ข้าจะเป็นแม่ครัวตัวน้อยแห่งวังหลวง (จบ)

        กว่าหนิงมู่ฉือจะสอนขันทีพ่อครัวอายุน้อยทั้งหลายให้ทำหมั่นโถวเซียงเฟยเสร็จฟ้าก็มืดแล้ว นางอาศัยช่วงที่คนอื่นไม่สนใจ แอบวิ่งออกจากห้องเครื่อง เดินไปตามทางในวัง

        นางกำนัลและขันทีเห็นนางต่างยอบกายคำนับวันนี้หลังจากที่คนเหล่านี้ได้ทานหมั่นโถวเซียงเฟยก็มองนางในแง่ใหม่ทั้งยังเกรงอกเกรงใจนางมากขึ้นอีกด้วย

        นางเห็นทุกคนมีความคิดที่มีต่อนางเปลี่ยนไปก็รู้สึกดีใจนักนางส่งยิ้มให้แก่ทุกคน ทำให้ทุกคนเอ่ยชมนางไม่ขาดปาก “แม่นางหนิงนี่นิสัยดีจริงๆ หน้าตาก็งดงามอาหารที่ทำก็อร่อย”

        นางอารมณ์ดียิ่งระหว่างทางอดไม่ได้ที่จะครวญเพลงออกมา แม้แต่เงามืดตามทางนางก็ไม่กลัวอีกต่อไป

        นางดีใจจนกระโดดไปพลางเดินไปพลางระหว่างที่เดินขณะที่นางหยิบป้ายออกจากวังออกมาพบว่าด้านหน้ามีคนกำลังเดินตรงเข้ามาหานาง นางนึกถึงเรื่องที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้ รู้สึกหวาดกลัวขึ้นมาทันใด

        นางค่อยๆสอดมือเข้าไปในอกเสื้อ คิดจะใช้ผงพริกไทยสาดใส่ตาคนเหล่านี้

        คนเหล่านี้เดินตรงเข้ามาหานางพร้อมกับรอยยิ้มเป็นมิตรนางจึงลดท่าทางเคร่งเครียดลง หากก็ยังคงระแวดระวังอยู่เช่นเดิม

        นางมองคนเหล่านี้ เป็นเพียงนางกำนัลที่พอมีเรี่ยวมีแรงเยอะหน่อยเท่านั้นแต่ดูไปแล้ว นางกำนัลเหล่านี้ดูคุ้นตาอย่างไรก็ไม่รู้

        นางกำนัลเอ่ยพร้อมกับยิ้ม“แม่นางหนิงเจ้านายของข้าชื่นชมฝีมือการทำอาหารของแม่นางมานานแล้วจึงอยากเชิญแม่นางไปพบสักครา”

        นางได้ฟังลอบถอนหายใจอย่างโล่งอกตอบด้วยรอยยิ้มกลับไป “ที่แท้ก็เช่นนี้เองหรอกหรือท่านดูหน้าตาคุ้นนัก ไม่ทราบว่าเป็นนางกำนัลของตำหนักใด”

        นางกำนัลผู้นั้นส่ายหน้าใบหน้าเรียบนิ่งขณะเดินนำนางไปยังศาลา ในใจนางนึกกังวลขึ้นมาทันทีพร้อมทั้งรับรู้ได้ถึงบางสิ่งที่แปลกไป

        นางกำนัลหันกลับมาเอ่ยกับนางที่มีท่าทีเคร่งเครียด“แม่นางไม่จำเป็นต้องกังวลเจ้านายของข้าเพียงอยากปรึกษาเรื่องเรื่องหนึ่งกับแม่นางก็เท่านั้น”

        นางกำนัลผู้นั้นยื่นมือมาจับแขนเสื้อของนางเอาไว้ทำให้นางตกใจยิ่ง ระหว่างนั้นเองมีนางกำนัลหญิงผู้หนึ่งเดินผ่านมาพอดีนางกำนัลหญิงผู้นั้นมองมาทางนี้ผาดหนึ่งก่อนจะรีบวิ่งไปยังตำหนักของเต๋อเฟย

