นัทเริ่มรู้สึกตัว และลืมตาขึ้นอีกครั้งท่ามกลางไอเย็นของหยาดน้ำค้างที่เกาะอยู่บนพื้นหญ้า สิ่งแรกที่เขาตระหนักได้คือความสับสนมึนงงที่แล่นพล่านอยู่ในโสตประสาท เขาพยายามจะใช้มือยันร่างกายให้ลุกขึ้น แขนที่เคยแข็งแรง กลับรู้สึกไม่ค่อยมีแรง และเมื่อยืนขึ้นกลับพบว่ามุมมองสายตาของเขาเปลี่ยนไปอย่างน่าประหลาด โลกที่เขาเคยเห็นในระดับความสูงเดิม บัดนี้กลับรู้สึกทุกอย่างดูสูงท่วมหัวอย่างน่าใจหาย ม้านั่งไม้ที่ตั้งอยู่ใกล้ๆ กลับรู้สึกใหญ่ขึ้นแบบที่ไม่เคยรู้สึกมาก่อน
ทว่า สิ่งที่ทำให้นัทต้องช็อกจนลืมหายใจไม่ใช่เพียงมุมมองที่เปลี่ยนไป แต่คือความรู้สึกจากร่างกายใหม่ที่เขาสวมทับอยู่
เขาััได้ถึงน้ำหนักที่แปลกปลอมบนหน้าอก พร้อมกับเสื้อชั้นในที่รัดและโอบอุ้มหน้าอกอย่างประหลาด ความหนักหน่วงที่นุ่มนิ่มนั้นถ่วงล้ำออกมาข้างหน้าจนเขาต้องก้มลงมองด้วยหัวใจที่เต้นระรัว ภายใต้ชุดเดรสสีฟ้าอ่อนที่เขาเคยชมภรรยาสาวว่าใส่แล้วออกมาดูดี บัดนี้มันกลับสวมทับอยู่บนร่างกายของเขาเอง ความรู้สึกของเนื้อผ้าไหมที่ละเอียดอ่อนเสียดสีไปกับิัที่ไวต่อัักว่าเดิมหลายเท่าทำให้นัทสั่นสะท้านไปทั้งตัว ผิวของเขาในตอนนี้ช่างบางเบาและเนียนละเอียดเสียจนััได้แม้เพียงลมเย็นที่พัดผ่านแ่เบา และัั่ล่างที่เคยมีก็อันตรธานหายไป
นัทเริ่มลนลาน เขาพยายามจะควบคุมสติแล้วก้มมองมือของตัวเอง... และภาพที่เห็นก็ตอกย้ำความแปลกประหลาดทางกายภาพ มือที่เคยใหญ่ มีข้อกระดูกหนาและหยาบกร้านแบบบุรุษ บัดนี้กลับกลายเป็มือที่เรียวเล็กและบอบบาง นิ้วมือที่ยาวสวยได้รับการตัดแต่งเล็บอย่างประณีตและทาเล็บสีชมพูแววระยับที่เล็บอย่างสวยงาม
นัทพยายามลองเอามือมาจับตามร่างกาย ก็พบส่วนนูน ส่วนโค้งและส่วนเว้าที่เปลี่ยนไป พร้อมกับััทั้งเสื้อผ้าและิัที่มีอ่อนนุ่มที่ไม่เคยอยู่บนร่างกายของเขามาก่อน
และเมื่อนัทพยายามจะก้าวเดินดู แต่ทันทีที่เขาขยับขาก้าวไปข้างหน้า เขากลับพบกับความจริงที่น่าใที่สุด รองเท้าที่สวมใส่และจุดศูนย์ถ่วงของร่างกายเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง สะโพกที่กว้างขึ้นและขยายออกทำให้น้ำหนักตัวถ่ายเทไปในทางที่เขาไม่คุ้นเคย เขาเสียการทรงตัวจนทรุดกลับลงไปนั่งกองบนพื้นหญ้าอีกครั้ง
