(นิยายแปล) คืนชะตาชีวารัก

ตอนที่ 17 ตั้งครรภ์ (2)

        สำหรับสวี่เฉิงอวี๋นางค่อยๆ รับวันเวลาเช่นนี้ได้ ยิ่งไม่มีอะไรที่ไม่สบายใจด้วย กลับกันเมื่อผ่านไประยะหนึ่งหากเซียวหมิ่นหางไม่ได้ส่งของมาให้นางประเมินมูลค่านางกลับรู้สึกไม่เคยชินด้วยซ้ำไป

        แต่นับจากเริ่มเข้าเดือนสี่สวี่เฉิงอวี๋ก็ออกจากบ้านน้อยครั้งลง ครั้งสุดท้ายที่เซียวหมิ่นหางมาที่บ้านนั้นนางอธิบายไปหลายครั้งว่าระยะนี้ได้รับบันทึกการเดินหมากที่ไม่สมบูรณ์มาจึงต้องการจะศึกษา ไม่อยากพบแขกนัก เซียวหมิ่นหางเองก็ไม่ได้สงสัย รับปากว่าจะมาหานางน้อยลง แต่ไม่ยอมรับปากว่าจะไม่มาหา สวี่เฉิงอวี๋พูดสู้เขาไม่ได้ ในเมื่อเขาไม่เข้าใจจึงปล่อยเขาไป ส่วนภายหลังนางอยู่ที่เรือนจ้านลู่ทุกวัน เหมือนว่าศึกษาบันทึกการเดินหมากจริงๆ

        ตอนที่ลี่ว์จูเปิดม่านออกจากด้านนอก นางกำลังเท้าคางมองกระดานหมากตรงหน้าอย่างเหม่อลอย

        สาวใช้ชะงักไป มองไปที่กระดานหมากตานั้น ขาทั้งสองข้างสั่นระริก ลังเลอยู่นานถึงได้เข้าไปใกล้และนำจานวสันต์ในกล่องอาหารจัดวางให้ดีแล้วเอ่ยปากเรียกคุณหนู “หากว่าคิดไม่ออกจริงๆ ก็กินอะไรสักหน่อย อีกสักครู่ค่อยคิดเถิดนะเจ้าคะ นายหญิงให้คนเตรียมให้คุณหนู ใส่ของกินเล่นหลายอย่างที่คุณหนูชอบกินไว้ คุณหนูลองชิมดูไหมเจ้าคะ”

        สวี่เฉิงอวี๋รู้สึกใจไม่อยู่กับตัวจึงตกปากรับคำไป หยิบขนมชิ้นหนึ่งส่งเข้าปาก

        นางแทบจะแบมือกางนิ้วนับวันแล้ว

        เห็นว่าใกล้จะวันที่เจ็ดเดือนสี่แล้ว เหตุใดยังไม่มีความเคลื่อนไหว

        นางขมวดคิ้วเรียกลี่ว์จู เงยหน้าขึ้นกำลังคิดจะถามอวิ๋นจูที่อยู่ด้านนอกวิ่งเหยาะๆ เข้ามาในห้อง

        สวี่เฉิงอวี๋ตาแหลมคมมาก ฝีเท้าของนางรีบร้อน ใบหน้ากลับแสดงออกว่ามีความสุขอย่างชัดเจน ดังนั้นจึงโยนขนมในมือออก “มีอะไรหรือ”

        เสียงของนางแทรกไปด้วยความสั่นระริกที่ยากจะสังเกตได้ สาวใช้ทั้งสองต่างก็ไม่ทันสังเกตเห็น

        อวิ๋นจูเก็บมือ ย่อตัวลงคารวะ “เมื่อครู่นี้นายหญิงอาเจียนน้ำย่อยหลายครั้ง ทั้งยังกล่าวว่าเหนื่อยและไม่สบายด้วย เชิญเสี่ยวหลิ่วเหนียงจื่อเข้าจวนมา เพิ่งจับชีพจรก็บอกว่าตั้งครรภ์ คุณหนู ท่านรีบไปดูเถอะเจ้าค่ะ ตอนนี้นายหญิงกับนายหญิงผู้เฒ่าต่างก็ดีใจกันมาก”

        มาแล้ว...

