ย้อนเวลามาเป็นแม่เลี้ยงสุดสวยในยุค 70 เพื่อเปลี่ยนอนาคตของวายร้ายตัวน้อย

บทที่ 34 ตกตะลึง 

"วิธีอะไร?"

เจียงอวี้หรงและหยางหย่าลี่ถามลู่ชิ่งเซิงพร้อมกัน

ลู่ชิ่งเซิงมองหยางหย่าลี่ “เรื่องที่พักที่หมู่บ้านเถาฮวาไม่ต้องห่วง ในเมื่อคุณเป็นคู่หมั้นของพี่สาม ก็ไปอยู่บ้านเราได้เลย อีกอย่าง ที่บ้านเกิดของเรา ต้องได้รับความเห็นชอบจากพ่อแม่ ถึงจะเข้าบ้านเราได้จริงๆ

ตอนนี้พ่อแม่ผมยังไม่ยอมรับหล่อน พี่สามคงไม่ทำตัวเป็นลูกอกตัญญูหรอกมั้ง?”

เจียงอวี้หรงสบตากับลูกสาว ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง “หย่าลี่บ้านเราโตมาในเมือง ไม่เคยไปชนบท ตอนนี้ไปก็เหมือนไปตัวคนเดียว”

ลู่ชิ่งเซิงพูดว่า “ตอนนี้ผมปิดเทอมพอดี กลับไปช่วยงานที่บ้านได้เดือนกว่าๆ ผมว่าหนึ่งเดือนก็น่าจะพอแล้ว อีกอย่างก็ไม่ได้ให้พี่หย่าลี่ไปอยู่ที่หมู่บ้านเถาฮวาตลอดไป พวกคุณลองคิดดูก่อนก็ได้ ถ้าคิดว่าวิธีนี้ไม่ดี ก็ค่อยคิดวิธีอื่น ผมจะไปดูลาดเลาให้ พวกคุณคิดได้แล้วก็บอกผม”

พูดจบเขาก็ให้เวลาแม่ลูกคิด

หลังจากที่ลู่ชิ่งเซิงเดินไปไกลแล้ว หยางหย่าลี่ก็รู้สึกไม่ค่อยสบายใจ 

“แม่ แม่ว่าหนูไปหมู่บ้านเถาฮวาดีไหม?”

“ลูกอยากไปไหมล่ะ?”

หยางหย่าลี่เงยหน้าขึ้นมองดาดฟ้า มองไปที่ห้องที่ลู่จ้านตงน่าจะอยู่

 “จริงๆ แล้ว ช่วงนี้หนูควรจะไปทำความรู้จักกับผู้พันลู่ให้มากขึ้น แม่ลองไปถามป้าซิ่วฮวาก่อนสิว่ายังพอมีหวังไหม? 

แล้วก็ถามผู้กำกับฟางด้วย ถ้าไม่ได้จริงๆ หนูค่อยไปหมู่บ้านเถาฮวา”

เจียงอวี้หรงพยักหน้า “อืม ลูกสาวแม่โตขึ้นแล้ว งั้นแม่จะไปหาป้าซิ่ว    ฮวากับผู้กำกับฟางก่อน ถ้าไม่ได้จริงๆ ลูกค่อยไปหมู่บ้านเถาฮวา

ถึงยังไงตอนนี้ก็เป็นการแต่งงานที่พ่อแม่จัดการให้ ผู้พันลู่เก่งแค่ไหน ก็ต้องเชื่อฟังพ่อแม่เขาอยู่ดี”

“ค่ะ”

ยังไงก็เถอะ เรื่องนี้ยังพอมีความหวัง

หลังจากที่แม่ลูกปรึกษากันเสร็จแล้ว ก็เรียกลู่ชิ่งเซิงกลับมา บอกความคิดของพวกเธอให้เขาฟัง

