05 ความลับ
คาบเช้าวันนั้นครูทุกวิชาจะต้องใกับสภาพของหัวหน้าห้องแล้วก็ไล่ให้ดราก้อน ไปนอนห้องพยาบาลเพราะตาข้างเดียวกับที่คิ้วแตกมันเริ่มบวมมากขึ้นเรื่อย ๆ แต่ไอ้หัวหน้าก็ไม่ยอมไป บอกแต่ว่าไม่เป็อะไรยังเรียนได้อยู่แต่คาบท้าย ๆ ก็ขออนุญาตนอนฟุบกับโต๊ะ ประมาณว่าอย่างน้อยก็ขอฟังครูสอน แหม่ ไอ้เด็กเรียนนี่มันก็เด็กเรียนจริง ๆ
กรอยากไลน์ไปด่ามันเหลือเกินว่าห่วงเรียนทำเท่ห์ไม่เข้าท่า หรือไม่ก็อยากลุกขึ้นไปลากมันไปนอนห้องพยาบาลให้จบ ๆ ไป แต่ก็ถามตัวเองว่าถ้าทำแบบนั้นก็แสดงว่าเขากำลัง “เป็ห่วง” มันอยู่ใช่ไหม แล้วถ้าใช่ มันเป็เพราะอะไรอะ เพราะถือว่าเขาต้องรับผิดชอบเพราะเื่มันเกิดขึ้นในห้องของเขา หรือเพราะมันคือดราก้อน ไอ้หัวหน้าห้องจอมแอ็คที่อยู่ ๆ ก็เข้ามาใกล้ชิดกับกรมากไปจนกรต้องรู้สึกเดี๋ยวห่วงเดี๋ยวโกรธอยู่แบบตอนนี้
“พวกมึงว่า หัวหน้าดราก้อนมันชนประตูจริงไหมวะ” คราวนี้เป็เก็ตที่เปิดคำถามแทนที่จะเป็ออกัสเหมือนทุกที ่พักระหว่างคาบ่เช้าวันนี้ แก๊งหมาป่ายึดที่นั่งที่ระเบียงยาวหน้าห้องเป็ที่นั่งกินขนมแม้ว่าจริง ๆ แล้วเขาห้ามกินอาหารในตึกก็ตาม
“ทำไมวะ แต่เดี๋ยว อันนี้กูถามไอ้เก็ตนะ ไม่ได้ถามมึงไอ้กัส” ปอย้อนถามแต่ก็รีบหันมาดักคอออกัสไว้ก่อน เพราะรู้ว่ามันชอบแย่งคนอื่นพูด
“อ่าว ไอ่สัส” ออกัสด่าแบบพึมพำเพราะกำลังเคี้ยวลูกชิ้นทอดอย่างอร่อย ทำเอาเพื่อน ๆ ฮากันลั่น
“ไม่รู้ว่ะ กูว่ามันดูเหม่อ ๆ ซึม ๆ ไงก็ไม่รู้ ั้แ่ตอนเช้าละที่ใต้ต้นหูกวางมันก็ไม่ค่อยพูดอะไรเลยนะ” เก็ตอธิบายความสงสัยของตนเอง
“มันจะได้พูดอะไรอะ ไอ้กัส แย่งพูดหมด” นินจาพูดบ้าง คราวนี้ออกัสกำลังดูดน้ำปั่นอยู่มันจึงไม่ได้เถียงอะไร แต่ก็ไม่วายหันหน้ามามองนินจาแบบเร็ว ๆ แบบที่ซิทคอมชอบเล่นกัน เรียกเสียงหัวเราะจากเพื่อน ๆ ได้เหมือนเดิม
“แต่กูก็ว่ามันเงียบไปนะ ตอนที่กูไปห้องพยาบาลกับมันนะ มันก็ดูเหม่อ ๆ ลอย ๆ เหมือนกันอะ เหมือนคิดอะไรอยู่ในใจ” ปอออกความเห็นบ้าง
