ผลาญโลหิตพิชิตใจอ๋อง

บทที่ 36 วางอุบาย

"เจ้า...พวกเจ้า..." 

เมื่อได้ยินบทสนทนาระหว่างนายบ่าวทั้งสอง เว่ยเจียวอิงพลันโกรธจนตัวสั่น แต่ก็ยังไม่กล้าแสดงออกทางสีหน้า ได้แต่กลืนความโกรธเอาไว้

เห็นท่าทางของนางเช่นนั้น เว่ยฉางอันก็ค่อยสบายใจขึ้นมาบ้าง ถึงแม้จะไม่ได้ลากนางลงจากหลังม้าในจวนเสนาบดี แต่อย่างน้อยก็ทำให้เว่ยเจียวอิงไม่สบายใจได้บ้าง

ไม่สนใจท่าทางตัวสั่นด้วยความโกรธของเว่ยเจียวอิง เว่ยฉางอันก็หลับตาลง ซู่ซินเห็นนางหลับตาลง ก็หันหน้าไปมองนอกม่านรถม้า

เห็นทั้งสองเป็นเช่นนั้น เว่ยเจียวอิงก็เหมือนกับว่าหมัดที่ชกไปนั้นไปโดนสำลี ได้แต่หุบปากลงอย่างหงุดหงิด

ชั่วขณะหนึ่ง ภายในรถม้าก็เงียบสงัด ได้ยินเพียงเสียงกีบม้ากระทบพื้นสลับกับเสียงแส้ของคนขับรถที่ตีลงบนหลังม้าเป็นครั้งคราว

"แต่เสื้อผ้า เครื่องประดับพวกนั้น ข้าได้ใช้ไปแล้ว ต่อให้ท่านเอากลับไป ก็ใช้ต่อไม่ได้แล้ว สู้ยกให้ข้าไปเลยจะดีกว่า"

เว่ยเจียวอิงเห็นว่าวิธีแข็งกร้าวใช้ไม่ได้ผล ก็เปลี่ยนมาใช้วิธีอ่อนโยนแทน

ใครจะรู้ว่า เว่ยฉางอันไม่ยอมหลงกลนางเลยแม้แต่น้อย ได้ยินคำพูดของนาง แววตาก็ฉายแววเยาะหยัน เพื่อเสื้อผ้าเครื่องประดับพวกนี้ นางก็ยอมทำทุกวิถีทางจริง ๆ 

แต่นางไม่ใช่เว่ยฉางอัน คนโง่ที่ยอมมอบทุกอย่างให้นางเหมือนชาติก่อนอีกแล้ว

"ไม่เป็นไร เครื่องประดับก็ขายได้ เสื้อผ้าก็ขายต่อได้ ถึงจะไม่ดีนัก ก็ยังเอาไปให้ขอทานหน้าประตูเมืองใส่ได้อยู่"

เว่ยฉางอันพูดออกมาเช่นนั้น ซู่ซินแทบจะหัวเราะออกมาเสียงดัง เห็นสีหน้าของเว่ยเจียวอิงที่นั่งอยู่ตรงข้ามหม่นลงทันที จึงต้องกลั้นเสียงหัวเราะเอาไว้ แต่รอยยิ้มที่มุมปากก็ยังคงทรยศความรู้สึกของนาง

เว่ยเจียวอิงกำผ้าเช็ดหน้าแน่น มือกำแน่นจนปลายนิ้วขาวซีด

ถึงแม้เว่ยเจียวอิงจะเป็นแค่บุตรีอนุ แต่ก็ยังเป็นคุณหนูรองของจวนแม่ทัพ และยังถูกเว่ยฉางอันนำไปเปรียบเทียบกับพวกขอทานตรงประตูเมืองที่มีกลิ่นเหม็นนั่นอีก

"ท่านพี่ ท่านกับข้าเป็นพี่น้องกัน ท่านพูดแบบนี้ มันไม่เท่ากับเป็นการลดชั้นตัวเองลงด้วยหรือ"

นางกัดฟันกรอด หลังจากผ่านไปครึ่งวัน นางจึงเอ่ยประโยคนี้ออกมาได้ คำพูดของเว่ยฉางอันทำให้นางโกรธเป็นอย่างมาก