ลู่ชิ่งเซิงไม่ได้พูดอะไร สุดท้ายก็บอกที่อยู่หอพักของเขาให้พวกเธอ แล้วก็จากไป

จริงๆ แล้ว การที่เขาให้หยางหย่าลี่ไปหมู่บ้านเถาฮวาก็มีแผนของเขาอยู่

ครอบครัวหยางอาศัยอยู่ในเมือง ดูจากการแต่งตัวแล้วฐานะทางบ้านก็ไม่เลว

ถ้าเขาช่วยหยางหย่าลี่ ต่อไปหล่อนก็ต้องมองเขาเป็นผู้มีพระคุณ

ถ้าพี่สามลู่จ้านตงได้เลื่อนขั้นเป็นรองผู้บัญชาการกองพล แล้วเลื่อนเป็นผู้บัญชาการกองพลอีก ตราบใดที่มีหยางหย่าลี่ช่วยพูดให้ พี่สามก็ต้องช่วยเหลือเขาแน่นอน

ต่อไปเขาก็จะได้สุขสบาย

…

ตอนที่ซูซ่านพาเด็กๆ กลับมาถึงหมู่บ้านเถาฮวาด้วยเกวียนของลุงโจว ก็เป็นเวลาห้าโมงเย็นกว่าแล้ว

เมื่อก่อนตอนที่เธอโด่งดัง เธอก็กลายเป็นจุดสนใจ สองวันมานี้           ลุงโจวกับโจวชิงซานกลับมาเล่าเรื่องในหมู่บ้าน ก็ยิ่งดังเข้าไปใหญ่

พอเข้าหมู่บ้านเถาฮวา ชาวบ้านสองข้างทางก็ทักทายเธอ

ซูซ่านไม่รู้จักพวกเขา จึงให้ลุงโจวแนะนำว่าควรจะเรียกแต่ละคนว่าอะไร ระหว่างทางก็เรียกป้าๆ ลุงๆ ตลอดทาง

ชาติที่แล้ว เทคโนโลยีเจริญก้าวหน้า แต่ความสัมพันธ์ระหว่างผู้คนกลับห่างเหิน

ซูซ่านชอบความรู้สึกแบบนี้มาก

ไม่นานเกวียนก็มาถึงบ้านใหม่ ตอนลงจากรถ ซูซ่านถึงกับตกตะลึง

วัชพืชในบ้านถูกกำจัดจนหมดเกลี้ยง

ไม่เพียงเท่านั้น ทางด้านทิศตะวันออกของบ้านหลังนั้นก็เริ่มวางรากฐานแล้ว รากฐานของทั้งสี่ห้องถูกวางแผนไว้อย่างชัดเจน

ก้อนหินสำหรับสร้างกำแพงรอบบ้านก็ถูกนำมาวางไว้ ชายฉกรรจ์สี่ห้าสิบคนกำลังทำงานอยู่กลางลานบ้านโดยถอดเสื้อผ้ากัน

คนขุดดินก็ขุด คนแบกก้อนหินก็แบก ทั้งรถเข็น รถลาก รถเข็นไม้ ต่างก็ถูกนำมาใช้

ซูซ่านมองดูสถานการณ์ตรงหน้าอย่างตกตะลึง

เมื่อเกวียนของลุงโจวเข้ามาในบ้าน ทุกคนก็หยุดทำงาน โจวชิงซานกับโจวตงเซิงพาทุกคนเดินเข้ามาหา

"น้องชิงซาน เร็วขนาดนี้เลยเหรอ?"

ซูซ่านรู้สึกตื้นตันใจและดีใจ

โจวชิงซานยิ้ม "หมู่บ้านเถาฮวาเราไม่เคยขาดคน คืนนั้นแค่ตะโกนเรียก ทุกคนก็มาแล้ว"

"หลานสะใภ้ จ้านตงเป็นทหาร เขาอยู่ในบ้านแบบนั้นมันเสียหน้าหมู่บ้านเถาฮวาเรา"

"ใช่ วางใจเถอะ พวกเราจะสร้างบ้านให้เสร็จภายในหนึ่งเดือน แถมต้องสร้างให้ดีด้วย"

"เมียจ้านตง เรื่องบ้านไม่ต้องห่วง ถึงหมู่บ้านเราจะดูไม่ใหญ่โต แต่ก็มีช่างฝีมือเยอะ ก้อนหินพวกนี้ถูกแกะสลักอย่างประณีต ใช้ก้อนหินอย่างดี ในฤดูหนาวก็อบอุ่น ในฤดูร้อนก็เย็นสบาย อยู่สบายมาก"

"ใช่ รับรองว่าดีที่สุดแน่นอน"

