ตอนที่ 16
ในโรงเรียนวันนี้ ดูครึกครื้นเป็พิเศษ ชิงเทียนมองเห็นซุ้มอาหารจากหลายๆขาติ การแสดงรำดาบ การแข่งขันตอบคำถาม แต่ว่าเขาไม่ได้สนใจสิ่งเหล่านี้เลย เขามุ่งหน้าไปที่หอประชุมขนาดใหญ่
ชิงเทียนเบียดตัวเข้ามาภายใน มีเวทีขนาดใหญ่ตั่งอยู่ด้านในหอประชุม พิธิกรกำลังยืนบรรยายอยู่บนเวที “การแสดงต่อไป เป็การแสดงการบรรเลงกู่เจิงค่ะ ขอเชิญผู้แสดงขึ้นมาบนเวทีค่าาา!"
เย่เสวี่ยหลัน เดินขึ้นมาบนเวที เธอก้มหัวให้ผู้ชมเล็กน้อยแล้วนั่งประจำที่ “ติ๊ง..." เสียงดีดบรรเลงดังขึ้นมา เธอใช้มือดีดไปตามสาย คล้ายกับกำลังร่ายรำ ชิงเทียนที่ยืนฟังอยู่ร่างแข็งเป็หิน เขาเคยได้ยินเพลงนี้มาแล้ว มันเพลงที่ภรรยาของเขาแต่งขึ้น เป็เพลงที่สื่อถึง หญิงที่คิดถึงคนรัก ไม่ว่าจะเนิ่นนานเพียงใด เธอก็จะรักเขาตลอดไป
‘หนึ่งความคิด นิจนิรันดร์' มันคือชื่อที่เขาตั้งให้เพลงนี้ น้ำตาของเขาเริ่มไหลซึมออกมา ไม่ใช่ชิงเทียนคนเดียว แต่คนทั้งหอประชุมต่างก็ปาดน้ำตา พวกเขาล้วนััได้ถึงความโศกเศร้าจากท่วงทำนอง ผ่านไปไม่กี่นาทีเพลงก็จบลง เย่เสวี่ยหลัน ก้มหัวให้คนดูอีกครั้ง แล้วเดินลงจากเวทีไป
‘เธอคือเย่เสวี่ยหลันภรรยาของเราแน่ๆ แต่ทำไมกัน ทำไมเธอถึงมาที่นี่ได้' เขาต้องสืบหาความจริงให้ได้
ด้านหลังเวทีเย่เสวี่ยหลันกำลังเก็บของ เมื่อเธอเดินออกมาจากห้องเตียมตัว ก็พบกับชิงเทียนที่กำลังยืนรออยู่ “นายได้ฟังเพลงของฉันรึเปล่า"เธอถามด้วยความตื่นเต้น"
“ฟังแล้ว ชื่อเพลงว่าอะไร?" ชิงเทียนลองถามดู เขาอยากรู้ว่าเธอจะตอบยังไง
“ฉันก็ไม่รู้เหมือนกันนายตั้งให้หน่อยสิ" เธอยิ้มให้เขา
ภาพความทรงจำเก่าๆซ้อนทับทันที ‘ข้าก็ไม่รู้ว่าจะตั้งชื่อว่าอะไร ท่านช่วยตั้งชื่อเพลงนี้ ให้ข้าได้หรือไม่' ภาพภรรยาของเขาซ้อนทับลงบนตัว เย่เสวี่ยหลัน
“หนึ่งความคิด นิจนิรันดร์" เขาตอบ
“หืม...เป็ชื่อที่ใช้ได้เลยนะ งั้นใช้ชื่อนี้แล้วกัน ขอบคุณนะ" เย่เสวี่ยหลันยกนิ้วโป้งให้
“ด้วยความยินดี" ชิงเทียนพาเธอไปเที่ยวทั่วงานโรงเรียน เขามั่นใจแล้วว่าเธอคือเย่เสวี่ยหลัน ภรรยาของเขา แม้จะยังหาเหตุผลไม่ได้ แต่ขอแค่เขาได้อยู่ใกล้ชิดเธอในตอนนีั เขาก็มีความสุขแล้ว
ตกเย็น ชิงเทียนกลับมาที่วิลล่า เขาเปลี่ยนชุดและออกไปหาหลงหยวน ตามที่นัดกันเอาไว้