"ท่านพ่อของพวกเราเป็นถึงแม่ทัพใหญ่มา ทหารและราษฎรก็เป็นครอบครัวเดียวกัน แล้วจะนับว่าเป็นการดูถูกตนเองได้อย่างไร หากท่านพ่อได้ยินคำพูดของเจ้า ท่านต้องลงโทษเจ้าแน่ เจ้ารีบปิดปากเสียเถอะ"

เมื่อเว่ยเจียวอิงพูดจบ เว่ยฉางอันก็โต้แย้งกลับทันที ยังแสดงสีหน้าเป็นห่วงเป็นใยออกมาอีก หากไม่รู้ความจริง คงคิดว่าพี่สาวคนนี้ใจดีกับน้องสาวต่างมารดาขนาดนี้

แต่มีเพียง เว่ยฉางอันเท่านั้นที่รู้ในใจ ตอนนี้นางอยากกินเนื้อเว่ยเจียวอิง ดื่มเลือดนาง หักกระดูกนาง ความทุกข์ทรมานที่ตนได้รับในชาติก่อน ตนจะตอบแทนกลับคืนร้อยเท่าพันเท่า

หลังจากถูกนางด่าทอไปประโยคหนึ่ง เว่ยเจียวอิงไม่มีอะไรจะพูดอีก ไม่กล้าพูดอีกด้วย ได้แต่กลั้นไฟโทสะในใจเอาไว้ วันนี้โชคดีที่นางเตรียมตัวมาก่อน ไม่อย่างนั้นทุกอย่างคงยุ่งเหยิงไปหมด

มาถึงจวนแม่ทัพ เว่ยเจียวอิงก็รีบลงจากรถม้าทันที แม้แต่ซู่ซินยังลงช้ากว่านาง

มองเห็นเงาหลังที่รีบร้อนของนาง เว่ยฉางอันกลับไม่สะทกสะท้านแม้แต่น้อย ยกมือให้ซู่ซินประคองลงจากรถม้า พลางสั่งว่า "ซู่ซิน เจ้าจดบัญชีทั้งหมดแล้วใช่ไหม ต้องตรวจสอบของในเรือนคุณหนูรองให้ดี อย่าให้ขาดไปสักชิ้น ไม่อย่างนั้น คนอื่นที่ไม่รู้ความจริงอาจคิดว่าคุณหนูรองยักยอกของคุณหนูใหญ่ไป"

เว่ยเจียวอิงที่เพิ่งจะก้าวเข้าประตูจวนแม่ทัพก็ชะงักไปทั้งตัว ไม่ต้องมองก็รู้ว่า ใบหน้าของนางตอนนี้คงสวยงามน่าดูเป็นแน่

ใช่แล้ว เว่ยฉางอันตั้งใจแกล้งนาง นางรู้ว่าเว่ยเจียวอิงกลับมาเพื่อเอาเครื่องประดับไปซ่อน แต่เพื่อที่จะเอาเครื่องประดับพวกนี้กลับคืนมา นางจึงให้ซู่ซินตรวจสอบบัญชีหลายวัน จึงจดของทุกชิ้นที่นางเอาไปตลอดหลายปีนี้ออกมาได้

"ท่านพี่ ท่านวางใจเถอะ ข้าเว่ยเจียวอิงจะเป็นคนแบบนั้นได้อย่างไร หากท่านไม่วางใจ ก็มาดูด้วยกันก็ได้"

เว่ยเจียวอิงที่ตัวแข็งทื่อไปครู่หนึ่ง ปล่อยชายกระโปรงที่ตนเองยกขึ้นลง เก็บเท้าที่ก้าวข้ามธรณีประตูกลับมา ยิ้มเล็กน้อยอย่างเหมาะสม พูดราวกับเป็นคนที่ไม่เคยฉวยโอกาสเอาเปรียบแม้แต่น้อย

แต่ในเมื่อเป็นคนที่ไม่เคยเอาเปรียบ แล้วจะมีของของเว่ยฉางอันมากมายขนาดนี้ได้อย่างไร คำพูดของนางก็แค่พูดให้คนอื่นฟังเท่านั้นเอง

