ฟ้าใหม่

        ​ผู้กองพงศ์เทพ ได้โทรแจ้งให้อันทราบว่าพวงกุญแจรูปไวโอลินทั้งที่อยู่ในที่เกิดเหตุฆาตกรรมกับที่อยู่ในห้องของม่านใช้วัสดุอย่างเดียวกัน และกุญแจที่อยู่ในที่เกิดเหตุฆาตกรรมนั้นก็พบรอยนิ้วมือของม่านฟ้า

        และในสถานที่เกิดเหตุ พบคนร้ายปกปิดตัวตนไม่ทราบเพศ แต่คาดการณ์ว่าน่าจะเป็๞ผู้หญิง เพราะรูปร่างผอมเหมือนผู้หญิง สูงพอสมควร เข้ามาที่อพาร์ตเม้นต์ของแนนนี่ โดยลากกระเป๋าเดินทางขนาดใหญ่มาก น่าจะพอที่จะใส่ศพได้ ใช้ keycard เข้าไปในห้องของแนนนี่ อีกประมาณ 20 นาทีก็เดินออกไปจากห้องแนนนี่ทันที

        “แต่ยังไงหลักฐานแค่นี้ก็ยังไม่พอที่จะชี้ชัดว่าม่านฟ้าเป็๲คนร้ายนะอัน”

        “ค่ะ อันทราบดี ขอบคุณค่ะผู้กอง”

        *******************************************

        อันในเงาของฟ้าได้ติดต่อทิชาที่เป็๞พนักงานที่ห้างของพันรบ

        “ทิชา! ฟ้ามีเ๱ื่๵๹จะรบกวน คืนนี้ช่วยไปดูกล้องวงจรปิดกับฟ้าหน่อยนะ ยังไม่ต้องถามว่าดูด้วยเ๱ื่๵๹อะไรนะจ้ะ”

        “อื้อ ก็ได้ เดี๋ยวทิชาจะไปดูเป็๞เพื่อน แต่ฟ้าต้องขออนุญาตคุณพันรบเขาก่อนนะ”

        “ขอบใจมากจ้ะ เพื่อนรัก”

        ด้วยความที่อันนิภากลัวว่าถ้าตัวเองโทรไป พันรบจะไม่รับโทรศัพท์ เลยไปพบพันรบด้วยตนเอง

        *******************************************

        ณ ห้องทำงานของพันรบ

        อานนท์ เลขาฯหน้าห้องพันรบเข้ามาแจ้งกับพันรบว่า ฟ้าลดาขอเข้าพบด้วยเ๱ื่๵๹สำคัญ

        พันรบยอมให้ฟ้าเข้ามา ในใจคิดว่า ”ทำไมฉันยังคงดีใจที่จะได้พบเธอนะ อันนิภา”

        “สวัสดีค่ะคุณพันรบ”

        “เชิญนั่งครับ คุณอัน”

        “ดิฉันขอเริ่มเ๱ื่๵๹เลยนะคะ ดิฉันมาด้วยเ๱ื่๵๹คดีของแนนนี่ ดิฉันสงสัยว่าแนนนี่อาจจะเสียชีวิตที่นี่ ดังนั้นดิฉันจะขอดูกล้องวงจรปิดในคืนนี้ได้มั้ยคะ”

        “ได้สิ ผมอนุญาต คุณมีเ๹ื่๪๫แค่นี้ใช่มั้ยครับ”

        “เอ่อ ใช่ค่ะ ขอบคุณมากนะคะที่ให้ความร่วมมือ” แล้วอันนิภาก็เดินออกไปด้วยความโล่งอก

        *******************************************

        พอถึงเวลาทุ่มนึง อันในเงาของฟ้าก็พาทิชามาที่หน่วยรักษาความปลอดภัยของห้างเพื่อดูกล้องวงจรปิด ในครั้งนี้ทั้งคู่เริ่มมีประสบการณ์แล้วจึงเตรียมอาหาร ขนม น้ำ กาแฟ ไว้พร้อมจะได้ไม่ต้องออกไปไหนอีก ทั้งคู่นั่งดูอยู่นาน จนเห็นก่อนเกิดคดีฆาตกรรมหนึ่งวัน แนนนี่ได้เข้าไปในห้องทำงานของม่านฟ้า แต่ที่น่าแปลกคือ ทำไมเข้าไปตั้งนานถึงไม่ได้ออกมาจากห้องของม่านฟ้าเสียที จนกระทั่งม่านฟ้าเลิกงานแล้วกลับบ้าน ก็ออกไปคนเดียว ไม่เห็นร่องรอยการเข้าออกของแนนนี่อีกเลย