************************************
ที่หน้าภัตตาคารวังั มีรถแท็กซี่คันหนึ่งจอดอยู่ เมื่อชิงเทียนเดินเข้าไปในภัตตาคาร ก็มีชายชุดดำเดินตรงมาทางเขา “คุณชิงเทียน นายน้อยหลงรอคุณอยู่ที่ห้องอาหารครับ เชิญตามผมมา" ชายชุดดำพาชิงขึ้นมาที่ชั้นบนสุด ลิฟท์ถูกเปิดออก เขามองเห็นสาวสวยคนหนึ่ง กำลังถูกชายหลายคนยืนขวางทางไว้
“ฟ่านเสี่ยวโหรว เมื่อไหร่เธอจะรับรักฉันสักที ฉันมันไม่ดีตรงไหน?" ชายหนุ่มที่ยืนอยู่ด้านหน้าเธอมีสีหน้าคับข้องใจ ที่ด้านหลังของเขามีบอดี้การ์ด 4 คนยืนขวางทางเดินไว้
‘เธอเหรอคือฟ่านเสี่ยวโหรว ที่หลงหยวนชวนมา' ชิงเทียนคิด
“ิอู่เฉิน เลิกตามตอแยฉันสักที รีบไปให้พ้นๆหน้าฉันได้แล้ว!" เธอตวาดเสียงดัง
“เธอกล้าพูดแบบนี้กับฉันเหรอ!" อู่เฉินง้างมือพยายามจะตบเธอ
ฟ่านเสี่ยวโหรวใกลัว เธอใช้แขนมาบัง แล้วหลับตาปี๋.....ไม่มีอะไรเกิดขึ้น เธอค่อยๆลืมตขึ้นมา แล้วภาพที่เห็นก็คือ ชายคนหนึ่งที่กำลังจับมือของอู่เฉินเอาไว้แน่น
“แกเป็ใครว่ะ" อู่เฉินพยายามสลัดทือให้หลุด แต่มือของชีงเทียน เป็ดั่งคีมเหล็ก ทำให้เขาไม่สามารถดึงมือออกได้
“กล้าจะตบผู้หญิงแบบนี้ ดูเหมือนว่านายจะไม่ใช่ผู้ชายนะ เป็ขันทีรึไง" นัยตาของเขามีประกายเย็นเฉียบ
“แกรู้มั้ยว่าฉันเป็ใคร ฉันเป็ลูกชายหัวแก้วหัวแหวนของ อู่ิประธานบริษัท อู่ิ ดีเวลลอปเม้นท์ นะเว้ย!!" ชิงเทียนรู้สึกเหมือนได้ดูหนังม้วนเดิมซ้ำ นี่พวกลูกคนรวยทุกคน ชอบเอาบารมีครอบครัวมาข่มขู่ชาวบ้านหรือไงกัน
ชิงเทียนออกแรงบีบ ‘กร็อบ!!' “อ้ากกกกกก!!!" อู่เฉินกรีดร้องด้วยความเ็ป บอดี้การ์ดทั้งสี่รีบวิ่งเข้ามาช่วยเ้านาย แต่ก็ถูกชิงเทียนจัดการในรวดเดียว ฟ่านเสี่ยวโหรว ทึ่งกับความสามารถของชายหนุ่มที่ยืนอยู่ตรงหน้าเธอ
หลงหยวนเปิดประตูออกมา “เกิดอะไรขึ้น!!" เขาวิ่งมาตามต้นเสียง
“หลงหยวน ไอ้นี่มันหักข้อมือฉัน นายต้องจัดการมันใช้ฉันนะ ไม่งั้นฉันจะฟ้องพ่อ" เฉินอู่ขู่
ชิงเทียนทำหน้าเหยเก “ไอ้หมอนี่ โตจนหมาเลียก้นไม่ถึง ยังจะพูดว่าจะไปฟ้องพ่ออีก" หลงหยวนและฟ่านเสียวโหรว หลุดขำออกมาทำให้อู่เฉินหน้าแดงด้วยความอับอาย
“อู่เฉิน เชิญออกไปจากร้านฉันซะ ที่นี่ไม่ต้องรับนายอีกแล้ว" เขาชี้ไปที่บรรไดทางออก
