แสงตะวันคล้อยลงต่ำเข้าสู่ความมืดมิดในยามค่ำคืน เสียงเจี๊ยวจ๊าวดังไปทั่วบริเวณ ผู้คนมากมายต่างพากันออกมาหาอะไรกินตามร้านต่าง ๆ ในย่านอาหารที่ปลูกสร้างห่างกันไม่เหมือนกับย่านขายของ
“ เฮ้ย ๆ ! เดี๋ยวฮารัส เ้าแน่ใจนะที่เห็นพวกนางเดินเข้ามาร้านนี้จริง ๆ ไม่ผิดนะ ”
อานนท์รีบก้าวเท้ายาวเอามือล็อคคอเพื่อนชายให้หยุดก่อน ในเมื่อด้านหน้าพวกเขาเห็นสตรีงามหลายนางแต่งกายนุ่งน้อยห่มน้อยหลากหลายสีสันเหมือนกับคริสตัลที่ประดับไฟตรงหน้าร้านได้อย่างสวยงาม พวกเธอยืนแบ่งเรียงกันเป็สองฝั่ง ก้มหัวลงโชว์เนินอกอวบอิ่มพร้อมรอยยิ้มมีเสน่ห์ต้อนรับให้กับแขกมากมายเดินเข้าไปในร้านที่ปลูกสร้างด้วยหินอ่อนขนาดใหญ่ทั้งหลังเป็สีขาว มีระเบียงชั้นลอยยื่นออกมาอีกทีหนึ่งก่อนสายตาเด็กหนุ่มสะดุดกับผู้หญิงผมสีม่วงยาวและผมสีน้ำตาลประกายแดงสั้นนั่งหันหลังเข้าพิงกระจกของห้องระเบียงลอย้า
อานนท์แน่ใจว่ามันต้องใช่พวกยูอย่างแน่นอน เขาหันไปหาเพื่อนชายอีกสองคนด้านหลังที่ยืนยิ้มหวานส่งสายตากรุ้งกริ่มให้กับพวกพนักงานสาวอยู่ด้านหน้าตรงบานประตูไม้สักสีดำเปิดออกต้อนรับแขก
“ เอาน่า เข้าไปก่อนเดี๋ยวก็รู้... ” นัสก้าวมาอยู่ด้านข้างอานนท์ เอามือจับบ่าของเพื่อนชาย เดินนำเข้าไปในร้านพร้อมกับแม๊กและฮารัส อานนท์ยืนมองหลังพวกแม๊ก ถอนหายใจดังเฮือกใหญ่ก่อนก้าวเดินตามไป
“ สวัสดีจ้ะ พวกน้องมากี่คนเ้าคะ... ้ารับเครื่องดื่มหรืออาหารก่อนดี บอกพี่คนสวยได้เลยนะจ๊ะ ”
เสียงหวานหยดย้อยดังมาจากผู้หญิงงามที่มีหุ่นอย่างกับสาวแม็กซิม แต่งกายด้วยเสื้อยืดคอกว้างบางสีชมพูมัดปลายเสื้อเป็จุกขึ้นรัดเอวเพรียวโชว์สะดือจุ่นและกางเกงยีนส์ยาวรัดรูปสีแดงสุดเปรี้ยวจี๊ดเดินเข้ามายืนยิ้มหวานให้กับพวกแขกวัยน้อยตรงหน้า ตามมาด้วยพนักงานต้อนรับอีกสองคนเดินควงประกบนัสกับฮารัสอยู่ด้านหลัง
“ เอ่อ... พวกข้ามากันสาม เอ่ยไม่ใช่ ! มากันสี่คนขอรับพี่ ” ฮารัสเอ่ยเสียงตะกุกตะกัก ใบหน้าเริ่มแดงก่ำ เมื่อแขนเขาโดนหน้าอกของพี่คนนี้ตรงด้านข้างอย่างรู้สึกนิ่มและแน่น ส่วนนัสกับแม๊กไม่ต่างกัน กำลังยืนเกร็งให้พี่คนสวยอีกสองคนยืนเอาหน้าอกแนบชิดกับแขนพวกเขาอย่างไม่ขัดขืนแต่เคลิ้ม
“ อ้าว อานนท์หาย ! ” แม๊กอุทานขึ้น เขาหันไปหาเพื่อนชายอีกคนด้านหลัง แต่บัดนี้กับไม่มีแล้ว
