บทที่ 14 งานที่เป็ที่้า
สวีเถาเถานำข้าวสารและแป้งที่เธอซื้อจากร้านค้าในระบบมาผสมกับข้าวสารและแป้งที่บ้านเป็ระยะ ๆ
จ้าวซิ่วหลานไม่รู้เื่นี้ แถมยังบ่นพึมพำด้วยความสงสัยว่า "เหมือนเดือนนี้ข้าวสารและแป้งที่บ้านจะอร่อยขึ้นนะ"
สวีเถาเถาที่แอบซ่อนความสามารถไว้ได้แต่ก้มหน้าก้มตากินข้าวไปอย่างเงียบ ๆ ทำได้แค่ยิ้มแต่ไม่พูดอะไร
่นี้มีคนได้ยินว่าลูกสาวตระกูลสวีจะไปทำงานที่ร้านอาหารของรัฐ ทำให้ตำแหน่งงานที่แผนกชำแหละเนื้อสัตว์ว่างอยู่จึงมีหลายคนสนใจเข้ามาสอบถาม
แม้ว่างานชั่วคราวที่แผนกชำแหละเนื้อสัตว์จะดูไม่ค่อยดีนัก แต่ตอนนั้นครอบครัวสวีก็ต้องฝากคนช่วยถึงได้ยัดเยียดสวีเถาเถาเข้าไปทำงานได้ ต้องจ่ายเงินไปไม่น้อยเลย
คราวนี้จ้าวซิ่วหลานสาบานว่าจะต้องเอาเงินคืนมาให้ได้!
แต่ว่าเธอได้แอบไปคุยกับหลายครอบครัวแล้วก็ยังไม่มีใครที่น่าสนใจเลย
พอกลับถึงบ้าน จ้าวซิ่วหลานรู้สึกหงุดหงิดจนขว้างกระเป๋าลงบนโต๊ะ พลางพับแขนเสื้อขึ้นแล้วเริ่มด่า
"พวกผู้หญิงหน้าด้านพวกนี้! ชอบฉวยโอกาสตลอดเลย! น่าขยะแขยง! คิดว่าฉันโง่หรือไง! ตอนนั้นบ้านเราต้องจ่ายเงินสามสิบห้าหยวนกับตั๋วอาหารห้าจิน แถมยังต้องคอยประจบประแจงเอาใจคนอื่นจนได้ตำแหน่งนี้มา! บ้าจริง! คิดจะเอาเงินแค่ยี่สิบหยวนมาซื้อตำแหน่งที่โรงงานแปรรูปเนื้อสัตว์ของฉันงั้นเหรอฝันไปเถอะ!"
สวีลี่ลี่รีบยกน้ำให้จ้าวซิ่วหลานดื่ม "แม่คะใจเย็น ๆ ก่อน จะโกรธไปทำไม ถ้าเื่ราคาตกลงกันไม่ได้ก็ไม่ต้องขายสิคะ"
เธอนั่งกินขนมเค้กวอลนัตที่สวีเถาเถาซื้อมาอย่างไม่รู้ร้อนรู้หนาวพลางรำพึงรำพันว่าน้องเล็กนี่มีเงินมากจริง ๆ ถึงได้ซื้อขนมเค้กวอลนัตที่อร่อยขนาดนี้มาได้คงไม่ใช่ของถูก ๆ แน่ ๆ !
"ใช่แล้วค่ะแม่ ที่พี่พูดก็ถูก ตำแหน่งที่โรงงานแปรรูปเนื้อสัตว์เป็ที่้ามาก ไม่ใช่แค่คนในโรงงานเราเท่านั้น แต่คนข้างนอกก็รู้ว่ามีตำแหน่งว่างอยู่ต้องแย่งกันจนหัวร้างข้างแตกแน่ ๆ *[1]!"
