## ตอนที่ 3 — ชายผู้เห็นอนาคต 10 วินาที (The 10-Second Prophet)
ท่ามกลางฝูงชนที่มุงดูอยู่หน้าตึกแถวเก่าๆ ในย่านธุรกิจ ชายวัยกลางคนคนหนึ่งที่เรียกตัวเองว่า *"อาจารย์เก่ง"* กำลังยืนหลับตาพริ้ม ทันใดนั้นเขาก็ลืมตาขึ้นแล้วะโบอกหญิงสาวคนหนึ่งที่กำลังเดินผ่านมา
"หนู! หยุดเดินเดี๋ยวนี้! นับหนึ่งถึงสิบในใจ!"
หญิงสาวชะงักด้วยความงุนงง และในวินาทีที่สิบพอดี... *โครม!* กระถางต้นไม้จากชั้นสามของตึกหล่นลงมาแตกกระจายอยู่ตรงหน้าเธอพอดีเป๊ะ! หากเธอเดินต่ออีกเพียงก้าวเดียว ชีวิตเธอคงจบสิ้นไปแล้ว
"์ประทานตาทิพย์! อาจารย์เก่งเห็นอนาคต!" เสียงชาวบ้านะโโห่ร้องด้วยความเลื่อมใส
---
"พี่เมฆาครับ! นี่มันของจริงครับ! ผมลองไปทดสอบมาแล้ว" วรุฒวิ่งหน้าตั้งเข้ามาในสำนักงาน "ผมลองแกล้งจะเตะก้นเขาจากข้างหลัง เขาก็หลบได้ก่อนที่ผมจะง้างขาอีกพี่! เขาบอกว่าเขามี 'ญาณหยั่งรู้ 10 วินาที' พี่ช่วยผมสมัครเป็ศิษย์เขาหน่อยได้ไหมครับ ผมอยากรู้ว่าเย็นนี้หวยจะออกเลขอะไร!"
จิตราส่ายหัวพลางมองหน้าจอแท็บเล็ต "วรุฒ ถ้านายมีญาณหยั่งรู้จริง นายควรจะรู้ว่าพี่เมฆากำลังจะด่านายในอีก 3 วินาทีข้างหน้า"
"ไร้สาระน่า วรุฒ"
เมฆาพูดพลางขยายภาพจากโดรนจิ๋วที่เขาส่งไปสังเกตการณ์ "ไม่มีใครเห็นอนาคตหรอก แต่มันมีสิ่งที่เรียกว่า *การประมวลผลล่วงหน้า (Predictive Processing)*"
เมฆาชี้ไปที่ดวงตาของอาจารย์เก่งในภาพขยาย "ดูที่ม่านตาของเขา มีแสงสีฟ้าจางๆ สะท้อนออกมา นั่นคือ *Smart Contact Lens* รุ่นทดลอง และที่หลังหูของเขามีชิปประมวลผลขนาดเล็กฝังอยู่"
"หมายความว่ายังไงคะพี่เมฆา?" จิตราถาม
"มันคือระบบ *Edge Computing* ที่เชื่อมต่อกับกล้อง CCTV ทุกตัวในละแวกนั้น" เมฆาอธิบาย
"เขาสร้างอัลกอริทึมที่คำนวณความน่าจะเป็ของเหตุการณ์รอบตัวในระยะ 10 วินาที เช่น วิถีการตกของวัตถุ (Kinematics), ความเร็วของรถที่กำลังวิ่งมา, หรือแม้แต่กล้ามเนื้อของวรุฒที่กำลังจะขยับเพื่อเตะเขา ระบบจะประมวลผลข้อมูลมหาศาลแล้วส่งสัญญาณภาพจำลอง (Augmented Reality) เข้าไปในคอนแทคเลนส์ของเขา ทำให้เขาเห็น 'ภาพซ้อน' ของสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้นล่วงหน้า"
---
ทีมเมฆาเดินทางไปที่สำนักของอาจารย์เก่ง เมฆาเดินเข้าไปหาเขาตรงๆ ท่ามกลางลูกศิษย์ที่ห้อมล้อม
"อาจารย์ครับ ผมอยากลองทดสอบหน่อย" เมฆาพูดด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย เขาหยิบเหรียญขึ้นมาหนึ่งเหรียญ "ถ้าผมโยนเหรียญนี้ อาจารย์บอกได้ไหมว่ามันจะออกหัวหรือก้อย?"
อาจารย์เก่งยิ้มอย่างมั่นใจ "ในอีก 10 วินาที... เหรียญจะออกหัว!"
เมฆาโยนเหรียญขึ้นไป... แต่ในขณะที่เหรียญกำลังลอยอยู่ เมฆากลับหยิบ *เครื่องส่งสัญญาณคลื่นรบกวน (Signal Jammer)* ออกมาแล้วกดปุ่มทันที!
อาจารย์เก่งหน้าถอดสีทันที เขาสะดุดขาตัวเองล้มลง เหรียญตกลงมาเป็ "ก้อย"
"เกิดอะไรขึ้นอาจารย์? ตาทิพย์บอดเหรอครับ?" เมฆาถามพลางก้มลงไปดึงคอนแทคเลนส์ออกจากตาของเขา
"แก... แกทำลายระบบของฉัน!" อาจารย์เก่งะโด้วยความโกรธ
"ระบบ Predictive Analysis ของคุณมันดีนะ" เมฆาสรุป "แต่มันมีจุดอ่อนคือ *Latency (ความล่าช้าของสัญญาณ)* และมันแพ้ทางคลื่นรบกวน คุณไม่ใช่ผู้วิเศษ คุณแค่เป็นักต้มตุ๋นที่ใช้เทคโนโลยีของบริษัทประกันภัยที่ถูกไล่ออกมา"
---
*ตอนเย็นที่สำนักงาน...*
วรุฒนั่งทำหน้าเศร้า "โธ่... นึกว่าจะได้เลขเด็ดแล้วเชียว สรุปคือเขาแค่ใช้คอมพิวเตอร์ช่วยคำนวณเหรอครับพี่?"
"ใช่" จิตราตอบพลางหัวเราะ "และคอมพิวเตอร์เครื่องนั้นก็คำนวณไม่ได้ด้วยว่า จะมีคนชื่อเมฆาเดินเข้าไปพังระบบ"
เมฆายื่นเหรียญเดิมให้วรุฒ "อยากรู้ไหมว่าอนาคตอีก 5 วินาทีข้างหน้าจะเป็ยังไง?"
วรุฒตาเป็ประกาย "ยังไงครับพี่!?"
"อนาคตคือ... ถ้านายยังไม่ไปล้างรถให้ฉัน นายจะถูกหักเงินเดือนในอีก 5 วินาทีข้างหน้า" เมฆาพูดพลางเริ่มนับ "5... 4... 3..."
"ไปแล้วครับพี่! ไม่ต้องใช้ AI คำนวณ ผมก็รู้ว่าพี่เอาจริง!" วรุฒวิ่งออกไปทันที
เมฆามองตามพลางยิ้มมุมปาก "บางครั้ง อนาคตก็ไม่ต้องคำนวณให้ยาก... แค่มีตรรกะที่เด็ดขาดก็พอ"
**— จบตอนที่ 3 —**
*โปรดติดตามตอนที่ 4: เสียงกระซิบจากผนัง*
2K