“ โน่น มันไปนู้นแล้ว ! ไม่รอกันเลย... ” นัสสะกิดแม๊ก เมื่อเห็นอานนท์เดินเร่งฝีเท้าหลบจากมือมากมายอย่างกับปลาหมึกคอยล๊อคจับเพื่อนเขาเอาไว้ ยังไม่เว้นพวกพี่ข้าง ๆ ที่ตอนนี้เดินตามมันเข้าไปในร้านแล้ว
หลังจากอานนท์หลบพวกพนักงานวิ่งขึ้นมาชั้นบนของตัวร้าน เห็นบานประตูมีช่องกระจก้าใสเรียงกันเป็ห้อง ๆ ไม่เหมือนด้านล่างที่ตกแต่งออกแนวคลาสสิคซะส่วนใหญ่เหมือนกับร้านอาหารทั่วไปอันประดับประดาไปด้วยไฟคริสตัลหลายสี ทั้งสีส้ม สีเหลือง สีเขียว เป็ต้น เด็กหนุ่มกวาดตามองในแต่ละห้องที่มีป้ายเบอร์หมายเลขเรียงกันติดตามบานประตู
“ เอ่อ ขอโทษนะครับ พี่เห็นผู้หญิงผมม่วงตัวสูง ๆ กับผู้หญิงผมสีดำตัวเล็ก ๆ และอีกคนหนึ่งผมออกสีแดงหน่อย อยู่แถวนี้บ้างหรือไม่ ” อานนท์เห็นพนักงานชายน่าเป็เผ่าพันธุ์ไจบิ๊กเพราะตัวใหญ่และสูงมากเดินถือถาดแก้วผ่านมาทางเขาพอดี ส่วนพนักงานชายหยุดเดิน ก้มมองลงตรงใบหน้าหล่อเหลาของแขกผู้นี้และเอ่ย
“ คุณลูกค้าได้จองห้องไว้แล้วใช่หรือไม่ ” อานนท์ยืนงุนงงสักครู่ พยักหน้าในเมื่อเขาคิดว่าพนักงานคงจะหมายถึงโต๊ะที่นั่ง
“ เอ่อ น่าจะจองแล้วมั้งครับ...” เด็กหนุ่มยิ้ม ชะเง้อมองผ่านกระจกใสบนประตูข้าง ๆ ไปด้วย
“ พี่ครับ ตกลงพี่เห็นคนที่ข้าถามไปเมื่อกี้นี้ไหม ? ” อานนท์ท้วงถามใหม่
“ อ๋อ ! เห็น เห็น อยู่ห้องศูนย์ห้าขอรับคุณลูกค้า หรือจะให้ข้าน้อยพาไปหรือไม่… ? ” พนักงานชายพยักหน้าเร็ว ตอบชี้ไปตรงประตูบานสุดของตัวร้าน ส่วนเด็กหนุ่มยิ้ม ก้มหัวให้เป็การขอบคุณ หวังก้าวไปยังห้องหมายเลขศูนย์ตรงหน้าแต่ต้องชะงักเมื่อ…
“ ไอ้นนท์ เดี๋ยว !! ” เสียงเรียกของเด็กหนุ่มผมฟ้าดังขึ้นด้านหลังอานนท์ เขาหันหลังกลับไปเห็นฮารัสเดินนำ มีนัสและแม๊กเข้ามาสมทบ
“ ไม่รอเลยนะเว้ย ”
ฮารัสวิ่งเข้ามาล็อคคออานนท์ ก่อนพวกเขาพากันเดินตรงไปเปิดประตูเข้าภายในห้องปรากฏว่ามีกลุ่มรุ่นพี่อยู่ทั้งหมดสี่คน ถ้าไม่รวมเพื่อนสาวที่เขาตามหาอยู่ คือ รุ่นพี่ประธานสภานักเรียนนั่งหันหลังอยู่บนชุดโต๊ะไม้สักสีดำตรงข้ามประตูพอดี ส่วนทางซ้ายมือมีรุ่นพี่ซ่าร่ากับรุ่นพี่ผู้ชายผมสีน้ำตาลอีกคนหนึ่งนั่งอยู่ ส่วนขวามือมีรุ่นพี่วินกับแอรีสนั่งหันหน้ามามองผู้มาใหม่ ยูและเอมม่านั่งพิงกระจกอย่างที่อานนท์เห็นด้านล่างหน้าร้านนั้น
