“จูเลียผมไม่รู้ว่าผมทำอะไรผิด แต่ผมขอโทษ”
เขาพูด
“ปล่อยนะฉันเจ็บ”
ถึงปากจะบอกว่าขอโทษแต่เขาก็บีบแขนฉันแรงมาก คำพูดตรงข้ามกับการกระทำชะมัดทำไมเมื่อก่อนฉันถึงไม่เอะใจอะไรเลยนะ?
“.....เอ่อ.....ขอโทษครับ!! พอดีผม.....ต้องผ่านไปทางนี้น่ะ”
เสียงทุ่มละมุนดังขึ้นจากข้างหลังของฉัน
“ปล่อย!!”
ฉันพยายามดิ้นให้หลุดจากการจับกุมของชายตรงหน้า
ทันทีที่แขนฉันหลุดออกจากมือของเขาฉันก็หันหลังและกำลังจะก้าวเท้าเพื่อที่จะวิ่งออกมาทันทีจนเกือนชนกับแผงอกของชายหนุ่มที่พูดขึ้นเมื่อกี้
ไม่คิดว่าเขาจะอยู่ใกล้ขนาดนี้
“ขอโทษค่ะ”
ฉันพูดขอโทษและรีบออกมาอย่างรวดเร็วจนไม่ทันได้มองหน้าแล้วขอโทษชายคนนั้นดี ๆ ด้วยซ้ำ ทั้ง ๆ ที่เขาช่วยฉันแท้ ๆ
“เฮ้อ......ฉันเริ่มกลัวเขาขึ้นมาแล้วสิ”
เมื่อนึกถึงสิ่งที่จูวอนทำฉันก็เริ่มขนลุกขึ้นมา
แค่มือไม่สั่นต่อหน้าเขาฉันก็เก่งแล้ว
ทำดีแล้วตัวฉัน!!
“เราไปกันเถอะ”
ฉันบอกกลุ่มชายหนุ่มที่นั่งรออยู่ที่โต๊ะ
“จะไปเลย?ไม่กินต่อเหรอ?”
เอ็ดเวิร์ดถาม
“เอ็ดเวิร์ดshut up”
โนอาร์หันไปหยุดเอ็ดเวิร์ดก่อนจะลุกขึ้นจากโต๊ะแล้วเดินไปกุมมือหญิงสาว
“เราเอาของไปเก็บที่โฮมสเตย์กันก่อนเถอะ”
โรแกนบอกแล้วทุกคนก็ลุกขึ้นมาตาม ๆ กัน
“เอ่อคุณครับ!! พวกคุณลืมช่อดอกไม้ไว้ที่โต๊ะครับ”
เสียงชายหนุ่มพูดกับโรแกนที่กำลังจ่ายเงิน
“เอ่อ.....”
จะทิ้งก็ไม่ได้จะเอากลับไปก็ไม่ได้อีก
โรแกนคิด
“อะ!!เอาไปให้ผู้ชายคนนั้นแล้วกันครับ”
โรแกนชี้ไปที่ชายหนุ่มที่เดินไปตรงโต๊ะที่พวกเขาเพิ่งลุกออกมา
“อ่า....ครับ”
เขาตอบรับและเดินกลับไป
“ทำดีมาก”
โคลด์แตะบ่าเพื่อนของเขาพลางเดินออกจากร้านไปด้วยกัน
“แค่จ่ายตังค์ทำไมถึงได้นานขนาดนั้น”
เอ็ดเวิร์ดบ่นอยู่หน้าประตูรถ
“พอดีต้องคืนบางอย่างให้เ้าของน่ะ”
โรแกนบอก
“อ่อ!! งั้นก็ไปกัน ทุกคนอยู่ในรถละ”
เอ็ดเวิร์ดยกยิ้มมุมปากอย่างพอใจก่อนจะเปิดประตูเข้าไปในรถ
“จูเลียๆ ดูนี่สิ”
โนอาร์โชว์กล่องขนมคัพเค้กชิ้นเล็กๆ ขึ้นมา