“หรือว่ามันจะโดนต่อยวะ แตกตรงคิ้วพอดีด้วยอะ” ออกัสเสนอความคิดเห็น แต่แทนที่เพื่อน ๆ จะแย้งเหมือนทุกที ครั้งนี้กลับพยักหน้าอือ ๆ อา ๆ พูดคุยกันใหญ่ว่า อาจมีความเป็ไปได้
“ไร้สาระชิบหาย” กรโพล่งออกมาหลังจากนั่งนั่งเงียบฟังอยู่อย่างอึดอัด เพราะความจริงกรเป็คนเดียวที่รู้เื่ดีที่สุด
“จืด ๆ อย่างไอ้หัวหน้าห้องเนี่ยนะ จะไปมีเื่กับใครได้”
“หรือมันอาจจะโดนรังแกวะ” ออกัสยังไม่ยอมหยุด แต่ปอก็ยกมือขึ้นห้ามไม่ให้มันพูดต่อ
“จะถึงคาบละ พวกกูไปเรียนก่อนนะเว่ย ยังไงก็ฝากมึงดู ๆ มันหน่อยละกัน ยังไงมันก็เพื่อนอะ” ประโยคหลังปอหันมาคุยกับกร ก่อนที่แก๊งหมาป่าที่อยู่สายวิทย์คือ ปอ ธาม และเซน จะวิ่งขึ้นบันไดไปชั้นบน
|I แล้วทำไมต้องฝากกูด้วยวะ I|
กรเกิดคำถามในใจแต่ก็ไม่ได้พูดออกมา หรือเพราะเห็นว่ากรเป็คนเดียวที่เรียนศิลป์คณิตเหมือนมัน หรือปอมันไปรู้อะไรมาเพราะตอนเช้าไปมันห้องพยาบาลด้วยกัน
|I แล้วทำไมกูต้องมาคิดมากอะไรกับเื่นี้ด้วยวะ I|
กรถอนหายใจแล้วก็ส่ายหัวในขณะที่เพื่อนก็แอบงงกับพฤติกรรมแปลก ๆ ของกรเช่นกัน
คาบเรียนหลังพักเบรก่เช้า หัวหน้าห้องฟุบกับโต๊ะตลอดคาบ
คาบก่อนเที่ยงวันนั้นพอจังหวะครูก้มลงดูแบบฝึกหัดที่โต๊ะเพื่อนแถวหน้า กรก็หายไปจากห้องเรียนอย่างเงียบเชียบ เงียบแบบที่ว่าแม้แต่แก๊งหมาป่าที่นั่งด้วยกันยังไม่รู้เลยว่ากรหายไปจากห้อง
*********
กรลงทุนจอดรถไว้หน้าร้านสะดวกซื้อในปั๊มน้ำมันใกล้ ๆ แล้วเดินย้อนมาทางซอยหลังบ้านเพราะเขาไม่อยากให้แม่ที่มักจะเข้ามาดูร้านตอนบ่าย ๆ เห็นรถเขา
ครอบครัวของกรมีบ้านอยู่นอกเมือง แม่จะเข้ามาดูร้านที่อยู่ในเมือง่บ่าย ๆ ส่วนกรพอขึ้น ม. ปลาย ก็ขอแม่มานอนที่ร้านเพราะมันใกล้โรงเรียนกว่า ไม่ต้องเสียเวลาเดินทาง ร้านของกรเป็อาคารสามชั้น ชั้นล่างเป็ร้านขนม ชั้นสองเป็ส่วนทำขนม ส่วนชั้นสามเป็ส่วนที่อยู่อาศัย พ่อกับแม่เคยอยู่ที่นี่ตอนที่ยังไม่มีกร ก่อนจะขยับขยายไปซื้อบ้านที่นอกเมือง และมันก็กลายมาเป็บ้านของกรไปเรียบร้อยแล้ว
