ถึงแม้ว่าหลี่เสวี่ยหรูจะไม่ได้ถูกพรากความบริสุทธิ์อย่างที่ซย่านีคิดแต่การที่เธอสามารถทำให้อีกฝ่ายัักับความรู้สึกสูญเสียพร้อมกับขุดหลุมพรางใส่หลี่เสวี่ยหรูให้ตกลงไปได้นั้นเท่านี้ในใจของซย่านีก็รู้สึกคลายอารมณ์ลงไม่น้อยแล้ว
ซย่านีหยิบเงินปึกนั้นออกมาจากกระเป๋าแล้วลองนับดูมีเงินทั้งหมดสิบสามหยวน [1] กับอีกหกสิบสองเหมา[2] ต่อไปนี้เธอก็มีเงินทุนสำหรับเริ่มแผนธุรกิจของตนเองแล้ว
ซย่านีกำลังอารมณ์ดีเป็อย่างยิ่งจู่ๆ ก็ได้ยินเสียงบูดบึ้งดังมาจากด้านหลัง
“เอาเงินมาให้ฉันซะ”
เป็หวังซิ่วอิงนั่นเอง
ซย่านียัดเงินลงกระเป๋าของตนเองด้วยท่าทางราวกับแม่ไก่ปกป้องอาหารแล้วกล่าวว่า “นี่เป็เงินที่หลี่เสวี่ยหรูจ่ายให้ฉันเพื่อไปรักษาข้อมือค่ะ”
ตอนแรกหวังซิ่วอิงคิดจะตามซ่งเหม่ยอวิ๋นไปช่วยหาหลี่เสวี่ยหรูด้วยกันแต่เด็กสาวนั้นเดินเร็วมาก พอเธอออกไปก็เห็นซ่งเหม่ยอวิ๋นเดินไปไกลแล้วเธอจึงหันหลัง แล้วเข้าไปคุยกับเพื่อนบ้านแทน
ตอนที่เธอได้ยินเสียงเอะอะโวยวายดังออกมาก็เป็ฉากที่ซย่านีกำลังยื่นมือออกไปเพื่อเรียกร้องค่ารักษาจากหลี่เสวี่ยหรู
ดังนั้นหวังซิ่วอิงจึงนิ่งเงียบมาตลอดรอจนกว่าซย่านีจะได้รับเงินนั้นมา
“หาหมออะไรกัน!ก็แค่ข้อมือบวมนิดหน่อยไม่ใช่หรือไง?” หวังซิ่วอิงยื่นมือออกมาพลางกล่าวว่า “ใช่ว่ามือจะหักแล้วเสียหน่อย ผ่านไปสักสองวันก็ดีขึ้นแล้วตอนที่เธอใช้ชีวิตอยู่บ้านนอก ใช่ว่าจะไม่เคยได้รับาเ็สักหน่อยอะไรจะบอบบางขนาดนั้น! เงินล่ะ รีบเอามาให้ฉันเดี๋ยวนี้เลยเธอกับลูกสามคนนั้นของเธอไม่มีแม้แต่สมุดอาหาร [3] ด้วยซ้ำแถมในบ้านต้องเลี้ยงปากท้องของพวกแกอีกตั้งสามคน ให้กินฟรีอยู่ฟรีน่ะมันใช่เื่ง่ายไหมฮะ? เร็วเข้ารีบเอาเงินนั่นมาให้ฉันซะ”
ยัยแก่ตัวร้ายเอ๊ย!
ซย่านีนึกสาปแช่งในใจจากนั้นเธอก็แสดงสีหน้าน่าสงสาร “แม่นี่เป็เงินที่หลี่เสวี่ยหรูให้ฉันไปตรวจข้อมือนะ”
หวังซิ่วอิงชักจะหมดความอดทนแล้วเธอชี้หน้าซย่านี “รีบเอาเงินมาให้ฉันเดี๋ยวนี้ เข้าใจไหม? ถ้าเธอไม่ให้เงินนั่นกับฉันก็หอบลูกสามคนนั้นของเธอ แล้วไสหัวออกไปจากบ้านของฉันซะ อย่ามากินข้าวบ้านฉันอีก!”
ซย่านีกำลังรอประโยคนี้อยู่นี่แหละ!
วินาทีต่อมาซย่านีก็ก้าวไปข้างหน้าแล้วล้มตัวกอดขาของหวังซิ่วอิงไว้ แล้วพูดขึ้นว่า “แม่คะอย่าไล่ฉันกับลูกไปเลยนะ! อีกไม่นาน ข้อมือของฉันก็หายแล้วเดี๋ยวฉันก็ทำงานให้แม่ได้แล้วค่ะ!”
