เลี่ยงหลิ่งอยู่ในความมืดมิดเนิ่นนานหลังจากเสียงนั้นหายไป ตัวนางล่องลอยหมุนเคว้งคว้างไปมาจนมึนหัวก่อนสติดับวูบไป
"โอ๊ยย ปวดเหลือเกิน"
เลี่ยงหลิ่งรู้สึกเ็ปตามร่างกายและหัวของนางมาก ทันทีที่รู้สึกตัว หรือนางกลับมาในร่างเดิมที่กำลังโดนทรมานเจียนตายเช่นนั้นอีกหรือ ในใจครุ่นคิดสงสัย แล้วนางจะแก้แค้นคนพวกนั้นอย่างไรดี หากยังอยู่ในสภาพเช่นนั้น ในใจครุ่นคิดอย่างสับสน ก่อนจะค่อยๆ ฝืนขยับเปลือกตาที่หนักอึ้งออกช้าๆ มองดูรอบๆ กาย
"ที่นี่ที่ไหนกันนะ"
เลี่ยงหลิ่งรำพึงรำพันเบาๆ แต่กลับมีเสียงหนึ่งตอบกลับมา เป็เสียงที่นางคุ้นเคยและไม่ได้ยินมาเนิ่นนานแล้ว
"ที่นี่ห้องนอนของเ้าอย่างไรเล่า ลืมแล้วหรือลูกแม่"
เสียงนี้ทำให้เลี่ยงหลิ่งกลั้นน้ำตาไว้ไม่ได้อีกต่อไป ก่อนจะโผกอดมารดาตนที่กำลังนั่งลงข้างเตียงของนางอย่างคิดถึงและโหยหาอ้อมกอดนี้ ตัวของนางสั่นระริกอย่างห้ามไม่ได้ ท่านแม่ของนางยังมีชีวิตอยู่ และนี่ก็คือเรือนเก่าของนางในจวนแม่ทัพที่เมืองหลวง ตอนนี้นางอายุเท่าใดกัน เลี่ยงหลิ่งค่อยๆ หันมองรอบกายในระหว่างที่กอดมารดา ทุกอย่างยังเหมือนเดิมในอดีต
"หัวเ้ากระทบกระเทือนมากไปหรือไม่ ทำไมอ้อนแม่เช่นนี้"
มารดาของนางอมยิ้มขำกับท่าทีของนาง
"ข้าเจ็บไปหมดทั้งตัวเลยเ้าค่ะท่านแม่ ข้านึกว่าข้าตายแล้วซะอีก"
เลี่ยงหลิ่งพูดออกมาด้วยรู้สึกว่าตนตายไปแล้วจริงๆ เสียงของนางเล็กแหลมแต่แ่เบา เหมือนเด็กสาวก็ไม่ปาน หรือนางย้อนกลับมาตอนยังเด็กเลยเหรือนี่ เลี่ยงหลิ่งเริ่มลูบคลำใบหน้าและมองมือเล็กบางของนางอย่างทบทวน ว่ารูปลักษณ์ของนางในตอนนี้คืออายุเท่าใดกัน และตอนไหนที่ต้องเจ็บตัวเช่นนี้
"เ้าซนมากจนตกจากหลังม้าของท่านพ่อเ้า จำได้หรือไม่"
เลี่ยงหลิ่งเริ่มค่อยๆ นึกออก ใน่เวลาที่นางตกจากหลังม้าของบิดาคือตอนที่นางอายุใกล้จะ 9 ขวบ นางขอติดตามบิดาไปชมค่ายทหารในวันซ้อมฝึกแถวแล้วขึ้นควบขี่ม้ากับบิดา แต่ไม่ยึดจับให้แน่นจึงตกลงมา แต่นางไม่ได้าเ็มากอันใด เพียงปวดเมื่อยตัวเท่านั้น แล้วเหตุใดวันนี้ก่อนนางจะฟื้นจึงเ็ปมากนักเล่า เพื่อความแน่ใจเลี่ยงหลิ่งจึงลองถาม่เวลาที่เกิดเื่นี้ดูว่าตรงกันหรือไม่
"ท่านแม่ วันนี้วันอะไรเ้าคะ "
"อีกไม่กี่วันก็วันเกิดครบรอบ 9 ขวบของเ้าแล้ว จำไม่ได้รึ"
"ข้าไม่แน่ใจเ้าค่ะว่าหลับไปกี่วัน เลยลองถามท่านแม่ดูเ้าค่ะ"
"เ้าหลับไปไม่ถึงวันด้วยซ้ำ หิวหรือยังนี่ก็ใกล้มื้อเย็นแล้ว แม่เตรียมอาหารที่เ้าชอบไว้มากมายเลย"
"ข้าหิวแล้วเ้าค่ะ แล้วท่านพ่อเล่าเ้าคะ"