“ อุ้ยตายแล้ว น้องอานนท์ก็มาด้วยเหรอเนี่ย ช่างดีจังเลย ! เข้ามานั่งก่อนสิจ๊ะ... ข้าง ๆ พี่ก็ดีนะ กำลังว่างอยู่เลย ! ” ซ่าร่าลุกขึ้น ผายมือเชิญ ยิ้มกว้างให้รุ่นน้องอีกสามคนตรงหน้าประตู เธอรู้สึกดีใจเป็พิเศษที่เจอรุ่นน้องคนโปรดเข้ามาร่วมวง ส่วนดาวินไม่พูดหรือทักอะไรกับรุ่นน้องตัวเองแต่อย่างใด เขาก้มลงมองนาฬิกาข้อมือปรากฏว่าจะทุ่มครึ่งแล้ว
พวกอานนท์ยืนก้มหัวเคารพให้พวกรุ่นพี่ เดินเข้าไปนั่งลงตรงเก้าอี้ที่ว่างอยู่ เขานั่งข้าง ๆ พี่ซ่าร่าและพี่ผู้ชายทางด้านซ้าย ซึ่งใกล้กับพี่ดาวินตรงหัวโต๊ะ ส่วนฮารัสกับแม๊กนั่งใกล้พี่วินและแอรีส นัสนั่งคั่นระหว่างกลางยูกับเอมม่า บนโต๊ะกลางมีอาหารวางอยู่สามอย่าง แต่ละอย่างหน้าตาดูน่ากิน กลิ่นหอมชวนน่าลิ้มลองและเครื่องดื่มหลากหลายสีสัน
“ สวัสดีขอรับพี่ดาวิน พี่วิน พี่ซ่าร่า พี่... ” ฮารัสเปิดสนทนาทักพวกรุ่นพี่ ก้มหัวอีกครั้ง สะดุดตรงรุ่นพี่ผู้ชายผมน้ำตาลนั่งยิ้มให้อยู่
“ พี่ชื่อริชาร์ตอยู่ปีสาม ยินดีที่ได้รู้จักพวกน้องทุกคนอีกครั้งนะ ” ริชาร์ตพูดแนะนำตัวเอง ลุกขึ้นก้มหัวและนั่งลง
“ ครับรุ่นพี่ริชาร์ต ยินดีที่ได้รู้จักเช่นกัน ” พวกอานนท์ก้มหัวทักทายให้รุ่นพี่ผู้ชายผมน้ำตาล เขาหันไปหาเพื่อนสาวทั้งสามคน
“ พวกเ้ายังโกรธพวกข้าอยู่หรือเปล่า ? ” ยูทำหน้านิ่ง ก่อนเอมม่ากับแอรีสส่ายหน้าตอบอานนท์ เลื่อนสายตามองเพื่อนสาวอีกคนที่ยังนิ่งเงียบไม่พูดอยู่
“ ยู ข้าขอโทษจริงๆนะ... ” อานนท์ทำเสียงสุภาพเรียกยู หวังอยากลุกขึ้น เดินเข้าไปหาเธอแถวบานกระจก แต่หางตาเด็กหนุ่มเห็นดวงตาสีเทาอีกคู่ช่างดูคุ้น ๆ ตรงหัวโต๊ะกำลังจ้องอยู่ เขาหันไปเจอรุ่นพี่ดาวินมองมาอย่างเดาอารมณ์ไม่ถูก
“ เอ่อ สวัสดีครับรุ่นพี่ดาวิน ” อานนท์ทัก ก้มหัวให้ เขาเกือบลืมไปเลยว่ายังมีรุ่นพี่คนนี้นั่งอยู่ตรงข้าง
“ อืม ” ดาวินพูดในลำคอและเปลี่ยนมาเหลือบมอง กระตุกคิ้วซ้ายทักทายรุ่นน้องคนนี้กลับ ‘ มีคนตามฆ่ายังไม่รู้สึกตัวอีก ’ เขาคิด ถอนหายใจเบา ๆ แต่ยังรู้สึกเป็ห่วงในฐานะที่เป็รุ่นพี่คนหนึ่ง
“ ข้าไม่ได้โกรธพวกเ้าสักหน่อย... ” จู่ ๆ ยูเอ่ยปากพูด มองอานนท์ยิ้มให้ เอาส้อมจิ้มเนื้อชิ้นเล็กบนจานตัวเองนำเข้าปาก