        สวี่เฉิงอวี๋ถอนหายใจยาว หัวใจทั้งดวงนับว่ากลับลงมาในท้องแล้ว

        ชาติก่อนท่านแม่ของนางจับเจอว่าตั้งครรภ์วันที่สามเดือนสี่ นางรอมาหลายวันนี้ด้วยใจทรมานอย่างมาก ไม่สามารถพูดกับใครได้ นับว่ารอการมาถึงของน้องชายคนนี้แล้ว

        อายุของท่านแม่ของนางไม่นับว่าน้อย อายุเท่านี้หากตั้งครรภ์จะเรียกได้ว่ามีหอยแก่ผลิตไข่มุก ชาติก่อนนางไม่ค่อยออกไปภายนอกนัก แต่กลับรู้ว่าบ้านอื่นแอบพูดคุยกันเรื่องนี้ไม่น้อย

        นอกจากนี้นางยังจำได้ว่า...ความจริงแล้วท่านพ่อไม่อยากเก็บเด็กคนนี้เอาไว้ เพราะกลัวว่าตอนท่านแม่คลอดจะอันตราย เขาไม่อยากเสี่ยงอันตรายนี้

        อย่างไรเสียตอนนี้เขาก็มีบุตรสาวบุตรชายครบแล้ว ทั้งครอบครัวใช้ชีวิตอย่างดี มีบุตรเพิ่มมาคนหนึ่งก็เท่ากับเพิ่มดอกไม้บนผ้าทอลาย[1] แต่หากไม่มีเด็กคนนี้ก็ไม่ได้ขาดอะไร ไม่มีความจำเป็นต้องนำชีวิตไปเสี่ยง

        สวี่เฉิงอวี๋ขมวดคิ้วน้อยๆ “วันนี้ท่านพ่ออยู่บ้านไม่ใช่หรือ ท่านพ่อไม่รู้หรือ”

        สีหน้ายินดีของอวิ๋นจูกลับลดลงไปกว่าครึ่ง

        สวี่เฉิงอวี๋ใจกระตุกวูบและขยับร่างกายลงจากเตียงหลัวฮั่น เหยียบส้นรองเท้าปักลายและใส่ให้ดีทันที “เมื่อครู่เจ้าบอกว่าท่านย่ากับท่านแม่ต่างก็ดีใจกันมาก แล้วท่านพ่อเล่า”

        อวิ๋นจูก้มหน้าลง “นายท่านไม่ดีใจนักเจ้าค่ะ...นายหญิงผู้เฒ่าคิดว่านี่เป็นเรื่องน่ายินดี ไม่อยากโมโห ตอนนี้ยังนั่งคุยอยู่ในห้องของนายหญิง แต่กลับไล่ให้นายท่านออกไป ไม่ให้นายท่านอยู่ในห้องนายหญิงด้วย ข้าได้ยินสาวใช้รุ่นเล็กพูดกันว่านายท่านไม่ยอมไปไหน แต่ยืนอยู่ในลาน นายหญิงผู้เฒ่าไม่ให้เขาเข้าไปในห้อง เขาก็ยืนนิ่งอยู่ในลาน”

        สวี่เฉิงอวี๋ชะงักไปและเกือบจะหัวเราะออกมา

        ท่านพ่อของนางเป็นคนกตัญญู ทั้งชีวิตไม่เคยขัดใจท่านย่ามาก่อนสักครั้ง คนที่โตขนาดนี้มีแต่อยู่ต่อหน้าท่านย่าเท่านั้นถึงจะทำเรื่องเป็นเด็กเช่นนี้ออกมาได้

        นางหลุดยิ้มแล้วส่ายศีรษะ เรียกให้ลี่ว์จูไปหยิบเสื้อคลุมตัวนอกมาใส่ให้เรียบร้อย แล้วพาสาวใช้ทั้งสองออกจากห้องตรงไปยังเรือนหลัก

        

        เชิงอรรถ

^ เพิ่มดอกไม้บนผ้าทอลาย หมายถึง การประดับตกแต่งสิ่งที่สวยงามอยู่แล้วให้สวยงามยิ่งขึ้นไปอีก เปรียบเปรยถึงการกระทำที่ไม่จำเป็น