ด้วยความสงสัยนัทลองเอามือของเขาลงไปััส่วนล่างของกายที่เคยเป็สัญลักษณ์แห่งความเป็ชาย... ทว่า สิ่งที่เขาพบกลับมีเพียงความว่างเปล่าที่ไม่คุ้นเคย สัญลักษณ์แห่งบุรุษเพศที่เขาภาคภูมิใจไม่มีอยู่อีกต่อไปแล้ว มีแต่ความราบเรียบและนุ่มนวลซึ่งซ่อนอยู่ภายใต้อาภรณ์หญิงสาว และความรู้สึกประหลาดๆ หลังจากเอามือไปัั เขารู้สึกเขินอายจนไม่กล้าที่จะไปสู้หน้าใคร เขาไม่ได้เพียงแค่สูญเสียความมั่นใจ แต่เขาสูญเสียความเป็ตัวเองไปอย่างสมบูรณ์แบบ ในร่างกายใหม่ที่แสนบอบบางร่างนี้
นัทในร่างใหม่เงยหน้าขึ้นมองภาพเบื้องหน้าด้วยหยาดน้ำตาที่เริ่มคลอเบ้า และนั่นคือวินาทีที่หัวใจของเขาราวกับจะหยุดเต้น
เขากำลังมองดูเห็น 'ตัวเอง' ยืนอยู่ตรงหน้า
ร่างเดิมของนัทที่เคยเป็ของเขายืนตระหง่านอยู่ท่ามกลางเงาไม้ ไม่ว่าจะเป็ร่างกายที่แข็งแรงกำยำ แผ่นหลังที่ใหญ่ และใบหน้าคมคายที่เขาคุ้นเคยจากการส่องกระจกมาทั้งชีวิต บัดนี้กลับถูกโดยจิติญญาอื่น ร่างผู้ชายที่อยู่ตรงหน้ากอดอกด้วยท่วงท่าที่ดูทรงอำนาจและมั่นใจในตัวเองแบบที่นัทไม่เคยทำ รอยยิ้มที่อยู่บนริมฝีปากนั้นแฝงไปด้วยความเย้ยหยันและเล่ห์เหลี่ยมที่ลุ่มลึก
ร่างแข็งแรงที่เคยเป็ของเขาก้าวเดินเข้ามาหาเขาอย่างช้าๆ ท่วงท่าการเคลื่อนไหวของร่างกายเขานั้นดูแข็งแกร่งและน่าเกรงขามเสียจนนัทในร่างฝ้ายรู้สึกตัวเล็กลงไปอีกหลายเท่า
"รู้สึกอย่างไรบ้างล่ะ...?"
น้ำเสียงทุ้มลึกที่หลุดออกมาจากปากของร่างเดิมนั้นคือน้ำเสียงของเขาไม่ผิดเพี้ยน แต่มันกลับถูกเปลี่ยนจังหวะจะโคนที่ดูยั่วเย้าและดูแคลน ร่างเดิมของนัทโน้มตัวลงมาหาเขา พร้อมกับยื่นฝ่ามืออันใหญ่ ที่เมื่อก่อนเคยเป็มือของเขาที่เคยใช้ปกป้องคนที่รักยื่นมาััที่ใบหน้าใหม่ที่แสนงดงามของเขาอย่างนุ่มนวล
นิ้วมือที่หยาบโลนของร่างเดิมลูบไล้ผ่านไรผมสลวยที่ปรกหน้าของนัทในร่างใหม่ ก่อนจะเชยคางขึ้นมาเพื่อชื่นชมความสวยงามของใบหน้าใหม่ของเขา ััจากมือตัวเองในฐานะผู้อื่นทำให้นัทรู้สึกวูบวาบและสับสนอย่างรุนแรง
"ดูซิ... ช่างเป็แม่สาวน้อยผู้น่าสงสารจริงๆ ตากลมๆ นี่มีน้ำตาคลอเสียด้วยสิ" ร่างเดิมของนัทหัวเราะในลำคอที่แสนบาดใจ
"ผิวของเธอเนี่ย... ััมันช่างอ่อนนุ่มสมกับที่จะเป็ของภรรยาของฉันจริงๆ นะ แม่สาวน้อย"
"แก... แกกำลังจะทำอะไร?!"