“ว่างัยนะ!! แกอยากให้ฉันบอกพ่อ ให้ยกเลิกโครงการที่กำลังจะทำร่วมกันเหรอ!" เขาพยายามหาเื่มาขู่อีกครั้ง
“เื่นั้นไม่ต้องเป็ห่วงฉันตั้งใจจะทำอย่างนั้นอยู่แล้ว" หลงหยวนส่งข้อความไปหาหลงหยิน
ไม่นานหลังจากนั้น ก็มีสายโทรเข้ามาหาอู่เฉิน เขาใช้มือข้างที่ยังใช้ได้รับโทรศัพท์ “ไอ้ลูกไม่รักดี!! แกทำบริษัทของฉันป่นปี้หมดแล้ว!!" เสียงปลายสายเต็มไปด้วยอารมณ์โกรธเกรี้ยว
“แต่ว่ามันหักข้อมือผมนะพ่อ" เขาทำเสียงน่าสงสาร
“แกจะมือหักหรือคอหักก็เื่ของแก แกทำบริษัทฉันขาดทุนย่อยยับหมดแล้ว อย่ากลับมาให้ฉันเห็นหน้าอีก ไม่งั้นฉันนี่แหละ จะเป็คนฆ่าแกเอง!" อู่เฉินล้มฟุบลงกับพื้นและร้องไห้ออกมา
หลงหยวนทำหน้าเศร้า “ทำตัวเองแท้ๆ" เขาเดินนำชิงเทียนและฟ่านเสี่ยวโหรวเดินเข้ามาให้ห้อง “เอาล่ะ สั่งอาหารมากินกันดีกว่า จะได้ลืมเื่แย่ๆที่เกิดก่อนหน้านี้" อาหารราคาแพง ถูกจัดเรียงไว้อย่างสวยงามบนโต๊ะ “เอาหล่ะ ชั้นขอแนะนำนะ ชิงเทียน นี่คือฟ่านเสี่ยวโหรว ผู้จัดการที่นายให้ฉันหามาให้" หลงหยวนหันไปหาฟ่านเสี่ยวโหรว “เธอต้องให้ฉันแนะนำเขามั้ย?"
“ไม่จำเป็ฉันรู้จักเขามาบ้างแล้ว ที่หน้าทางเดิน" ฟ่านเสี่ยวโหรวเสยผมไปด้านข้าง “คุณชิงเทียน คุณ้าจะเปิดบริษัทอะไร"
“ผมมีสูตรเครื่องดื่มสมุนไพรสูตรหนึ่ง มีสรรพคุณ รักษาอาการปวดเมื่อย สามารถซ่อมแซมกล้ามเนื้อได้ คนในวัยชรานอนติดเตียง ก็ยังสามารถลุกขึ้นมาวิ่งได้ป๋อ" เขาอธิบายสรรพคุณยาวยืด
“เอ่อ....นั่นมันดูจะไม่โอ้อวดสรรพคุณ เกินไปหน่อยเหรอ" เธอคิดว่าที่เขาพูดมา ดูเป็สิ่งที่ไม่น่ามีอยู่ในโลก
“คงต้องให้คุณลองดื่มด้วยตัวเอง" เขาไปหาซื้อวัตถุดิบมาสกัดดูแล้ว และปรับรสชาติให้อร่อยขึ้น ขวดแก้วขนาดเล็ก ปิดจุกอย่างดี วางเรียงรายอยู่บนโต๊ะ “ผมมีตัวอย่างอยู่ 10 ขวดพวกคุณลองดื่มดูคนละขวด แล้วที่เหลือเอาไว้ใช้เก็บข้อมูล
หลงหยวนและฟ่านเสี่ยวโหรว หยิบมาคนละขวดแล้วเปิดจุกออก กลิ่นหอมฟุ้งกระจายไปทั่วห้อง หลงหยวนลองสูดกลิ่นดู “หอมมาก"
พวกเขาลองจิบพร้อมกัน “นี่มัน รสชายอะไรกัน มันอร่อยและละมุนลิ้น" หลงหยวนไม่เคยดื่มน้ำสมุนไพรที่อร่อยแบบนี้มาก่อน
“ดื่มแล้วรู้สึกสดชื่นมาก ร่างกายของฉันรู้สึกสบายเหมือนไปสปามาเลย" ฟ่านเสี่ยวโหรวบรรยายออกมา “แล้วคุณจะขายขวดละเท่าไหร่?"