        พอดูไปได้อีกสักประมาณสามทุ่มของวันนั้นก็มีคนร้ายสวมชุดดำ ปกปิดตัวตนทำให้ไม่ทราบเพศเหมือนอย่างที่ผู้กองพงศ์เทพเคยเล่าให้ฟัง คนร้ายคนนี้ถือกระเป๋าเดินทางขนาดใหญ่ซึ่งน่าจะเป็๞กระเป๋าเปล่าเข้าไปในห้องของม่านฟ้าใช้เวลาประมาณ 45 นาที ก็ออกมาพร้อมกับกระเป๋าใบใหญ่ใบนั้น แต่ครั้งนี้กระเป๋าน่าจะหนักมากเพราะคนร้ายลากด้วยความยากลำบาก ลากลงลิฟต์จนกระทั่งขนไปที่รถของม่านฟ้า ๰่๭๫เวลาที่เกิดขึ้น น่าจะไปสัมพันธ์กับเวลาที่พบคนร้ายมาที่อพาร์ตเม้นต์ของแนนนี่พอดี

        เมื่ออันกับทิชาได้เห็นเหตุการณ์ทั้งหมด ก็รีบอัดคลิปแล้วส่งไปให้ผู้กองพงศ์เทพทันที

        อันได้โทรหาผู้กองพร้อมเล่าในสิ่งที่ตนเห็นในคลิป และเ๹ื่๪๫ที่ตนสงสัยว่าคนร้ายน่าจะเป็๞ม่านฟ้า

        “พี่ได้ดูคลิปแล้วนะอัน เนื่องจากพวกเราไม่ได้เห็นเหตุการณ์ภายในห้องของม่านฟ้า และไม่รู้ว่าคนร้ายคนนั้นจะใช่ม่านฟ้าจริงหรือเปล่า อีกอย่างภายในกระเป๋าเดินทางนั้นก็ไม่รู้ว่าใช่ศพแนนนี่จริงหรือไม่ ต้องพบอาวุธ กระเป๋าใบนั้นและตรวจสอบสถานที่เกิดเหตุที่แท้จริงให้ได้เสียก่อน ถึงจะสามารถเชิญคุณม่านฟ้ามาสอบปากคำได้”

        “อันพอจะมีแผนแล้วล่ะค่ะ เดี๋ยวพอใกล้วันอันจะบอกให้ทราบนะคะ”

        “อย่าลืมล่ะ ว่าห้ามเสี่ยงชีวิต”

        “ค่ะๆ อันทราบแล้ว”

        ทิชาเริ่มแปลกใจว่าทำไมฟ้าเรียกตัวเองว่าอัน เลยสอบถามดู

        อันนิภาเห็นทิชาเป็๞เพื่อนสนิทเลยเล่าเ๹ื่๪๫ทุกอย่างให้ทิชาฟัง และต่อไปเวลาอยู่ด้วยกันสองคนให้ทิชาเรียกเป็๞ชื่อ “อัน” แทน

        กว่าทั้งคู่จะดูเสร็จ มันก็ปาเข้าไปตีหนึ่งแล้ว ทั้งคู่เลยพากันนอนที่ห้องนั้นเลย ซึ่งในตอนนั้นอันได้นอนหลับไปแล้ว ทิชากำลังจะนอนก็พบพันรบเดินเข้ามาบอกว่าจะพาไปส่งที่หอพักพนักงาน ดังนั้นพันรบจึงอุ้มอันนิภาไปที่ที่นั่งข้างคนขับ แล้วให้ทิชานั่งด้านหลัง จากนั้นก็ไปส่งทิชาที่หอพักพนักงานห้าง

        พันรบขับมาส่งอันนิภาที่บ้านของฟ้า แม่บ้านตื่นกลางดึกเพราะมีคนกดกริ่งเรียก เห็นเป็๞รถของพันรบเลยเปิดประตูให้

        พอพันรบจอดรถแล้ว เห็นอันนิภานอนหลับสนิทด้วยความเพลียจึงไม่อยากปลุก และด้วยความลืมตัวพันรบเข้าไปจูบหน้าผากกับหอมแก้มอัน ทำให้อันเหมือนจะลืมตาตื่นขึ้นมา แต่แล้วด้วยความง่วงก็นอนหลับต่อ พอพันรบตั้งสติได้ก็ลงจากรถแล้วอุ้มอันนิภาเข้าไปในบ้านของฟ้าทันที แม่บ้านนำทางไปที่ห้องของคุณฟ้า พันรบจึงวางอันนิภาบนที่นอนแล้วกลับออกมาทันที

        “ขอบคุณมากครับแม่บ้านที่ตื่นมาเปิดประตูให้”

        “คุณฟ้าเป็๲อะไรหรือเปล่าคะ ทำไมนอนไม่รู้เ๱ื่๵๹อย่างนั้น”

        “เธอทำงานทั้งวัน คงเพลียมากครับ ผมไปก่อนนะ”

        เช้าวันรุ่งขึ้นอันนิภาตื่นแบบงงๆ ว่าทำไมตัวเองไม่ได้อยู่ที่หน่วยรักษาความปลอดภัยที่ห้าง แต่กลับมานอนอยู่ในห้องของคุณฟ้า และเมื่อคืนเหมือนจะฝันว่าพี่พันรบมาหอมแก้มตัวเอง ในใจคิดว่า “มันคงเป็๲ไปไม่ได้หรอก ก็เขารู้ความจริงแล้วนี่ ไปอาบน้ำดีกว่า”