อินทร์พาเธอเคลื่อนมายังบริเวณด้านหน้ากำแพงเมืองที่ล้อมไปด้วยอิฐสูงใหญ่สีขาว ซึ่งเธอมองโดยการคาดคะเนนั้นคงสูงไม่เกิน6เมตรเป็แน่และ้ากำแพงมีเหล่าทหารยืนเฝ้าระวังอยู่แทบทุกตารางเมตร รอบด้านเมืองล้อมรอบไปด้วยคูน้ำรอบเมืองและมีแม่น้ำไหลผ่านกลางเมืองหากมองดีเมืองอยุธยาเป็เมืองที่หาดูเบาเพราะลายล้อมไปด้วย
กรุงศรีอยุธยาเป็เกาะซึ่งมีแม่น้ำสามสายล้อมรอบ ได้แก่ แม่น้ำป่าสักทางทิศตะวันออก, แม่น้ำเ้าพระยาทางทิศตะวันตกและทิศใต้ และแม่น้ำลพบุรีทางทิศเหนือ เดิมทีบริเวณนี้ไม่ได้มีสภาพเป็เกาะ แต่สมเด็จพระเ้าอู่ทองทรงดำริให้ขุดคูเชื่อมแม่น้ำทั้งสามสาย เพื่อให้เป็ปราการธรรมชาติป้องกันข้าศึกนับว่าเป็กลอุบายที่ดี
ด้านนอกกำแพงมีชาวบ้านตั้งแครกกันมากมายมีการค้าขายเหมือนตายขนาดย่อม เหล่าผู้คนทั้งชาวหญิงต่างห่มผ้านุ่งด้วยผ้าแถบและโจงกระเบนสีพื้นน้ำตาลเข้ม วาดจันทร์มองบรรยากาศรอบๆ ตัวอย่างไม่เข้าใจ เมื่อมาถึงหน้าประตูเมืองอินทร์ะโเมื่อสั่งทหารให้เปิดประตูเมือง ทหาร้าสั่งการลงมาด้านล่างไม่นานนัก ประตูเมืองที่ทำจากไม้เนื้อแข็งที่หนากว่าปกติก็ค่อยๆ เปิดออกอย่างช้าๆ และถูกปิดลงพร้อมไม้ขัดกลอนประตูแบบโบราณอันใหญ่ลงเพื่อยึดประตูให้แข็งแรง
เมืองอยุธยาที่เธอไม่คุ้นตา..
“พี่จะพาเ้าไปหาพระอาจารย์ ท่านคงมีคำตอบให้ในเื่นี้”
วาดจันทร์ไม่ได้ตอบตกลงหรือปฏิเสธเพราะตอนนี้เธอไม่มีสิทธิ์เลือกใดๆ มีเพียงแค่เออออตามน้ำไปก็เท่านั้น
อินทร์อุ้มร่างบางลงจากอานม้าก่อนที่เขาจะลงมาแล้วนำมาคู่ใจไปผูกไว้ที่บริเวณคอกม้าแห่งหนึ่ง
“เดินตามพี่มาทางนี้”
ไม่ว่าเปล่าอินทร์ดึงมือของหญิงสาวแล้วจูงไปเพราะเห็นว่าเ้าหล่อนยังคงมองสิ่งรอบตัวอยู่อย่างตื่นตระหนักอินทร์พาเธอเดินไปยังที่เธอเริ่มรู้สึกคุ้นตา เพราะมันเหมือนในฝันของเธอไม่มีผิด นอกจากต้องผ่านพลับพลาใหญ่ ก็จะเจออาศรมที่ดูเหมือนเพิงหมาแหงนที่ทำจากไม้ธรรมดาซึ่งมีแครกไม้ตั้งอยู่บริเวณด้านหน้า
..หวังว่าจะไม่ใช่อย่างที่เธอคิดหรอกนะ..