และเล่ห์เหลี่ยมของเว่ยเจียวอิง นางก็รู้ดี ก็แค่วิธียั่วยุให้นางไม่ต้องเข้าไป หากเป็นซู่ซินสาวใช้คนหนึ่งที่เข้าไป ย่อมจัดการได้ง่ายกว่า ถึงเวลานั้น ก็แค่ใช้อำนาจของคุณหนูรองแห่งจวนแม่ทัพกดดันสาวใช้คนหนึ่งไม่ได้หรือไร

แต่ในเมื่อนางบอกแล้วว่า นางไม่ใช่เว่ยฉางอันในชาติก่อนอีกต่อไป ย่อมไม่ปล่อยให้ความคิดของเว่ยเจียวอิงเป็นจริงอีก

นางยิ้มพลางมองไปยังเว่ยเจียวอิงที่รอคำตอบของตนอยู่ ยกมือหยิบผ้าเช็ดหน้าขึ้นมาปิดปากจมูก หัวเราะอย่างอ่อนหวานแล้วเอ่ยว่า "น้องรอง เจ้าพูดแบบนี้ ข้ากลับอยากไปดูเสียแล้ว ข้าลืมของไปหลายชิ้น พอดีเลยจะได้เก็บกวาดไปพร้อมกับระลึกถึงของเหล่านั้นกับน้องสาว เจ้าว่ามันไม่ใช่การได้ประโยชน์ทั้งสองฝ่ายหรือ โชคดีจริง ๆ ที่เจ้าเตือนข้า"

ประโยคสุดท้าย เว่ยฉางอันก็แค่ตั้งใจจะทำให้เว่ยเจียวอิงหงุดหงิดเท่านั้นเอง

คำพูดที่ทำให้คนฟังหงุดหงิดจนอยากตายเช่นนี้ ไม่ใช่มีแค่เว่ยเจียวอิงคนเดียวหรอกที่พูดได้ นางก็แค่ไม่ยอมทำเท่านั้นเอง

ผลก็คือ หลังจากได้ยินนางพูดแบบนั้นแล้ว เว่ยเจียวอิงถึงกับอยากตบหน้าตัวเองสองที ไม่มีอะไรจะทำแล้วเหตุใดถึงต้องมาโต้เถียงกับนางด้วย

เว่ยฉางอันในตอนนี้กับคนโง่ ๆ คนก่อนนั้น ต่างกันราวฟ้ากับเหว น่าเสียดายที่เพิ่งมารู้ตัวตอนนี้

"ไปกันเถอะ น้องรอง ข้าเดาว่าเจ้าคงอยากไปร่วมรำลึกความหลังด้วยกันแน่ ๆ"

เว่ยฉางอันค่อย ๆ เดินมาข้างหน้านาง ยกมือขึ้นเกี่ยวแขนนางด้วยท่าทางเหมือนพี่สาวที่ดี

ขอแค่สามารถจับตัวคนชั่วมาลงโทษได้ การอดทนต่อความอัปยศนี้จะนับเป็นอะไรได้ล่ะ เมื่อเทียบกับเรื่องเป็นตายแล้ว มันช่างเล็กน้อยเสียเหลือเกิน

เว่ยเจียวอิงรู้สึกถึงแขนที่เกี่ยวกันอยู่ ตอนแรกนางคิดจะสลัดมันออกไป แต่ผู้คนที่ผ่านไปมาหน้าประตู พอเห็นสองสาวงามผู้มีชื่อเสียงของจวนแม่ทัพอยู่ตรงประตู ก็อดไม่ได้ที่จะหยุดมองครู่หนึ่ง

เพื่อรักษาภาพลักษณ์ที่เป็นสตรีอ่อนโยน เข้าอกเข้าใจผู้อื่นเอาไว้ เว่ยเจียวอิงจึงต้องกลั้นความไม่พอใจเอาไว้ ยังต้องยิ้มพลางก้าวเข้าไปในจวนแม่ทัพพร้อมกับเว่ยฉางอัน

"ซู่ซินตามมาเร็ว ๆ"

ตอนแรกเว่ยเจียวอิงอ้าปากจะพูด ตั้งใจจะเปลี่ยนเรื่องคุย อยากจะพานางไปที่อื่น