ความเ็ปเสียดแทงไปทั่วร่าง หลี่ฟงตื่นขึ้นมากลางป่าในความมืดมิดของยามค่ำคืน ร่างกายของเขาเย็นเฉียบจนสั่นเทิ้ม เขาพยายามขยับตัว แต่ก็ทำได้เพียงส่งเสียงครางแ่เบา รอยช้ำและาแปรากฏไปทั่ว
"ฮึก... หลี่เหมย..." ชื่อของน้องสาวหลุดออกมาจากริมฝีปากของเขาอย่างแ่เบา
เขารู้สึกถึงความอ่อนแอที่กัดกินจิตใจ นี่เป็ความรู้สึกที่เขาคุ้นเคยเป็อย่างดีั้แ่จำความได้ ความรู้สึกไร้พลัง ไร้ประโยชน์ ที่ทำให้เขาไม่สามารถปกป้องแม้กระทั่งตัวเอง
เสียงลมหายใจของเขาหนักหน่วง ท่ามกลางความเงียบงันของป่า สายลมเย็นะเืพัดผ่าน ต้นไม้พลิ้วไหวราวกับจะกลืนกินเขาเข้าไปในความมืด
เขาจะต้องกลับไปหาหลี่เหมยให้ได้ ไม่ว่าอย่างไรก็ตาม
ด้วยแรงฮึดสุดท้าย หลี่ฟงพยายามยันตัวเองขึ้นอย่างยากลำบาก เขากระโผลกกระเผลกเดินไปข้างหน้าอย่างช้า ๆ ไม่มีทิศทางที่แน่นอน เพียงแค่มุ่งหน้าไปข้างหน้าเพื่อออกจากป่าอันมืดมิดนี้ให้ได้
แสงจันทร์สีเงินส่องลอดกิ่งไม้ลงมาเป็บางครั้ง ทำให้มองเห็นทางเดินแคบ ๆ ที่เต็มไปด้วยกิ่งไม้และก้อนหิน เขากัดฟัน เดินไปเรื่อย ๆ จนกระทั่งเท้าของเขาก้าวพลาด
ฟุ่บ!
ร่างของหลี่ฟงล้มลง และกลิ้งตกลงไปใน รอยแยกขนาดใหญ่บนพื้นดิน ที่ถูกพุ่มไม้หนาทึบปกคลุมไว้ ร่างของเขาร่วงหล่นลงไปในความมืดมิด เบื้องล่างมีเพียงความว่างเปล่าที่ไร้ที่สิ้นสุด
ตุบ!
ร่างของเขากระแทกกับพื้นอย่างรุนแรงอีกครั้ง ความเ็ปมหาศาลแล่นไปทั่วร่าง หลี่ฟงสลบไปในทันที
เมื่อฟื้นขึ้นมาอีกครั้ง ร่างกายของเขายังคงเ็ป แต่เขากลับรู้สึกถึงความแปลกประหลาดบางอย่างรอบตัว
เขาอยู่ใน ถ้ำขนาดใหญ่ ที่เต็มไปด้วยหินงอกหินย้อยรูปร่างแปลกตา อากาศภายในถ้ำเย็นเยียบและชื้นแฉะ ทว่าสิ่งที่ทำให้หลี่ฟงต้องเบิกตากว้างคือ "แสง"
ไม่ใช่แสงจากดวงอาทิตย์หรือดวงจันทร์ แต่เป็ แสงเรืองรองสีฟ้าอ่อน ที่เปล่งออกมาจากผนังถ้ำ จากหินงอกหินย้อย และจากพื้นดิน มันเป็แสงที่ดูเหมือนจะไม่มีแหล่งกำเนิดที่ชัดเจน แต่มันก็ส่องสว่างไปทั่วทั้งถ้ำ
หลี่ฟงพยายามขยับตัว เขามองไปรอบ ๆ ด้วยความประหลาดใจ แสงสีฟ้าอ่อนเ่าั้ดูเหมือนจะมีชีวิต มันเคลื่อนไหวเอื่อย ๆ คล้ายกระแสเืที่ไหลเวียนอยู่ใต้ิัของโลก
เขาััได้ถึงกระแสพลังงานบางอย่างที่มองไม่เห็นด้วยตาเปล่า มันเป็ความรู้สึกที่แปลกประหลาด เหมือนมีเส้นสายละเอียดอ่อนนับล้านเส้นที่โยงใยไปทั่วทั้งถ้ำ และเชื่อมต่อกับทุกสิ่งทุกอย่าง