เสียงที่คุ้นหูเรียกอินทร์ให้เข้าไปยังอาศรมแต่ที่ทำให้เ้าหล่อนคิดหนักก็คือเสียงปริศนานั้นเรียกเธอเข้าไปด้วยนี้สิ
เมื่อเดินตามหลังร่างสูงเข้าไปก็เป้นไปตามคาด เธอพบกับพระมหาเถรคันฉ่องที่นั่งอยู่ด้านในอาศรม ด้านในทำเป็ลานกว้าง มีของใช้สำหรับสงฆ์เพียงเล็กน้อย พระมหาเถรนั่งอยู่บนอาสนะซึ่งเป็ผ้าสีแก่นขนุนเข้ม อาสนะมีขนาดไม่เล็กไม่ใหญ่จนเกินไปซึ่งแสดงถึงความสมถะของท่านได้เป็อย่างดี
“ท่าน...ท่านมหาเถร..”
อินทร์หันไปตามเสียงเล็กของหญิงสาวด้วยความฉงน เมื่อเ้าหล่อนจำพระอาจารย์ได้แต่ทำไมถึงจำเขาและสถานที่ต่างๆ นี้ไม่ได้ ราวกับว่าไม่เคยอยุ่ที่นี่มาก่อน
“ไม่ต้องมาทำหน้าแบบนี้ นั่งลงซะเ้าจันทร์ นั่งลงไอ้อินทร์ อาตมาจะบอกสิ่งที่พวกเอ๊งไม่เข้าใจให้ฟัง”
ทั้งคู่กราบลงพื้นสามทีเป็การนมัสการพระคุณเ้า และแน่นอนว่าแม่ตัวดีก็เร่งรีบถามก่อนเป็คนแรก
“ท่านเ้าคะ ทำไมอิฉันถึงมาอยู่ที่นี้คะ ที่นี้มันที่ไหนกัน”
“ก็อยุธยาของเ้าอย่างไรเล่า” เสียงของพระมหาเถรเอ่ยพรางขำ เหมือนท่านตั้งใจจะตอบแกล้งหล่อน
“โถ่ บอกอิฉันมันเถอะเ้าคะ”
“อาตมาหาได้โกหกไม่ ที่นี้คืออโยธยา..แต่มันเป็คนละ่สมัยที่เ้าอยู่โดยสิ้นเชิง ในยุคสมัยของเ้า่เวลานี้คือ..อะไรนะ..อ๋อ..พ.ศ. 2128”
“่ที่รบกับพระเ้าเชียงใหม่ที่บ้านนายสระเกศ..ตอนนี้รบเสร็จแล้วหรือคะ”
“ถูกแล้ว” พระมหารเถรเอ่ยตอบ
“แล้วทำไมอิฉันถึงมาอยู่ที่นี้คะ เท่าที่จำได้อิฉันอยู่ที่วัดวรเชษฐ์..แต่แลอยู่ๆ ก็มีพวกทหารพม่าเข้ามาล้อมและ..หมอนี่ก็เข้ามาลากอิฉันมาถึงนี้”
คนที่ถูกเรียกว่า ‘หมอนี่’ ยิ่งขมวดคิ้วเข้าไปใหญ่กับคำศัพท์แปลกๆ ของเ้าหล่อน
“ก็โยมเป็คนให้คำมั่นกับเขาเองนี้ว่าจะกลับมา เมื่อถือวาระทุกอย่างก้ต้องดำเนินไปตามครรลอง”
“เมื่อถึงวาระอะไรเ้าคะ”
“มารดาของเ้าเคยเล่าอะไรให้เ้าฟังหรือไม่เมื่อก่อนเ้าเกิด”
วาดจันทร์ขมวดคิ้ว เธอพยามนึกอยู่นานว่าแม่เคยเล่าอะไรไว้บ้างเพราะก่อนแม่เธอจะเสียแม่เธอเล่าเื่ต่างๆ ไว้มากมายเหลือเกินั้แ่เด็ก