“ถ้าแม่ไล่พวกเราออกไปล่ะก็ฉันคงได้แต่พาลูกไปขออาหารตามข้างถนนแล้ว แม่ ฉันขอร้องนะคะคราวหน้าฉันจะกินให้น้อยลง แล้วทำงานให้มากขึ้น!”
“ไม่อย่างนั้นคุณแม่ก็ไล่ฉันไปแค่คนเดียวเถอะค่ะ พวกเด็กๆ ยังเล็กอยู่เลย กินก็กินได้ไม่มากหรอกพ่อของพวกเด็กๆ เขาก็จ่ายเงินให้ครอบครัวทุกเดือน คงพอจะเลี้ยงเด็กสามคนนี้ได้ขอร้องคุณแม่โปรดเมตตา อย่าไล่พวกเขาไปเลยนะคะ!”
“ซิงซิงเพิ่งจะอายุห้าเดือนส่วนเสี่ยวเยวี่ยเอ๋อร์กับหยางหยางก็เพิ่งจะหกเจ็ดขวบกันเองพวกเขาต่างก็เป็หลานแท้ๆ ของแม่นะคะ!”
ซย่านีน้ำตานองหน้าเธอร้องไห้ราวกับเป็หยางไป๋เหลาจากเื่สตรีผมขาว [4] แล้วปั้นให้หวังซิ่วอิงกลายเป็หวงซื่อเหวิน[5] ไปเสียแล้ว
เพื่อนบ้านด้านนอกยังไม่ทันสลายตัวก็รีบพากันมาดูละครฉากใหญ่ของบ้านตระกูลซ่งอีกครั้ง
เพื่อนบ้านคนหนึ่งที่เคยดูถูกซย่านีทนดูภาพตรงหน้าไม่ไหวจึงเอ่ยสนับสนุนซย่านีขึ้นมา “หวังซิ่วอิง คุณคิดจะทำอะไรกัน? ฤดูหนาวแบบนี้คุณจะให้ซย่านีไปที่ไหนได้อีก? เธอแค่ข้อมือได้รับาเ็ก็เลยทำงานไม่ได้ไม่ใช่หรือไง? ให้เธอพักสักสองวันก็ได้นี่? ใน่ก่อนก่อตั้งสาธารณรัฐประชาชนจีนก็ยังไม่มีเ้าของที่ดินคนไหนเอาเปรียบคนอื่นมากเท่าคุณเลยสักคน”
“ใช่แล้ว!พี่สะใภ้ซิ่วอิง ถึงที่ผ่านมาแม่สามีอย่างพี่จะสั่งให้ลูกสะใภ้ทำงานงกๆพวกเราก็ไม่เคยก้าวก่าย แต่ถ้าพี่จะไล่ลูกสะใภ้ออกไปแบบนี้มันก็ออกจะไร้เหตุผลเกินไปหน่อยมั้ง! ถึงหานเจียงจะพักอยู่ที่มหาลัยและเขาก็ไม่ค่อยกลับบ้านบ่อยๆ แต่ก็คงมีสักวันที่เขาจะกลับมาบ้านของเขาถ้าเขารู้ว่าพี่ไล่ลูกกับเมียเขาออกจากบ้านไป เขาจะไม่ตำหนิพี่งั้นหรือ?”
หวังซิ่วอิงอายุอานามก็มากแล้วนี่เป็ครั้งแรกที่เธอถูกคนวิพากษ์วิจารณ์ต่อหน้าเธอโกรธมากที่ต้องมาอับอายเช่นนี้ “ใครบอกว่าฉันจะไล่เธอไปกันเล่า!”
“ถ้าคุณไม่ได้ไล่เธอแล้วลูกสะใภ้คุณจะร้องห่มร้องไห้ได้ขนาดนี้ได้อย่างไร?”
“ใช่แล้วฉันเพิ่งได้ยินมาเองกับหู คุณเพิ่งบอกว่าจะไล่ลูกสะใภ้ของคุณออกจากบ้าน!”
หวังซิ่วอิงน้ำท่วมปากใครจะพูดว่าตนเองข่มขู่ซย่านีเพื่ออยากได้ค่ารักษาของลูกสะใภ้คนนี้ล่ะถ้าบอกไปแบบนั้นเธอคงกลายเป็แม่สามีใจร้ายแน่ๆ
ไม่รู้ว่าวันนี้ยัยตัวดีนี่เป็อะไรไปแต่ก่อนหวังซิ่วอิงเคยทั้งขอเงินทั้งให้หล่อนทำงานหนักๆ หล่อนไม่เคยปริปากบ่นสักคำแต่วันนี้หล่อนกลับก่อเื่เสียได้!
ดูท่าแล้วที่หล่อนยอมเชื่อฟังก่อนหน้านี้ คงเสแสร้งทั้งเพ หล่อนนี่มันตัวหายนะชัดๆ!