เส้นแสงสีฟ้าเหล่านี้... มันดูเหมือน "เส้นเืพลังงาน" ที่เชื่อมโยงกับหิน ดิน น้ำ และอากาศรอบตัวเขา มันไม่เหมือนพลังปราณที่เขาเคยได้ยินเลยแม้แต่น้อย
"นี่คืออะไรกัน..." หลี่ฟงพึมพำกับตัวเอง เสียงของเขาแหบแห้ง
ทันใดนั้นเอง ภาพของเส้นแสงสีฟ้าเ่าั้ก็ดูเหมือนจะ ชัดเจนขึ้น ในสายตาของเขา ราวกับมีบางสิ่งกำลังเปิดเปลือกตาที่ปิดกั้นการมองเห็นมานาน เส้นแสงเ่าั้ไม่ได้เป็เพียงแสง แต่เป็ "กระแสของพลังงานธาตุบริสุทธิ์" ที่ไหลเวียนอยู่ทั่วโลก
และที่ใจกลางถ้ำ เบื้องหน้าของหลี่ฟง มี ผลึกแสงสีฟ้าขนาดมหึมา ตั้งตระหง่านอยู่ มันเปล่งประกายเจิดจ้ายิ่งกว่าสิ่งใดในถ้ำ ราวกับเป็หัวใจที่เต้นระรัวของเครือข่ายพลังงานทั้งหมด
"นั่นมัน..."
ขณะที่หลี่ฟงจ้องมองผลึกนั้นด้วยความทึ่ง จู่ ๆ เสียงกระซิบอันเก่าแก่ ก็ดังขึ้นในจิตใจของเขา มันเป็เสียงที่นุ่มนวล แต่ก็ทรงพลังจนทำให้จิติญญาของเขาสั่นสะท้าน
"ในที่สุด... เ้าก็มาถึง" เสียงนั้นกล่าว "ผู้ถูกเลือก... ผู้มี 'ดวงจิตแห่งการเชื่อมโยง'"
หลี่ฟงใ เขามองไปรอบ ๆ แต่ไม่เห็นใครเลยนอกจากตัวเขาเอง
"ไม่ต้องกลัว... ข้าคือจิติญญาแห่ง แก่นิญญาธาตุดินโบราณ ที่หลับใหลอยู่ที่นี่มานานนับพันปี" เสียงนั้นอธิบาย "ร่างกายของเ้า... มิใช่ไร้ซึ่งปราณ หากแต่ถูกสร้างมาเพื่อรับรู้ ธาตุิญญาบริสุทธิ์... ต่างจากผู้คนทั่วไปที่ได้แต่วนเวียนอยู่กับพลังปราณอันผิวเผิน"
หลี่ฟงไม่เข้าใจทั้งหมด แต่เขากลับรู้สึกถึงความจริงใจและพลังอันบริสุทธิ์จากเสียงนั้น
"เ้ามองเห็น 'เครือข่ายกำลังภายใน' ที่แผ่ซ่านไปทั่วโลกได้... นี่คือพร์ที่ถูกปิดผนึกไว้ในตัวเ้ามานาน... และถึงเวลาที่จะตื่นขึ้น"
ทันใดนั้นเอง ภาพของ "คัมภีร์ไร้รูป" ก็ปรากฏขึ้นในจิตใจของหลี่ฟง มันไม่ได้เป็ตัวอักษรหรือภาพ แต่เป็ "ความเข้าใจ" ที่หลั่งไหลเข้ามาในสมองของเขาอย่างท่วมท้น มันคือ "บทวิถีแห่งการเชื่อมโยงธาตุ" ที่สอนให้เขาเข้าใจภาษาของธาตุต่าง ๆ และวิธีการดึงพลังงานธาตุบริสุทธิ์จากเครือข่ายที่เขามองเห็นนั้น เข้ามาหลอมรวมกับร่างกายของเขาเอง!
"นี่... นี่คือพลังที่แท้จริงงั้นรึ" หลี่ฟงพึมพำ ดวงตาของเขาเปล่งประกายด้วยความหวังที่ไม่เคยมีมาก่อนในชีวิต
6K