สวีเถาเถาพูด
การทำงานที่โรงงานแปรรูปเนื้อสัตว์ สวัสดิการที่แอบแฝงอยู่นั้นดึงดูดใจมากกว่าเงินเดือนเสียอีก ยุคนี้ใครบ้างที่ไม่อยากจะกินเนื้อ
พอลูกสาวคนเล็กพูดแบบนี้ จ้าวซิ่วหลานก็สงบสติอารมณ์ลงทันที
ตาเธอเป็ประกาย พลางลุกขึ้นตบโต๊ะแล้วพูดว่า "ลูกพูดถูก! แม่คิดผิดไป ทำไมเราต้องหาแต่ในโรงงานล่ะ แม่ต้องหาข้างนอกด้วย หย่อนเบ็ดไปยาว ๆ เพื่อจับปลาตัวใหญ่!"
พูดจบ จ้าวซิ่วหลานก็คว้ากระเป๋าแล้วรีบเดินออกไปข้างนอก
ก่อนออกจากบ้านเธอสั่งเพียงประโยคเดียว "คืนนี้พวกเธอทำบะหมี่กินเองนะ ไม่ต้องรอแม่!"
ดูท่าทางเหมือนจะมีเื่ใหญ่ให้จัดการอีกแล้ว
เมื่อสวีเถาเถาเห็นแม่ของเธอกระตือรือร้นมาก เธอก็ปล่อยให้แม่วุ่นวายไป และก่อนที่สวีเถาเถาจะไปทำงานที่ร้านอาหารของรัฐ ก็มีข่าวดีมาถึงจริง ๆ
สวีเถาเถาพูดไม่ผิด งานที่โรงงานแปรรูปเนื้อสัตว์ แม้จะเป็แค่งานชั่วคราว แต่ก็เป็ที่้ามากในสังคมภายนอก
จ้าวซิ่วหลานเพิ่งปล่อยข่าวออกไป ก็มีคนมากมายได้กลิ่นเนื้อแล้วมาหาถึงที่บ้าน
ในที่สุดจ้าวซิ่วหลานก็เปรียบเทียบราคาจากสามแหล่ง และขายตำแหน่งงานชั่วคราวที่เคยเป็ของสวีเถาเถาให้กับลูกชายคนเล็กของหัวหน้าทีมผลิตในชนบท
จ้าวซิ่วหลานนับเงินพลางพูดว่า "พูดถึงเื่นี้ ชาวบ้านบางคนรวยกว่าคนในเมืองอย่างเราเสียอีกนะเนี่ย พวกเขามีผักในสวนหน้าบ้าน ปลูกแตงในสวนหลังบ้าน ในไร่ก็ยังมีธัญพืชอีก พวกเราถึงจะเป็คนในเมืองกินอาหารของรัฐ แต่ต้องใช้คูปองข้าวและคูปองอาหาร ไปที่ร้านสหกรณ์ก็ต้องแย่งกันซื้อของ!"
"เมื่อวานผู้อำนวยการเจียงยังบอกฉันเลยว่า ที่ร้านสหกรณ์มีคนถึงกับตีกันเพื่อแย่งลูกอมถั่วลิสงแค่สองจิน!"
จ้าวซิ่วหลานพูดด้วยสีหน้าหวาดกลัว
สวีต้ากวงที่นั่งครุ่นคิดเล่นหมากรุกอยู่ข้าง ๆ ถอนหายใจแล้วพูดว่า "ตอนนี้ทั่วประเทศขาดแคลนอาหาร พวกเรามีกินก็ถือว่าดีมากแล้ว"
"ก็จริงนะ" จ้าวซิ่วหลานส่ายหน้า จู่ ๆ ก็เงยหน้าขึ้นแล้วพูดว่า "จริงสิ เพื่อนที่ร้านสหกรณ์ของผู้อำนวยการเจียงบอกว่า พรุ่งนี้จะมีผ้าลายดอกเข้ามาใหม่ กั๋วหัว พรุ่งนี้ตื่นแต่เช้าไปต่อคิวนะ น้องเล็กของนายกำลังจะได้เป็พนักงานร้านอาหารของรัฐแล้ว ต้องแต่งตัวให้สดใสหน่อย!"
สวีกั๋วหัวรีบตอบว่า "ได้ครับแม่!"