ซย่านีไม่สนใจว่าหวังซิ่วอิงจะก่นด่าเธอในใจอย่างไรแต่วันนี้เธอจะต้องทำให้เพื่อนบ้านเห็นชัดๆว่าหวังซิ่วอิงรังแกพวกเธอสี่คนแม่ลูกยังไงบ้าง!
ซย่านียังคงร้องไห้โฮต่อไป“แม่คะ แม่ยังตำหนิเื่ที่ฉันแอบขโมยนมผงไปให้ซิงซิงดื่มอยู่ใช่ไหม? แต่ว่าซิงซิงอายุเพิ่งจะห้าเดือนเองนะคะเขาตัวผอมขนาดนั้น ถ้าไม่ให้กินนม ฉันกลัวว่าจะเลี้ยงเขาไม่รอด! อีกอย่างเดิมทีนมผงนั่นก็เป็ของที่พ่อของซิงซิงซื้อไว้ให้เขานะคะ!”
หวังซิ่วอิงตะลึงงันทำไมจู่ๆ หล่อนถึงโยงเื่นี้ไปเกี่ยวข้องกับเื่นมผงเสียแล้วเล่า?
เพื่อนบ้านรอบด้านได้ยินกันทั่วยัยตัวดีนี่นะหวังซิ่วอิงยังแย่งอาหารไปจากปากเด็กทารกที่เพิ่งจะอายุแค่ห้าเดือนด้วยหรือนี่?
หวังซิ่วอิงเองรู้ว่าเื่นี้ทำไม่ถูกต้อง เธอไม่มีทางยอมรับมันแน่ๆแต่ใครใช้ให้เธอมีลูกสาวไร้หัวสมองกันเล่า
“อะไรนะ? นี่พี่ขโมยนมผงไปงั้นหรือ?” ซ่งเหม่ยอวิ๋นพลันร้อนรนขึ้นมาก่อนหน้านี้เธอได้ยินมาว่า น้ำนมสามารถช่วยให้ผิวขาวสวยขึ้นได้ ดังนั้นทุกๆคืนเธอจะชงนมผงดื่มหนึ่งแก้วเสมอ คราวนี้ไม่มีนมผงแล้วเธอย่อมต้องเป็คนแรกที่ไม่ยอมอยู่เฉย “นมผงล่ะ? พี่รีบเอานมผงนั่นมาคืนฉันเดี๋ยวนี้เลยนะ!”
ซย่านีเอ่ยด้วยดวงตาแดงก่ำ“นั่นเป็นมผงของซิงซิงลูกฉันต่างหาก!”
ซ่งเหม่ยอวิ๋นกำลังจะอ้าปากพูดก็ถูกหวังซิ่วอิงตวาดใส่“หุบปากซะ!” จากนั้นเธอก็หันไปพูดกับซย่านีต่อ “ใครจะสนใจนมผงของเธอกันฮึนมผงมีค่าจะตายไป ถ้ากินถุงนี้หมดก็ไม่มีถุงต่อไปแล้วฉันกลัวว่าเธอจะให้ซิงซิงกินมันทุกมื้อ แล้วจะสิ้นเปลืองต่างหาก!”
ซ่งเหม่ยอวิ๋นขบริมฝีปากอย่างไม่ยินยอม
ทันใดนั้นซย่านีก็ดูท่าทางเหมือนจะเชื่อขึ้นมาจริงๆเธอยิ้มพลางกล่าวว่า “ที่แท้ก็เป็เช่นนี้ แม่คะ เป็ฉันเองที่เข้าใจแม่ผิดไป”
เหล่าเพื่อนบ้านหันไปมองหน้ากันพร้อมกับขบเม้มริมฝีปากพร้อมกันโดยมิได้นัดหมาย
พวกเขานึกบ่นในใจลูกสะใภ้จากบ้านนอกคนนี้ช่างเชื่อฟังเกินไปแล้ว หวังซิ่วอิงพูดแบบนี้เธอก็ยังเชื่อจริงๆ น่ะหรือ? ถ้าเด็กทารกไม่ดื่มนมชงทุกมื้อแล้วจะให้เขาดื่มอะไรได้อีกเล่า?
“เอาล่ะๆแยกย้ายกันไปได้แล้ว! นี่ก็ดึกมากแล้วไม่ยอมหลับยอมนอนมัวมายืนทำอะไรที่หน้าประตูบ้านคนอื่นกันฮะ?!” หวังซิ่วอิงร้อนอกร้อนใจเธอชี้ไปทางซ่งเหม่ยอวิ๋นพลางกล่าวว่า “เหม่ยอวิ๋น ปิดประตูซะ!”