กรเดินอ้อมเข้าซอย เพราะถ้าเข้าด้านหลังร้านมันจะมีทางเดินที่แยกขึ้นชั้นบนได้เลย แต่ถ้าเข้าด้านหน้าร้าน ยังไงก็ต้องเดินผ่านเคาน์เตอร์ กรไม่อนยากเจอแม่เพราะไม่อยากตอบคำถามว่าทำไมเขาถึงโดดเรียน กรไขกุญแจประตูทางเข้าด้านหลัง ซึ่งอยู่คนละส่วนกับทางเข้าของลูกค้าร้านเบเกอรี่ แล้วรีบย่องขึ้นบันไดมาชั้น 3 ที่มีห้องของเขาอยู่ แล้วเขาก็พบแม่ยืนรออยู่ตรงหน้าห้องพร้อมรอยยิ้ม
“แม่จะไม่ว่าอะไรกรนะ เพราะเห็นแก่ที่กรอุตส่าห์เดินตากแดดเข้าซอยมา”
กรยกมือขึ้นกุมหัวเมื่อรู้ว่าความพยายามของเขาสูญเปล่า นอกจากวันนี้แม่เข้าร้านั้แ่เช้า เพื่อนแม่ที่เป็เ้าของร้านสะดวกซื้อในปั๊มนั้นก็คงตาดีเห็นรถกรเข้าจนได้ นี่กรอุตส่าห์เลือกจอดจุดที่ไกลที่สุดแล้วนะ
“แต่กรต้องมีคำอธิบายให้แม่ ว่าทำไม่นี้ทำตัวแปลก ๆ”
กรถอนหายใจ จะให้อธิบายยังไง ตัวเขาเองก็ยังไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกัน ไม่ทันพูดอะไรก็มีคนเดินขึ้นบันไดมา พอหันไปดูเขาก็เห็นไอ้หัวหน้าห้องทำท่าใที่เห็นทั้งกรและแม่ยืนอยู่ตรงนั้น ก่อนจะรีบยกมือขึ้นสวัสดีแม่
“เอ้า โดดเรียนกันทั้งคู่เลยเหรอ แล้วทำไมแยกกันมาล่ะ ตายล่ะ ดราก้อนทำไมตาลูกมันบวมขนาดนั้น”
*********
กรนั่งถอนหายใจอยู่บนโซฟาข้างเตียง มองไปที่ไอ้หัวหน้าห้องที่นอนอยู่บนเตียงของเขาบนหางคิ้วที่แตกมีถุงเจลที่แม่เขาจัดการให้ประคบไว้
|I นี่มันอะไรกัน อุตส่าห์โดดเรียนกลับมาเพราะไม่อยากเจอหน้ามัน I|
|I แล้วไง ผลที่ได้คือ มันมานอนสบายอยู่บนเตียงตรงนี้อะนะ I|
“หน้ากูอะ มันไม่ออกสอบหรอกนะ”
“ออกสอบพ่องสิ” กรสวนกลับไปด้วยความเกรี้ยวกราด จนอีกฝ่ายอึ้ง มันลืมตาข้างที่ไม่บวมมามองหน้ากรที่ทำหน้าบึ้งอยู่ ต่างคนต่างมองกันอยู่อย่างนั่น
“กูขอโทษ” แล้วก็เป็ไอ้หัวหน้าห้องที่เอ่ยขึ้นมาก่อนแถมยังทำเสียงซะน่าสงสาร
“ขอโทษเื่ ?”