เขาคิดในใจว่า โชคดีที่ตอนนี้สวีลี่ลี่ไม่อยู่บ้าน ถ้าอยู่คงบ่นว่าแม่ลำเอียงอีกแน่ ๆ
วันต่อมา สวีเถาเถาถูกจ้าวซิ่วหลานปลุกแต่เช้า เพราะวันนี้เธอจะต้องไปทำงานที่ร้านอาหารของรัฐในเขตซีเจียงแล้ว
ตื่นขึ้นมา แปรงฟัน ล้างหน้า หยิบครีมบำรุงผิวหน้าออกมาทา ใช้ปลายนิ้วนวดเบา ๆ รอบดวงตา เพราะไม่มีครีมบำรุงรอบดวงตา เลยใช้ครีมบำรุงผิวหน้าแทนไปก่อน
สวีลี่ลี่มองน้องสาวที่กำลังแหงนหน้าทาครีมด้วยความสงสัย เธอลูบใบหน้าตัวเองแล้วขยับเข้าไปใกล้อย่างสนิทสนม
"ฮิ ๆ น้องเล็กเธอกำลังทาอะไรอยู่น่ะ ให้พี่ทาบ้างสิ!"
สวีเถาเถาเชิดคางขึ้น "ก็อยู่นั่นไง! เอาไปทาเองสิ แต่อย่าทาเยอะนะ"
ครีมนี้ค่อนข้างให้ความชุ่มชื้น ถ้าทามากเกินไปจะดูมันเยิ้ม
สวีลี่ลี่หันไปมอง เห็นขวด 'ยาซวง' วางอยู่บนโต๊ะข้างเตียง
เธอหยิบขึ้นมาด้วยความดีใจ และมองอย่างอิจฉา "นี่มันครีมหิมะที่ขายในร้านสหกรณ์ที่แพงมากใช่ไหม นี่น้องเล็ก เธอรวยมากจริง ๆ นะ" สวีลี่ลี่ค่อย ๆ แคะครีมนิดหน่อยใส่ฝ่ามือ แล้วดมดู "หอมจัง!"
ตอนที่ทาบนใบหน้า ไม่รู้ว่าเธอคิดไปเองหรือเปล่า แต่เธอรู้สึกว่าใบหน้าที่แห้งกร้านของเธอดูลื่นขึ้นมานิดหน่อย
สวีลี่ลี่กลอกตาไปมา เห็นว่าสวีเถาเถาไม่ทันสังเกต จึงแคะครีมออกมาอีกก้อนใหญ่ แล้วทาลงบนหน้าอย่างมีความสุข!
พอดีกับที่สวีเถาเถาหันมาเห็นภาพนั้นเข้า ก็รู้สึกทั้งโมโหทั้งขำ
สวีลี่ลี่รู้สึกอายที่น้องสาวจับได้ ตอนกินข้าวเช้ายังไม่กล้ามองหน้าสวีเถาเถาเลย เอาแต่ก้มหน้าก้มตากินโจ๊ก ไม่พูดไม่จาสักคำ
"พวกลูกสองพี่น้องเป็อะไรกันอีกล่ะ? สวีลี่ลี่ ลูกไม่ได้รังแกน้องเล็กใช่ไหม?" จ้าวซิ่วหลานถามอย่างสงสัย
สวีลี่ลี่ก้มหน้าต่ำลงไปอีก "ไม่... ไม่มีอะไรค่ะ"
หลังจากกินอาหารเช้าเสร็จเธอก็จะรีบวิ่งออกไปทันที แต่สวีเถาเถาเรียกเธอไว้ "พี่ รอก่อน!"
สวีลี่ลี่รู้สึกผิดมาก จับสายกระเป๋าแน่นพลางตอบ"มี... มีอะไรเหรอ ฉันจะไปทำงานสายแล้วนะ!"
"อันนี้ฉันให้พี่!"
จู่ ๆ ก็มีของถูกยัดใส่มือเธอ สวีลี่ลี่มองดูแล้วเห็นเป็กล่องเล็ก ๆ ที่ใส่ 'ครีมบำรุงผิว'
สวีเถาเถาพูดว่า "ฉันเห็นพี่ชอบครีมบำรุงผิวของฉัน ก็เลยแบ่งมาให้พี่นิดหน่อย ไม่มีกล่องอื่นแล้ว เลยใช้กล่องนี้ใส่ให้แทนพี่เก็บไว้นะ"
สวีลี่ลี่กำกล่องเล็ก ๆ ในมือ แล้วมองน้องสาวตัวเองอย่างเหม่อลอย
ความร้อนพลันพุ่งขึ้นมาในอก
น่าสงสารจริง ๆ น้องเล็กดีกับเธอขนาดนี้ แต่เธอกลับแอบขโมยครีมบำรุงผิวของน้องมาตั้งเยอะ เธอนี่แย่จริง ๆ !