หลังจากอานนท์นั่งพูดคุยกับพวกรุ่นพี่ได้สักพักใหญ่ เขารู้ว่ารุ่นพี่ริชาร์ตเรียนอยู่สายจอมช่างกล สาขานักออกแบบและประดิษฐ์พาหนะ นัสบอกว่ารุ่นพี่แก่มาปรากฏให้เห็นอยู่ครั้งหนึ่งแล้วที่เป็ตัวแทนออกมาประกาศสอบสัมภาษณ์ให้สำหรับนักเรียนปีหนึ่ง ระหว่างนั้นมีพนักงานสาวนำอาหารเข้ามาเสริฟอยู่เรื่อย ๆ จนเต็มโต๊ะแถมก่อนไปพวกเธอยังส่งสายตาหวานให้อานนท์กับรุ่นพี่ดาวินเฉพาะอีกต่างหาก
“ น้องอานนท์จ๊ะ ” ซ่าร่าเรียกรุ่นน้องคนโปรดกำลังตักข้าวเม็ดสีน้ำตาลเข้าปากอยู่
“ ครับ...? ” อานนท์หยุดมือ เงยหน้า หันมองรุ่นพี่สาวสวยข้าง ๆ
“ พี่ได้ข่าวว่าน้องโดนพิษลวงตา จริงหรือไม่... ? ” ซ่าร่าเอ่ย เห็นรุ่นน้องอานนท์ยังไม่ตอบอะไร เธอเลยพูดด้วยน้ำเสียงฟังดูโมโหขึ้น “ ใครกันนะที่คิดชิงความบริสุทธิ์ของน้องอานนท์ไปจากข้าได้กัน ! อย่าให้รู้นะ !! ” อานนท์หยุดตักข้าวเข้าปากเป็คำที่สอง มือไม้อ่อน ปล่อยช้อนลงดังเคร้งกระทบขอบจาน เมื่อคิดไม่ถึงว่ารุ่นพี่ซ่าร่าจะพูดแบบนั้นขึ้นมา ถึงโลกนู้นจะมีสิ่งล่อตาล่อใจให้หลงเข้าไปพัวพันด้วย แต่เอาจริง ๆ เขาไม่เคยมีอะไรกับผู้หญิงเลยสักครั้งเดียว...
“ เอ่อ จริงครับรุ่นพี่ซ่าร่า ข้าโดนพิษลวงตาจากผู้หญิงคนหนึ่งเข้าน่ะครับ ” อานนท์พยักหน้าตอบ หยิบช้อนตักข้าวเป็คำใหม่ใส่ปาก เคี้ยวเร็ว ๆ หลุบตาลงต่ำเมื่อรู้สึกว่าพวกรุ่นพี่ที่เหลือหันมามองขวับตรงเขาทันทีหลังจากรุ่นพี่สาวถาม
“ แย่จังเลยนะ เด็กผู้หญิงสมัยนี้น่ะไม่ไหวเลยว่ะ !! ไฟแรง พูดเก่ง เถียงเก่ง ไม่ยอมฟังใคร เอาความคิดตัวเองเป็หลัก... !! ข้าล่ะเกลียดเด็กประเภทนี้ซะเหลือจริงไอ้วิน !! ” ซ่าร่ารู้สึกสงสารน้องอานนท์จับใจ ลืมตัวพูดนอกเื่จนหยุดไม่ได้ หันมาบ่นใส่เพื่อนชายตรงข้ามที่นั่งมอง หยิบแก้วกระดกดื่มน้ำสีขาวขุ่น ขำคิกคิกกับท่าทางของเธอ
“ แหะ... ” อานนท์ยิ้มแห้ง จัดการกับอาหารตรงหน้าตัวเองต่อ ทิ้งเวลาผ่านไปกว่าห้านาที รุ่นพี่ริชาร์ตเริ่มพูดขึ้นพร้อมปรบมือเรียกความสนใจจากพวกเขาให้เงยหน้ามามอง
“ พี่ว่าเรามาเล่นเกมกันไหม สนุกสนามเฮฮา กว่าพวกพี่จะหลุด...” ่แรกริชาร์ตพูดเสนอด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น หยุดตรงประโยคหลัง เมื่อคิดถึงบรรยากาศภายในห้องประชุมของสภานักเรียนที่มีแต่ความเคร่งเครียด กดดัน ขึ้นมาแปลก ๆ อย่างกับประชุมใหญ่ในเื่การบ้านการเมืองยังไงยังงั้น