        ครั้นนางกำนัลหญิงผู้นั้นมาถึงตำหนักของเต๋อเฟยกล่าวรายงานกับเต๋อเฟยด้วยน้ำเสียงร้อนใจ “พระสนมเพคะเมื่อครู่บ่าวเห็นนางกำนัลชุนเถาของพระสนมซูเฟยพาแม่นางหนิงไปที่ศาลาเพคะ”

        จบประโยคเต๋อเฟยที่กำลังยกแก้วชาขึ้นดื่มพลันมือไม้อ่อน ทำแก้วชาร่วงตกพื้นทันที นางลุกขึ้นยืนพร้อมกับกล่าวเสียงดังอย่างตกใจ“ว่ากระไรนะ!”

        นางกำนัลซึ่งยืนอยู่ด้านข้างสะดุ้งสุดตัวก่อนจะเอ่ยถามอย่างเป็นห่วง “พระสนม ลวกมือหรือไม่เพคะ”

        เต๋อเฟยโบกไม้โบกมือเป็นการบอกว่าไม่เป็นไรให้นางกำนัลข้างตัวคิ้วโก่งงามขมวดเป็นปม ขณะเอ่ยกับนางกำนัลที่เข้ามารายงาน “ดูท่าซูเฟยจะเริ่มลงมือแล้วข้าไม่มีทางปล่อยให้นางได้โอกาสเป็นอันขาด ไป พยุงข้าไปที่อุทยานที!”

        เต๋อเฟยวางมือลงบนมือของนางกำนัลขณะเดินไปยังทิศทางของอุทยานของวังหลวง

        หนิงมู่ฉือเป็นกังวลไปตลอดทางที่เดินไปยังอุทยานของวังหลวงนางมองนางกำนัลรูปร่างแข็งแรงอย่างหวาดกลัว น้ำเสียงสั่นเทาเล็กน้อยขณะเอ่ยถาม “ขอถามแม่นางไม่ทราบว่ากำลังจะพาข้าไปที่ใดหรือ”

        นางกำนัลผู้นั้นไม่ตอบคำถามนางเอาแต่จ่ำเดินไปข้างหน้า นางเห็นเช่นนั้นในใจประหวั่นยิ่งนางมองศาลาซึ่งตั้งอยู่ไกลๆ ภายในนั้นมีเงาคนอยู่สี่ห้าคน เวลานี้เองนางก็นึกชื่อของนางกำนัลผู้นี้ออก

        นางดีใจอย่างยิ่งเอ่ยเสียงดังออกมา “ข้ารู้แล้วว่าท่านคือใครท่านคือนางกำนัลของพระสนมซูเฟย ข้าก็คิดอยู่ว่าเหตุใดท่านจึงดูคุ้นตานัก”

        เสียงนี้ดังไปถึงหูของซูเฟยและองค์หญิงซีเยวี่ยรวมถึงคนอื่นที่อยู่ในศาลา ซูเฟยกับองค์หญิงซีเยวี่ยหันมามองทางหนิงมู่ฉือซูเฟยส่งยิ้มมาให้ ผิดกับองค์หญิงซีเยวี่ยที่มีสีหน้าเรียบเฉย

        หนิงมู่ฉือเห็นพระสนมซูเฟยยิ้มให้นางก็อดขนลุกไม่ได้ในสมองปรากฏคำพูดมากมายที่จ้าวซีเหอเคยเล่าเกี่ยวกับซูเฟยให้นางฟัง

        จ้าวซีเหอเล่าว่า พระสนมซูเฟยเคยสั่งลงโทษนางกำนัลที่ไม่รู้ความจนตายไปแล้วหลายคนนางคิดด้วยใจหวาดหวั่น หากวันหนึ่งนางเผลอไปล่วงเกินพระสนมซูเฟยเข้าถูกลงโทษจนตายขึ้นมาจะทำอย่างไร!