“ก็ขอโทษเื่ที่ทำให้มึงโกรธกู ไม่พูดด้วย ไม่สนใจ ไม่อ่านไลน์ ไม่รับโทรศัพท์ แล้วก็นั่งทำหน้าดุใส่กูอยู่ตอนนี้ไง” ไอ้หัวหน้าห้องร่ายยาว
“มึงนี่นะ ขอโทษยังไงให้เหมือนด่ากูวะ” กรระบายลมหายใจยาว ไม่ใช่เพราะโกรธ แต่เพราะพยายามบังคับตัวเองไม่ให้ใจอ่อนกับสายตาข้างเดียวที่มองเขาอย่างอ้อนวอน กรเม้มปากเหมือนกำลังตัดสินใจอะไรบางอย่าง และในที่สุดกรก็เอ่ยปากถามออกมาจนได้
“กูถามมึงจริง ๆ เถอะดราก้อน ทำไมตอนนั้นมึงถึงจูบกู” ดราก้อนเงียบไปกับคำถามนั้นชั่วอึดใจ ก่อนจะค่อย ๆ ยันกายลุกขึ้นนั่ง ถุงเจลประคบร่วงลงที่ตัก แต่เขาก็ไม่ได้สนใจ
“ก็ตอนนั้นเราสองคนอยู่ใกล้กัน คือมันก็ยืนชิดกันนั่นแหละ กูก็เลยเผลอใจไปบ้าง ไม่สิ กูตั้งใจจะทำแบบนั้น คือเพลงที่เราฟังด้วยกันตอนนั้นมันเพราะอะ เพราะมากด้วย คือยังไงอะ คือความหมายเพลงมันดีมากเลย..” แล้วดราก้อนก็หยุดพูดเมื่อรู้ตัวว่ากำลังพูดวกมาวนไปดูเหมือนคนที่ตื่นเต้นและประหม่าจนพูดไม่รู้เื่ ในขณะที่คนฟังยังทำสีหน้าเรียบเฉย ดราก้อนเหมือนใช้เวลาตัดสินใจอยู่แป๊บนึง ก่อนจะสูดลมหายใจเข้าเพื่อรวบรวมความกล้า
“โอเค กูจะบอกตรง ๆ เลยละกัน ที่กูจูบมึงก็เพราะว่า มึงน่ารักอะ” พูดเสร็จก็หน้าแดง แล้วยกมือขึ้นปิดหน้าตัวเอง
“นี่กูพูดอะไรออกไปเนี่ย ๆ” ไอ้หัวหน้าห้องพูดพึมพำซ้ำไปซ้ำมาหลังฝ่ามือนั้น
“น่ารัก ? หมายถึงกูเหรอ กูเนี่ยนะ น่ารัก” กรถามอย่างงง ๆ แต่หน้าก็แดงขึ้นโดยอัตโนมัติ
“ไอ่หัวหน้าหน้าห้อง หรือสมองมึงได้รับความกระทบกระเทือนรึเปล่าวะ พูดอะไรแปลก ๆ ” กรพยายามเปลี่ยนให้เป็เื่ขำ
“แปลกตรงไหน ทีมึงยังเคยบอกว่ากูน่ารักเลย” ไอ้หัวหน้าห้องโต้คืนบ้าง
“ห้ะ กูเนี่ยนะ กูพูดเมื่อไหร่”
“ก็คืนนั้นไง ที่กูมาค้างที่นี่” คำตอบของดราก้อน ทำให้กรชะงัก คืนนั้นที่มันว่าก็เพิ่งไม่กี่คืนนี้ที่ผ่านมานี่เอง ความจริงมันก็เป็เื่คาใจของกรเหมือนกัน ว่าคืนนั้นเกิดอะไรขึ้นบ้าง แต่กรก็ไม่กล้าถามดราก้อนเพราะมันก็ทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น
“คืนนั้น กู..บอกว่ามึง..น่ารัก เหรอ” กรถามย้ำแบบตะกุกตะกัก
“ใช่ แล้วมึงก็จูบกู” ดราก้อนพูดเสียงดัง จนกรใ ใทั้งกับเสียงจริงจังของคนพูดและใกับข้อความ
“เห้ย ไอ้หัวหน้า มึงจะพูดมั่วแบบนี้ไม่ได้นะเว่ย”
“จะดูคลิปไหมล่ะ” พูดเสร็จดราก้อนก็ยกมือขึ้นปิดปาก เพราะเผลอพูดความลับออกมาโดยไม่ตั้งใจ ขณะที่กรอ้าปากค้างอย่างใและงุนงงสุดขีด
*******************
28K