ชิงเทียนนั่งคิดอยู่สักพัก “ขวดละ 700 มิลลิลิตร ราคา 2000 หยวน มันจะต้องมีจำนวนที่จำกัดและสามารถซื้อได้กับตัวแทนเท่านั้น" ความจริงแล้ว มันคือยาฟื้นฟูพลังปราณ แต่ที่เขานำมาคือยาฟื้นฟูปราณ ที่เจอจางในน้ำเปล่าในอัตราส่วน 1 ต่อ 1000 ถ้าคนทั่วไปกินแบบที่ไม่เจอจางลงไปล่ะก็ รับรองตัวแตกตายอย่างแน่นอน
ฟ่านเสี่ยวโหรวลองคำนวนดู “นั่นเป็ราคาที่สูงมากทีเดียว สำหรับแบรนด์ใหม่ แล้วชื่อบริษัทหล่ะ?"
“ใช้ชื่อฉันแล้วกัน บริษัท ชิงเทียน" หลงหยวนผงกหัว เขาเห็นด้วยที่ใช้ชื่อนี้
ฟ่านเสี่ยวโหรว รู้สึกสนใจในสินค้าที่ชิงเทียนนำมามากเลยทีเดียว และเธอก็มีความประทับใจในเหตุการณ์ก่อนหน้านี้ไม่น้อย “ตงลง ฉันยินดีที่จะร่วมง่านกับคุณ แล้วทุนของคุณมีเท่าไหร่"
"1000 ล้านพอรหรือเปล่า" เขาไม่ค่อยแน่ใจว่าเงินจำนวนนี้จะพอหรือไม่
“เกินพอสำหรับเฟสแรก แต่ถ้าคุณอยากขายสินค้าเพิ่มอีกหลายๆอย่างก็ต้องใช้ทุนมากกว่านี้" ค่าใช้จ่ายในเฟสแรกนั้นค่อนข้างมากพอสมควร ทั้งที่ดิน ค่าก่อสร้างโรงงาน สำนักงานหลัก วัตถุดิบ และอื่นๆอีกมากมาย และยิ่งการมีตึกเป็ของตัวเองก็ต้องใช้งบจำนวนมหาศาล
ชิงเทียนจับมือกับเธอ “ยินดีที่ได้ร่วมงานกับคุณ"
”เช่นกันค่ะ คุณชิงเทียน.....ไม่สิฉันต้องเรียกคุณว่าบอสสินะ" เธอรีบเก็บขวดตัวอย่างลงไปในกระเป๋า “ฉันขอตัวไปเก็บข้อมูลตัวอย่างก่อน แล้วก็รบกวนโอนเงินมาให้ฉันสัก 300 ล้านเพื่อเริ่มโครงการด้วยค่ะ"
ชิงเทียนหยิบโทรสับขึ้นมาโอนเงินให้เธอ “โอนเรียบร้อยแล้ว"
‘ติ่ง!!' เธอดูข้อความการโอนเงิน “แล้วฉันจะโทรไปรายงาน ความคืบหน้านะค่ะบอส" เธอออกจากห้องไป
“ถ้าอย่างนั้นฉันขอตัวก่อนนะ ขอบคุณนายมากที่จัดการเื่นี้ให้" ชิงเทียนต้องไปทำเื่พาแม่ออกจากโรงพยาบาล ตอนนี้เธอดีขึ้นมากแล้ว
“เื่แค่นี้เอง ฉันคิดไว้แล้วว่าเธอต้องตอบตกลงนาย ขนาดฉันเธอยังปฏิเสธเลย
ชิงเทียนขมวดคิ้ว “ปฏิเสธนายเนี่ยะนะ ทำไมกัน?"