"ท่านพ่อเ้าเดี๋ยวคงกลับมา เขาเป็ห่วงเ้ามากจึงพาเ้ากลับเข้าจวนมาก่อนและให้ท่านหมอมาตรวจอาการอยู่นาน จึงกลับไปสะสางงานที่ค่ายทหารต่อ"
เลี่ยงหลิ่งรู้สึกดีใจที่นางได้เข้ามาอยู่ในร่างนี้ตอนที่กำลังเข้าสู่วัย 9 ขวบ แสดงว่านางมีเวลาอีก 1 ปี ก่อนท่านพ่อจะถูกเนรเทศ หากนางขอให้ท่านพ่อย้ายไปเองโดยไม่ข้องเกี่ยวกับคนเ่าั้ จะดีแค่ไหนนะ เลี่ยงหลิ่งครุ่นคิดหาวิธีที่จะโน้มน้าวบิดามารดาให้หนีไปจากความขัดแย้งที่กำลังจะเกิดขึ้นใน่ที่นางอายุ 10 ขวบให้ได้
ก่อนจะถึงวันนั้น นางต้องเตรียมตัวให้พร้อมสำหรับรับมือกับทุกสิ่งทุกอย่างที่จะเกิดขึ้นในไม่ช้า หากต้องย้ายไปอยู่ชายแดนเหนือด้วยวิธีการอื่นโดยไม่ถูกเนรเทศคงดีกว่า อย่างน้อยทรัพย์สินเงินทองยังสามารถนำไปใช้ได้อีกมากมาย จะลาออกหรือขอย้ายไปประจำชายแดนเหนือก็ต้องสุดแล้วแต่ท่านพ่อท่านแม่ แต่นางต้องทำทุกวิถีทางที่จะโน้มน้าวบิดามารดาให้ไม่อยู่ในเมืองหลวงแห่งนี้อีกต่อไป
นางยังต้องฝึกฝนการเอาตัวรอดทั้งการทำมาหาเลี้ยงชีพอื่นเพิ่มเติมหากต้องไปอยู่ในเมืองนั้น การปลูกพืชผักได้ของนางใน่ชีวิตก่อน ช่วยนางได้ไม่น้อย แต่นางต้องพัฒนาให้มากขึ้นเพื่อให้เพียงพอสำหรับครอบครัวนางและบ่าวไพร่ที่จะติดตามไปอีกมาก ให้พวกเขาไม่อดอยากในเมืองแร้นแค้นเช่นนั้น
บ้านและที่ดินที่ชายแดนเหนือก็ต้องเตรียมการไว้อย่างดี หากต้องอพยพย้ายไปควรใหญ่กว่าเดิมจากชีวิตก่อนของนางหลายเท่า ที่ดินทำกินต้องมากกว่าเดิมสัก 10เท่าและอยู่ในพื้นที่เดียวกันจะดีมาก นางจะขอร้องให้บิดามารดากว้านซื้อที่ดินและบ้านหลังใหญ่ที่มีพื้นที่ติดกันให้นางให้มากที่สุดเป็ของขวัญวันเกิดปีนี้ และเกลี้ยกล่อมให้พานางไปอยู่ในเมืองนั้น ก่อนจะถูกเนรเทศทั้งครอบครัวอย่างอัปยศเช่นเก่าก่อน
หากนางแก้ไขชะตากรรมของนางเพียงเล็กน้อย คงไม่กระทบกระเทือนการผ่านด่านเคราะห์กรรมของนางมากนัก นางยอมลำบากไปอยู่ชายแดนเหนือเช่นเคย แต่จะไม่ยอมให้บิดามารดาต้องอับอายขายหน้า จนไม่อาจสู้หน้าใครได้เช่นเก่าก่อนอีก การเดินทางออกจากเมืองนี้ต้องมีแต่เสียงชื่นชมและยินดีกับพวกนาง
หากชีวิตต้องลำบาก ก็ต้องลำบากแบบราชสีห์ หากินอย่างเ้าป่า ข้าจะไม่ยอมให้ชีวิตลำบากอย่างอดสูอับจนหนทางอย่างแน่นอน
เลี่ยงหลิ่งหมายมั่นในใจ นางรักบิดามารดามาก พวกเขาเองก็รักหวงแหนนางมากเช่นเดียวกัน ไม่มีสิ่งใดเหนือกว่าความรักของบิดามารดานางแล้ว แม้แต่ความรักฉันท์ชู้สาวที่นางเคยได้รับ หากมองย้อนกลับมันแทบไม่มีค่าสำหรับชายผู้นั้นเลย แล้วใยนางต้องทุ่มเทเพื่อเขากัน