        นางมองพระสนมซูเฟยที่ส่งยิ้มมาให้นางนางทำได้เพียงส่งยิ้มแห้งตอบกลับไป นางถูกนางกำลังที่มีร่างกายแข็งแรงพาไปยังศาลา นางกำนัลผู้นี้ถีบที่ขานางทีหนึ่งนางไม่ต้องออกแรงใดๆ ก็คุกเข่าลงไปแทบเท้าพระสนมซูเฟยนางกำนัลคนอื่นที่อยู่ในศาลาเห็นก็หลุดหัวเราะออกมา

        กระทั่งองค์หญิงซี่เยวี่ยก็ยังอดเอามือปิดปากยิ้มเยาะออกมาไม่ได้หนิงมู่ฉือมีความทรงจำที่ไม่ดีต่อองค์หญิงผู้นี้ เหตุผลก็คือองค์หญิงผู้นี้ถลึงตาใส่นาง

        และเมื่อนางรู้ว่าองค์หญิงผู้นี้เป็นองค์หญิงจากต่างแคว้นนางยิ่งรู้สึกไม่ดีต่อองค์หญิงผู้นี้มากยิ่งขึ้นไปอีก

        “บ่าวถวายบังคมพระสนมซูเฟยและองค์หญิงซีเยวี่ยเพคะ”เห็นทุกคนหัวเราะเยาะตัวเอง หนิงมู่ฉือรู้สึกโมโหยิ่งนักหากก็ยังยอบกายคำนับเจ้านายทั้งสองคนอย่างมีมารยาท

        ซูเฟยมองหนิงมู่ฉืออย่างเย่อหยิ่งขณะหยิบแก้วชาขึ้นมาค่อยๆจิบ ก่อนจะวางลงบนโต๊ะอย่างแรง จากนั่นถึงค่อยหันมามองหนิงมู่ฉือที่คุกเข่าอยู่แทบเท้าด้วยแววตาคมปลาบ“ลุกขึ้นเถิดยกเก้าอี้มาให้นาง”

        “บ่าวขอบพระทัยพระสนมเพคะ”หนิงมู่ฉือนั่งลงอย่างกล้าๆ กลัวๆก้มหน้างุดไม่กล้าเงยหน้ามองพระสนมซูเฟย ด้วยกลัวว่าหากนางทำสายตาไม่ถูกใจอีกฝ่ายจะสั่งลงโทษนาง เช่นนั้นนางคงไม่เหลือลมหายใจ

        ทว่าที่คาดไม่ถึงคือพระสนมซูเฟยจะยื่นมือมาจับแขนนาง พร้อมกับเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนหวาน “ดูสิ มือเจ้าเย็นเหลือเกิน ชุนเถาไปหยิบเตาอุ่นของข้ามาสิ”

        นางมองนางกำนัลรูปร่างแข็งแรงกำยำซึ่งยืนอยู่ด้านข้างก่อนจะก้มหน้าลงอีกครั้ง นางเห็นพระสนมซูเฟยยัดเตาอุ่นใส่ในมือนาง ในใจยิ่งพรั่นพรึงเอ่ยอย่างร้อนใจว่า “พระสนมบ่าวไม่จำเป็นต้องใช้เตาอุ่นหรอกเพคะ”

        นางมองเตาอุ่นในมือที่หุ่มด้วยหนังของหมาป่าหิมะพระสนมในวังหลังนี่ฟุ่มเฟือยกันเสียจริง

        พระสนมซูเฟยยิ้ม ทว่าก็ยังยัดเตาอุ่นใส่มือนางจนได้“แม่นางหนิงไม่จำเป็นต้องถือสาข้าให้เจ้าใช้ เจ้าก็ใช้ไปเถิด”

        นางได้ฟังถึงกับพูดไม่ออกรับเตาอุ่นมาถือเอาไว้ ไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรงถึงอย่างไรรักษาชีวิตให้รอดถือเป็นสิ่งที่สำคัญที่สุด

        ซูเฟยกระแอมออกมาทำเอานางสะดุ้งคราหนึ่ง ซูเฟยเห็นเช่นนั้นเอ่ยถามอย่างเป็นห่วง “เป็นอันใดไป หนาวหรือ”

        นางรีบส่ายหน้าก่อนจะเอ่ยตอบ “ไม่หนาวเพคะพระสนมเอาใจใส่บ่าวเหลือเกิน”