หลงหยวนยิ้มเจือน “เธอบอกอยากมีเ้านายที่ฉลาดกว่าเธอ" ชิงเทียนที่ได้ยินก็หลุดขำทันที “ฉันไม่รู้เลยว่าควรจะดีใจกับคำชม หรือสงสารนายดี"
“หุบปากน่า...รีบไปก่อนฉันจะโมโห" หลงหยวนเริ่มหงุดหงิด
ชิงเทียนยกมือสองข้างขึ้นยอมแพ้ “ได้ๆ ยอมแล้วๆ " หลังจากล่ำลากันเสร็จ เขาก็มุ่งหน้าไปที่โรงพยาบาลทันที
******************************
ชิงเทียนทำเื่พาแม่ออกจากโรงพยาบาล แล้วนั่งแท็กซี่กลับ “ทางนี้มัน ไม่ใช่ทางกลับบ้านเรานี่เทียนเอ๋อ" ชิงอันไม่คุ้นกับเส้นทางที่ชิงเทียนพามา “ผมจะพาแม่ไปบ้านใหม่ครับ" เมื่อเธอได้ยินก็ทำหน้าสับสนทันที
เมื่อรถขับมาถึงหน้าโครงการ ชิงเทียนยื่นบัตรให้ รปภ. พวกเขาเห็นบัตรก็ทำความเคารพและเปิดทางให้ ชิงอันมองไปรอบๆ ระหว่างทางมีบ้านหลังใหญ่เต็มไปหมด ‘หรือนี่จะเป็ความฝัน' เธอคิด
รถจอดที่วิลล่าหลังหนึ่ง ชิงอันลงมาจากรถเธอช็อคกับสิ่งที่เห็นอยู่ตรงหน้า บ้านหลังใหญ่ที่มีสระน้ำส่วนตัวและโรงจอดรถขนาดใหญ่ เธอแทบจะเป็ลม “ล...ลูกไปเอาเงินจากไหนมาซื้อ" เธอพูดตะกุกตะกัก
“ตอนนี้ผมมีบ้านและกำลังจะก่อตั้งบริษัท แม่ย้ายมาอยู่ที่นี่กับผมสิครับ" เขาเดินจูงมือเธอเข้าไปในบ้าน
“บริษัท? นี่ลูกไม่ได้กำลัง ทำอะไรที่ผิดกฎหมาย อยู่ใช่มั้ย?" เธอเป็ห่วงว่า ชิงเทียน จะหาเงินมาอย่างไม่สุจริต
“เื่นี้แม่ไม่ต้องเป็ห่วง ผมไม่ได้ทำสิ่งผิดกฎหมายแน่นอน วิลล่าหลังนี้มีคนให้ผมมา แล้วก็ เงินก่อตั้งบริษัท ได้มาจาการช่วยเหลือตระกูลหลง
ชิงอันจำชายที่ชื่อหลงหยวนได้ “ตระกูลของเพื่อนลูกเหรอ?"
“ครับ พวกเขารวยมากทีเดียว โครงการนี้พวกเขาก็เป็คนสร้าง" ชิงอันได้ยินเช่นนั้นเธอก็ค่อยโล่งใจขึ้นมาบ้าง
“อาจารย์ ยินดีต้อนรับกลับค่ะ" หลิวลู่ซือเดินออกมาต้อนรับ
“และนี่คือลูกศิษย์คนที่สอง ของผม พอดีว่าพ่อของเธอฝากให้ผมดูแล" เขาแนะนำหลิวลู่ซือให้เธอรู้จัก
ชิงอันรู้สึกว่าว่าวันนี้สมองได้รับข้อมูลมากจนเกินไป จนเริ่มจะหน้ามืดแล้ว ถ้าลูกเธอบอกว่านี่เป็ลูกศิษย์คนที่สอง แล้วใครเป็คนที่หนึ่ง แล้วที่สำคัญ พ่อแบบไหนกัน ที่จะฝากลูกสาวไว้กับผู้ชายสองต่อสอง
***********************************
ห้องผู้ป่วยโรงพยาบาลไท่หยวน “ฮ๊าด...เช้ยยยยย!!!! ใช่!! ต้องมีคนกำลังนินทาฉันอยู่แน่ๆ" หลิวเฟิงฉิน รับรู้ได้เลยว่าเขาไม่ได้คิดไปเอง
-------------------------------------
738