นัทพยายามจะะโด่าทอ เขาอยากจะประกาศก้องว่า เขาคือผู้ชาย เขาไม่ใช่แม่สาวน้อยที่กำลังถูกเรียก และอยากจะกระชากิญญาชั่วร้ายนั่นออกจากร่างเดิมของเขา ทว่าในวินาทีที่เขาเปล่งเสียงออกมา เขาก็ต้องประหลาดใจจนทำอะไรไม่ถูก เพราะเสียงที่หลุดออกมาเหมือนเป็คนอื่นที่กำลังพูด มันไม่ใช่เสียงห้าวของเขาที่เคยคุ้นชิน แต่มันคือเสียงที่หวานใส แหลมเล็ก... มันคือเสียงที่คุ้นเคย เสียงของฝ้าย แฟนสาวที่เขาแสนรัก
น้ำเสียงที่แสนอ่อนหวานนั้นทำลายความมั่นใจของนัทจนหมดสิ้น ยิ่งเขาพยายามจะะโด้วยความแค้น เสียงที่ออกมากลับดูอ่อนแอและน่าทะนุถนอมมากกว่า ความเป็ชายในจิตใจของเขาพยายามจะดิ้นรนต่อต้านออกมา แต่ร่างกายหญิงสาวที่ห่อหุ้มเขาอยู่กลับตอบสนองด้วยความรู้สึกอ่อนไหวจนควบคุมไม่ได้ น้ำตาที่ร่วงหล่นลงมาอาบแก้มของเขาทำให้นัทััได้ถึงความอ่อนแอของจิตใจที่อยู่ในร่างกายนี้และเขากำลังสูญเสียความมั่นใจ
ร่างสูงของชายหนุ่มซึ่งครั้งหนึ่งเคยเป็ของนัทโน้มตัวลงมา และใช้ปลายนิ้วโป้งเกลี่ยน้ำตาบนใบหน้าของหญิงสาวเบาๆ ท่าทางนั้นดูนุ่มนวลทว่าแฝงไปด้วยแรงกดดันมหาศาลจนนัทที่อยู่ในร่างนั้นรู้สึกหายใจไม่ออก
"จำไว้ให้ดีนะ... นับจากนี้เป็เวลาแปดวัน ฉันจะเป็ ‘พี่นัท’ ของเธอ ส่วนตัวเธอต้องสวมบทบาทเป็ภรรยาที่รักของฉันคือ 'ฝ้าย'..." เสียงทุ้มต่ำที่นัทเคยคุ้นเคย บัดนี้กลับเปล่งคำสั่งที่ทำให้เขาสั่นสะท้านไปทั้งตัวและหัวใจ
"เธอต้องทำกับฉัน เหมือนอย่างที่ฝ้ายคนก่อนเคยทำให้กับเธอ ตอนที่เธอยังเป็นัทอยู่… เราจะสวมบทบาทเป็คู่รักที่หวานซึ้ง อย่าให้ใครรู้ความลับนี้เป็อันขาด อดทนให้ผ่านการทดสอบแล้ว... ฉันจะคืนทุกอย่างให้ตามสัญญา"
นัทในร่างของฝ้ายทำได้เพียงพยักหน้าช้าๆ ดวงตาคู่สวยเต็มไปด้วยหยาดน้ำตาที่ไหลรินอย่างไม่ขาดสาย ความโศกเศร้าเข้าเกาะกินหัวใจเมื่อตระหนักได้ว่าบัดนี้ต้องมาติดอยู่ในร่างกายของผู้หญิงที่ไม่มีทางสู้
เขาก้มลงมองสำรวจมืออันเรียวบาง และร่างกายที่เคยเป็ของภรรยา แต่บัดนี้มันกลับกลายเป็ร่างกายของเขาเสียเอง ถึงแม้ว่าร่างกายนึ้จะบอบบางและอ่อนแอ แต่ในใจเขามีความมุ่งมั่นที่จะปกป้องร่างกายให้ได้ เขามองไปข้างหน้าด้วยสายตาแห่งความมุ่งมั่น... ในตลอดแปดวันที่ต้องเผชิญกับบททดสอบที่ไม่รู้ว่าจะเป็อะไรต่อจากนี้ เขาจะดูแลและรักษา 'ร่างกายของฝ้าย' ให้ดีที่สุด เขาจะผ่านมันไปให้ได้ไม่ว่าจะต้องแลกด้วยอะไรก็ตาม เพื่อให้ชีวิตของเขาและฝ้ายคนรักได้กลับมาเป็เหมือนเดิม
(จบบทที่ 4)
678
![ตรวนกาฝาก [Yaoi]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1689608408_63100063.webp)