"เห็นแก่ความเป็พี่น้องกัน ฉันจะไม่เรียกร้องอะไรมาก แค่ห้าหยวน ถ้าเงินเดือนออกแล้วค่อยจ่ายให้ฉันก็ได้"
พูดจบสวีเถาเถาก็สะพายกระเป๋าสีเขียวทหารของตัวเอง แล้วพูดกับจ้าวซิ่วหลานว่า "แม่คะ หนูกินเสร็จแล้ว ไปทำงานก่อนนะ"
ทิ้งให้สวีลี่ลี่ยืนอึ้ง ตะลึงราวกับถูกฟ้าผ่า
จ้าวซิ่วหลานไม่ทันเห็นว่าลูกสาวคนเล็กให้อะไรกับพี่สาว แต่พอได้ยินว่าลูกสาวคนเล็กจะไปแล้ว ก็รีบวางชามลง "วันแรกที่เข้างาน รอแป๊บนึงให้แม่ไปส่งนะ!"
สวีเถาเถาโบกมือ "ไม่ต้องหรอก หนูรู้ว่าอยู่ที่ไหน!"
"เ้าเด็กคนนี้!" จ้าวซิ่วหลานส่ายหน้า แล้วนั่งลงกินอาหารเช้าต่อ
"ฮือ ๆ ๆ ๆ ..."
จ้าวซิ่วหลานใ หันไปเห็นลูกสาวคนโตกอดของในมือ แล้วนั่งยอง ๆ ร้องไห้โฮอยู่บนพื้น
"สวีลี่ลี่ทำอะไรของลูกเนี่ยแอบมาเหมือนผีเลย มานั่งร้องไห้ั้แ่เช้าตรู่ทำไมเนี่ย!"
สวีลี่ลี่เงยหน้าขึ้น น้ำตายังคงเปื้อนแก้ม พลางสะอื้นพูดติดขัด "น้องเล็ก น้องเล็กแย่มาก!"
"พูดอะไรบ้า ๆ น้องเล็กของลูกออกจะเป็คนนิสัยดีนะ!"
"เธอ เธอแบ่งครีมทาผิวให้หนู"
"นั่นก็ดีแล้วไม่ใช่หรือไง"
สวีลี่ลี่รู้สึกเศร้าจากก้นบึ้งของหัวใจ "แต่เธอยังเรียกเก็บเงินหนูอีกตั้งห้าหยวนด้วย!!!"
จ้าวซิ่วหลานรู้สึกสะอึกเล็กน้อย ก่อนจะทำหน้าเคร่งขรึม"ถ้าเป็แม่ แม่ก็จะต้องเก็บเงินจากลูกแน่นอน! แม้แต่พี่น้องแท้ ๆ ยังต้องคิดบัญชีกันให้ชัดเจนเลย ครีมหิมะที่ขายในร้านสหกรณ์ราคาแพงขนาดไหนลูกก็รู้ น้องสาวของลูกขอแค่ห้าหยวน แม่ว่ายังน้อยไปด้วยซ้ำ ควรจะเป็สิบหยวนสิ!"
สวีลี่ลี่ : ...
เธอจะหาเงินห้าหยวนมาจากไหน! ในกระเป๋าเธอยังว่างเปล่ายิ่งกว่าหน้าตาของเธอตอนนี้เสียอีก!
*[1] ต้องแย่งกันจนหัวร้างข้างแตกแน่ ๆ เป็สำนวนที่ใช้เพื่ออธิบายสถานการณ์ที่มีการแข่งขันสูงมาก ผู้คนแย่งชิงสิ่งใดสิ่งหนึ่งอย่างดุเดือดถึงขั้นที่อาจก่อให้เกิดความเสียหายหรือความขัดแย้งรุนแรงได้
1K
