สายหมอกยามอรุณรุ่งเคลื่อนผ่านผิวน้ำที่ไหลรินอย่างช้าๆ ในธารน้ำที่ไหลลงมาจากขุนเขาอันเขียวชอุ่ม นกบางชนิดบินโฉบลงบนผิวน้ำอันบอบบางก่อนดีดตัวขึ้นอย่างเร็วพร้อมปลาตัวน้อยที่ลอยติดจงอยปากขึ้นไป วงน้ำกระเพื่อมเป็วงคลื่นก่อนสลายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย
หญิงสาวคนหนึ่งนั่งอยู่บนเนินหญ้าใกล้ริมธารแห่งนั้น สายตาดูเหมือนจะจับจ้องไปที่จุดที่วงน้ำเพิ่งสลายตัวไปอย่างเซื่องซึม
มองจากด้านหลังจะเห็นเส้นผมสีดำที่สะท้อนแสงเป็มันปลาบนั้นเหยียดยาวลงไปจนถึงบั้นเอว และกระเพื่อมพริ้วเบาๆ ตามสายลมอรุณรุ่ง
หญิงสาวคนนี้อยู่ในชุดคลุมยาวสีขาวครีมอันอ่อนหวาน ท่าทางดูเซื่องซึมเซาต่อเนื่องก่อนที่จะค่อยๆ ลุกขึ้นและเดินตรงไปที่ริมธารด้วยเท้าเปล่าเปลือย
สายตาของเธอดูเหมือนจะยังเหม่อมองผิวน้ำอย่างไม่สร่างซา ราวกับว่ายังไม่อาจจะยอมรับกับการถูกโฉบกินของเ้าปลาน้อยว่าเป็เื่จริง ในสายตาของเธอราวกับกำลังมองเห็นว่า เ้าปลาน้อยตัวนั้นยังคงแหวกว่ายอยู่บนผิวน้ำเหมือนเช่นเดิม
"น้องพิมพา...!" เสียงเรียกที่ดังฟังชัดเสียงหนึ่งดังมาจากบนเนินดินที่อยู่เลยขึ้นไปทาง้า ก่อนร่างนั้นจะก้าวะโลงมาข้างล่าง
เขาเป็ชายหนุ่มที่ไว้ผมยาวเข้มประบ่า แต่งกายราวกับนักดนตรีร็อคในตอนต้นยุคเจ็ดศูนย์ และยังสะพายกีร์ต้ามาตัวหนึ่ง
"อยู่ที่นี่เองรึ พี่หาตัวเธอซะพักใหญ่เลย" ชายหนุ่มเรีบเดินตรงไปที่หญิงสาว
"พี่ทิวา..." หญิงสาวที่ถูกเรียกชื่อว่าพิมพาเหลียวหน้ามามองชายหนุ่ม โดยที่มิได้หันร่างกลับมา "ทำไมวันนี้พี่มาแต่เช้า?"
"เพลงที่เราแต่งด้วยกันยังไม่สมบูรณ์" ทิวาพูดขึ้นอย่างเร็ว "พี่อยากจะให้เราช่วยกันขัดเกลาให้ลงตัวกว่าเดิม วันนี้พี่ก็พกเทปมาด้วย"
ชายหนุ่มหันไปปลดกระเป๋าสะพายใบเล็กที่พาดติดตัวมาด้วยพร้อมรื้อหาของภายใน เขาเป็คนชอบเครื่องเล่นเทปคาสเส็ทแบบพกพามากๆ ทั้งที่สมัยนี้ก็ไม่ค่อยมีใครดิ้นรนหามาใช้กันแล้ว
"พี่ทิวา..." หญิงสาวผู้ถูกเรียกว่าพิมพาลากเสียงเรียกชื่อ "พี่ไม่คิดหรือว่า พิมอาจจะไม่ได้อยู่เห็นความสำเร็จของอะไรก็ตาม"
ทิวาเงยหน้าขึ้นมองพิมพา
"หือ... ทำไมพูดอย่างนั้น รู้ไหม เราอาจจะเป็คู่หูดูโอแห่งวงการเพลงที่ดังที่สุดแห่งยุคก็ได้ ใครจะไปรู้ได้ล่ะ ถ้าเราไม่พยายาม นี่ยังไม่นับเสียงของน้องพิมที่มันใสกังวานยังกับ คาเรน คาร์เพนเตอร์ กลับชาติมาเกิดอีกนะ"
สองมือของพิมพายกขึ้นดันเครื่องเล่นเทปคาสเส็ทที่ทิวาทำท่าจะส่งให้กลับไป
"ก็คงรู้แล้วใช่ไหม...?" พิมพาจ้องตาทิวา
"อะ.. อะไรล่ะพิม?" ทิวาเลิกคิ้วขึ้นอย่างงงวย
พิมพาจ้องตาทิวาอย่างไม่กระพริบตา
"ก็คงรู้แล้วใช่ไหม ว่าพิมน่ะ คงจะมีชีวิตอยู่อีกไม่นาน..."
"พิม!" เครื่องเล่นเทปตกลงจากมือของทิวาทันที!
*โปรดติดตามตอนต่อไป*
2K