เพื่อนบ้านที่พากันมุงดูอย่างอึกทึกครึกโครมพลันถูกกีดกันไว้ด้านนอกประตู
“ก่อเื่จนได้พอใจแล้วหรือยัง?” หวังซิ่วอิงโกรธจนหอบขึ้นคอเธอถลึงตาจ้องหน้าซย่านีพร้อมกับก่นด่าอีกฝ่าย “ยัยตัวปัญหาตอนนั้นฉันไม่น่ายอมให้หานเจียงแต่งเธอเข้าบ้านมาเลย!”
ซย่านีไม่ตอบอะไรจะด่าก็ด่าไปสิ อย่างไรเสียวันนี้เธอก็ได้ผลประโยชน์แล้วได้ทั้งเงินแล้วก็ยังได้นมผงคืนมาอีกแถมยังทำให้แม่สามีกับน้องสามีไม่กล้ารังแกเธอตามใจชอบได้อีกต่อไป
“ซย่านีตอนนั้นเธอใช้วิธีไหนกันนะ ถึงได้แต่งงานกับพี่รองของฉันน่ะ?” ซ่งเหม่ยอวิ๋นนึกถึงเื่นี้ขึ้นมาก็ยิ่งเดือดดาล“ตอนนั้นเห็นอยู่ชัดๆ ว่าก่อนที่พี่รองจะไปชนบท เขาก็มีคนที่ชอบอยู่แล้วทำไมไปชนบทได้ไม่ถึงสองปีก็แต่งเธอเข้าบ้านเสียได้? ต่อให้เขาจะเปลี่ยนใจเร็วแค่ไหนก็เป็ไปไม่ได้ที่จะตกหลุมรักคนอย่างเธอ?!”
ซย่านีสูดลมหายใจเข้าลึกๆก่อนจะเอ่ยตอบ “คนอย่างฉันมันทำไม? ฉันน่ะนิสัยก็ดี! แถมยังขยันขันแข็งทำงานก็เก่งอีก!”
ซย่านีมีท่าทีราวกับถูกจี้ใจดำแต่ก็ยังยืนกรานจะหาข้ออ้างต่อไป
ก่อนที่ซย่านีจะหนีกลับเข้าห้องอย่างจนมุมซ่งเหม่ยอวิ๋นก็เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงมุ่งร้าย “เธอคงไม่รู้สิท่าผู้หญิงคนนั้นน่ะสอบติดมหา’ลัยปักกิ่งด้วยนะ และตอนนี้ผู้หญิงคนนั้นก็ยังเป็เพื่อนร่วมชั้นกับพี่รองด้วย ซย่านีเธอน่ะรอดูเถอะไม่ช้าก็เร็วพี่รองจะต้องหย่ากับเธอแน่!”
ซย่านีกัดฟันตอบ“ฉันจะรอดู!”
จากนั้นเธอก็ปิดประตูเสียงดังปัง
ซย่านียืนพิงประตูสีหน้าลนลานเมื่อครู่พลันสลายหายไปทันที เธอส่ายหน้าพร้อมกับหัวเราะเบาๆหากว่าซ่งเหม่ยอวิ๋นคิดว่าคนในใจของซ่งหานเจียงคนนั้นจะมาจี้จุดเธอได้ล่ะก็หล่อนคิดผิดแล้ว
เธอไม่เพียงแต่รู้ว่าซ่งหานเจียงมีคนในใจอยู่แล้วแต่เธอยังรู้อีกด้วยว่า ผู้หญิงคนนั้นชื่อเหวินยางยาง
เชิงอรรถ
[1] หยวน 块 คือหน่วยเงินจีน ภาษาเขียนคือ หยวน (元) ภาษาพูดเรียกว่า ไคว่ (块)
[2] เหมา 毛 หรือเจี่ยว 角 คือหน่วยเงินจีน 10 เหมา มีค่าเท่ากับ 1 หยวน [10 เจี่ยว(เหมา)เท่ากับ 1 หยวน(ไคว่) - 10 角（毛）= 1 元（块）]
[3] สมุดอาหาร 粮本 คือโควตาธัญพืชที่ประเทศจัดสรรให้กับทุกคนก่อนการปฏิรูปและเปิดประเทศ
[4] สตรีผมขาว 白毛女 หรือ "The White-HairedGirl" เป็ภาพยนตร์ดราม่าที่ผลิตโดย Northeast Film Studio ซึ่งภาพยนตร์เื่นี้เข้าฉายในประเทศจีนเมื่อวันที่ 11 มีนาคมพ.ศ. 2494
[5] หวงซื่อเหริน 黄世仁 คือเป็ตัวร้ายที่ปรากฏในผลงาน "The White-haired Girl" ซึ่งเป็ตัวแทนของเ้าของบ้านอันธพาลคอยกลั่นแกล้งตัวเอก
3K