เหล่าชายฉกรรจ์ต่างพูดกันเซ็งแซ่ แต่ทุกคำพูดล้วนมาจากใจ

ซูซ่านรู้สึกซาบซึ้ง "ขอบคุณทุกคนมากนะคะ ฉันจะบอกจ้านตงให้"

"เมียจ้านตง ไม่ต้องเกรงใจหรอก แต่ก่อนตอนที่ขาจ้านตงไม่ดี พวกเราช่วยอะไรไม่ได้ ก็รู้สึกไม่ดีเหมือนกัน"

"ใช่ พวกเราเป็นคนหมู่บ้านเดียวกัน ไม่ต้องเกรงใจกันหรอก"

"พวกเราช่วยเรื่องเงินไม่ได้ แต่อย่างน้อยก็มีแรงกาย"

"ใช่"

โจวชิงซานโบกมือ "เอาล่ะ พวกเรามาทำงานต่ออีกสองสามชั่วโมง บ้านค่อยๆ สร้าง แต่กำแพงรอบบ้านต้องรีบสร้างให้เสร็จก่อน"

พอเขาพูดจบ ทุกคนก็กลับไปทำงานต่อ

ซูซ่านกับเด็กๆ ย้ายของเข้าบ้าน แล้วไปปรึกษากับโจวชิงซานและลุงโจว

ได้รู้ว่าตลอดหนึ่งเดือนที่สร้างบ้าน ต้องทำอาหารให้ทุกคนกิน

เพราะนี่คือชนบท ยุคนี้ไม่มีค่าแรง ทุกคนมาช่วยเพราะใจดี และอยากจะกินอิ่ม

วันนี้ถือเป็นวันแรกอย่างเป็นทางการ

บ้านที่อยู่ใกล้ลานหมู่บ้านที่สุดคือบ้านของลู่เจี้ยนเซิง ลูกพี่ลูกน้องของลู่จ้านตง โจวชิงซานตกลงกับสองคนนั้นแล้วว่า ตลอดหนึ่งเดือนนี้จะใช้ครัวที่บ้านพวกเขา แต่เรื่องเงินๆ ทองๆ ซูซ่านต้องไปคุยกับพวกเขาเอง

ซูซ่านได้ยินแบบนั้นก็รีบให้โจวชิงซานพาไปหาพวกเขาทันที

ระหว่างทาง ซูซ่านถามโจวชิงซานว่ามีคนจากบ้านตระกูลลู่มาหาเรื่องหรือเปล่า

"หลังจากที่พี่จ้านตงไปรักษาตัวแล้ว ตอนกลางคืนมีคนมาด้อมๆ มองๆ ที่นี่เยอะมาก กองกำลังรักษาดินแดนของหมู่บ้านก็มาด้วย 

ต่อให้ลู่หงอู่จะเก่งแค่ไหน เขาก็ไม่กล้าทำอะไรหรอก อีกอย่างผู้กำกับสถานีตำรวจก็สนิทกับพี่จ้านตงมาก ตอนนี้ไม่มีใครกล้ามาหาเรื่องบ้านตระกูลลู่แล้ว"

พอได้ยินแบบนั้นซูซ่านก็โล่งใจ

โจวชิงซานพาซูซ่านไปที่บ้านของลู่เจี้ยนเซิง

ยังไม่ทันเข้าบ้าน ก็ได้ยินเสียงด่าทอมาจากข้างใน

มีคนมามุงดูอยู่หน้าประตูเยอะแยะ พอเห็นซูซ่านก็เข้ามาทักทาย

"เมียจ้านตง เข้าไปดูข้างในสิ แม่สามีเธอด่ามาเกือบชั่วโมงแล้ว"

"ใช่ ด่าเธอไม่ได้ ก็เลยมาด่าคนที่บ้านเจี้ยนเซิงแทน ด่าสารพัดเลย จนเมียเจี้ยนเซิงร้องไห้แล้ว"

ซูซ่านได้ยินที่ป้าๆ พูดก็รีบเดินเข้าบ้านไป

พอเข้าไปในบ้าน ก็เห็นแม่เฒ่าลู่นั่งขัดสมาธิอยู่บนเบาะ ด่าทอไปพลางตีอกชกตัวไปพลาง

มีแม่บ้านชาวบ้านหลายคนพยายามห้ามปราม แต่ยิ่งห้ามเธอก็ยิ่งด่า