“แม่ชอบเล่าเื่ต่างๆ มากมายคะแต่มีเื่หนึ่งที่น่าติดใจ แม่เคยเล่าว่าก่อนที่แม่จะตั้งท้องอิฉัน แม่ฝันว่า มีผู้หญิงคนหนึ่งหน้าตาสะสวยนุ่งชุดไทยโบราณมาพูดกับแม่ว่าจะมาขออยู่ด้วย เมื่อถึงวาระจะกลับเอง แล้วหลังจากนั้นแม่ก็มีอิฉัน แต่อิฉันก็ไม่ได้เชื่อมากเพราะตอนที่แม่เล่าท่านก็แก่มากแล้ว อิฉันเลยคิดว่าท่านอาจจะเลอะเลือน”
“แล้วโยมจำเื่ราวในอดีตได้บ้างไหมละ”
“จำได้เ้าคะ เพราะอิฉันมักจะฝันถึงเหตุการณ์ต่างๆ อยู่เสมอ ฝันเห็นแต่า สนามรบ การศึก การวางแผนการรบ สมเด็จท่าน..และ...ผู้ชายคนหนึ่งซึ่งเห็นหน้าได้เพียงแค่เรือนลาง” วาดจันทร์ไม่ต่อเพราะเธอไม่แน่ใจว่าผู้ชายคนนั้นเป็ใครแต่เธอก็แค่รู้สึกว่าช่างคล้ายอินทร์เหลือเกิน
“แล้ว..เขา..เกี่ยวอะไรกับอิฉันกันคะ”
วาดจันทร์เริ่มนอกเื่แล้วชี้ไปที่อินทร์ผู้ที่บัดนี้หน้านิ้มคิ้วขมวดไปหลายตลบเพราะไม่เข้าใจในสิ่งที่วาดจันทร์กับพระอาจารย์สนทนากันเลยซักนิด
“อาตมาว่าเื่นี้ โยมต้องถามเข้าเอง เพราะมันไม่ใช่กิจของสงฆ์”
“เื่นั้นเ้าต้องไปคุยกับพี่ที่เรือน แต่พระอาจารย์ขอรับ...เหตุใดเ้าจันทร์ถึงจำข้าไม่ได้”
คราวนี้ถึงทีที่อินทร์เริ่มถาม
“การเวียนว่ายตายเกิดไงโยม ก่อนที่เ้าจันทร์จะสิ้นในาคราก่อนได้ตั้งจิตอธิฐานไว้ว่าขอให้ได้กลับมาที่นี้อีกครั้ง จิตของนางยึดติดกับเ้า กับการรบ กับแผ่นดินจนวินาทีสุดท้ายของชีวิตเพราะงั้นเมื่อถึงเวลา..เ้าก็ต้องกลับมาที่นี้”
“เมื่อถึงเวลา! งั้นแสดงว่าในภพปัจจุบันอิฉันตายแล้วอย่างนั้นหรือคะ!!”
วาดจันทร์ลุกพรวดด้วยความใแต่มือหนาดึงเธอไว้เสียก่อนเพราะมันดูไม่งามเท่าไหร่นัก
“ยังหรอกโยม..และเมื่อถึงเวลาโยมจะได้เลือกอีกครั้ง”
วาดจันทร์ถึงกับเคลียดในคำตอบ เธอก็ดูละครแนวย้อนยุคมาเยอะนะ ไม่ว่าจะแนวพระเอกย้อนยุคมาปัจจจุบัน นางเอกย้อนไปอดีต แต่มันก็เพียงละครไงสำหรับเธอเพราะฌะอไม่ได้คิดว่ามันจะมีจริงๆ ..แม้นใจลึกๆ เธอเคยอยากให้เป็แบบนั้นก็ตาม แต่การเปลี่ยนแปลงครั้งนี้ค่อนข้างยิ่งใหญ่มากสำหรับเธอ
72K