“ตอนเดินออกมาแล้วเห็นว่ามีขายอยู่เลยหยิบมาด้วย”
เขาพูดอย่างร่าเริงพลางแกะกล่องออก
“ลองกินดูสิ”
เขาหยิบขนมคัพเค้กชิ้นเล็กๆ นั้นยื่นไปให้หญิงสาว
“นายเนี่ยนะซื้อขนมคัพเค้ก”
เลนนี่ทำสีหน้าตกตะลึง
“อ้าปากเร็ว”
โนอาร์เมินคำพูดของเลนนี่อย่างไม่สนใจใยดี
“ฮ่าฮา ฮ่า เลนนี่ โดนเมินว่ะ”
เอ็ดเวิร์ดหัวเราะชอบใจ
“เอ็ดเวิร์ดshut up”
เลนนี่หันไปปิดปากเพื่อนที่นั่งอยู่ข้างๆ
“โอ๊ยยอะไรเล่า ฮ่า ฮา ฮ่า ฉันไม่นั่งตรงนี้แล้ว เอซมาสลับที่กับฉันที”
เขาพูดพลางหัวเราะชอบใจ
“นั่งนิ่งๆ ไปเถอะน่า”
เอซบอกอย่างเหนื่อยใจ
“จูเลียขอดูแขนหน่อย”
เอซเมินเอ็ดเวิร์ดที่รบเร้าจะเปลี่ยนที่นั่งแล้วหันมาถามหญิงสาวที่กำลังกินขนมที่โนอาร์ป้อน
“.................”
คำพูดของเขาทำให้รถทั้งคันเงียบสงัด
“ไม่เป็ไร”
เธอบอกเรียบๆ
“งั้นเดี๋ยวถ้าถึงที่พักแล้วฉันจะเอายาไปให้ทา”
เอซพูดพลางถอนหายใจ
“ไอ้บ้านั่น!!”
เอ็ดเวิร์ดสบถเบาๆ
หลังจากนั้นทุกคนก็เงียบกันมาตลอดทางจนถึงที่พักจริง ๆ มันก็ไม่ได้ไกลมาก แต่เพราะในรถมันเงียบเกินไป จึงทำให้รู้สึกเหมือนใช้เวลานานมากแล้วฉันก็ไม่รู้ว่าตัวเองกินเค้กทางปากหรือทางจมูกกันแน่
พอเ้าพวกนี้เงียบมันก็เสียวสันกันเหมือนกันนะเนี่ย!!
“โนอาร์.......”
ฉันคว้าแขนโนอาร์ไว้ก่อนที่เขาจะลงจากรถแต่ฉันก็ลังเลที่จะพูดออกไป เพราะหลังจากนี้มันจะมีเื่เกิดขึ้นกับเขา
ถึงแม้ว่าครั้งที่แล้วฉันจะทะเลาะกับจูวอนเหมือนกันแต่ครั้งนั้นฉันยอมกลับไปเคลียร์กับเขา แล้วขอตัวกลับไปก่อน ก็เลยไม่รู้รายละเอียดว่าจริงๆ แล้วเกิดอะไรขึ้นกันแน่
แต่เท่าที่รู้คือ......หลังจากที่ฉันกลับไปนั้นในตอนกลางคืนก็เกิดเื่ที่ไม่คาดคิดขึ้นและเหตุการณ์นั้นก็ทำให้ชีวิตในการเป็นักแสดงของเขาต้องปิดฉากลง หลังจากนั้นเขาก็เก็บตัวไปอีกหลายปีแล้วก็เข้ามาทำงานกับฉันในท้ายที่สุด
แต่ฉันไม่อยากเห็นเขาที่พยายามมาตั้งขนาดนั้นต้องมาเ็ปเหมือครั้งก่อนอีกแล้ว
“หือ?อะไรเหรอ?”
โนอาร์ถาม
“วันนี้อย่าไปไหนคนเดียวนะ”
3K