“ เอาสิขอรับรุ่นพี่ ข้าอยากเล่น ! ” เสียงของรุ่นน้องผมฟ้าที่นั่งเงียบอยู่ตั้งนานก็ปรากฏ มือถือแก้วน้ำสีฟ้ากระดกดื่มตามรุ่นพี่วิน
“ ฮ่า ๆ ได้คนออกเสียงหนึ่งแล้ว...” ริชาร์ตหัวเราะ ยิ้มให้ฮารัส กวาดตามองหาผู้เข้าร่วมคนต่อไป
“ ข้าเอาด้วยริชาร์ต แต่เอาให้สนุกนะ ” ซ่าร่ายกมือพร้อมพูดขู่ทิ้งท้าย ตามมาด้วยวินซาเรน รุ่นน้องชื่อแม๊ก นัส ยู แอรีส เอมม่า อานนท์และทุกคนเลื่อนสายตาพร้อมกันไปตรงหัวโต๊ะก็คือดาวินที่ยังนั่งกอดอกทำหน้านิ่งมองกลับมาเหมือนไม่ได้ฟัง
“ อืม ” เพียงคำเดียวเท่านั้น ทุกคนก็ผุดยิ้มและร้องเฮ ริชาร์ตลุกขึ้นเดินไปเรียกพนักงานสาวให้เข้ามาเก็บจานทั้งหมด เหลือแค่แก้วน้ำของแต่ละคนพร้อมกับแกล้มขึ้นมาใหม่สักสองสามจานวางบนโต๊ะแทนที่
“ ยังไม่หมดนะขอรับ เหลืออีกอย่างหนึ่ง ” ริชาร์ตพูด ดวงตาสีส้มเป็ประกายวิบวับเหมือนมีทีเด็ด เขายกแขนสูงปรบมือขึ้นเสียงดังก็ปรากฏภาชนะรูปทรงกาน้ำสูงวางอยู่แต่ละข้างมือของทุกคน
อานนท์มองลง เอามือเปิดฝากาน้ำสีดำออก เผยได้กลิ่นหอมเหมือนดอกไม้กุหลาบ แต่พอสูดเข้าไปเรื่อย ๆ เริ่มรู้สึกมึน เด็กหนุ่มรีบปิดมัน เงยหน้ามองพวกพี่ที่ดูไม่มีอาการเหมือนกับเขา
“ มันจะดีเหรอริชาร์ต พวกน้องข้าไม่ไหวหรอก... ” ซ่าร่าพูด เธอรู้สึกเป็ห่วงรุ่นน้องตัวเองขึ้นมา เมื่อน้ำในนั้นมันเป็ของมึนเมาดี ๆ นี่เอง
“ เอาน่าซ่าร่า เล่นกันขำ ๆ คงไม่เป็อะไรหรอก ” วินเอ่ยแทรก หยิบกาน้ำเทใส่แก้วตัวเอง กระดกดื่มโชว์รุ่นน้อง
“ แต่ว่า... ” ซ่าร่าทำหน้าลังเล หันมองดาวินที่ยังคงหน้านิ่งเหมือนน้ำแข็งไม่ละลาย
“ แกนี่ก็คิดมากไปปะวะ ” วินเริ่มบ่น ลุกขึ้นเดินอ้อมไปกระซิบข้างหูเพื่อนสาวตรงข้าม เสร็จก็กลับมานั่งลงอย่างเดิม ท่ามกลางสายตาของพวกรุ่นน้องมองตามอย่างสงสัย
“ ข้าอยากเล่น อยากลองกินขอรับรุ่นพี่ซ่าร่า ” จู่ ๆ นัสเอ่ย ยิ้ม เขารู้ว่ามันคืออะไร แต่ยังไม่เคยลองกินสักครั้ง
“ ใช่พี่ พี่ไม่ต้องห่วงพวกข้านะ แค่นี้สบายมาก ”
ฮารัสพูดเสริม หันมองแม๊กให้มันพยักหน้าตาม ส่วนพวกเพื่อนหญิงยิ้มแสดงว่าเห็นด้วยเช่นกัน เหลืออานนท์กับรุ่นพี่ดาวินที่ยังไม่แสดงอาการอะไรออกมา พวกนั้นนั่งนิ่งกอดอกมองลงกาน้ำด้วยท่าเดียวกันอยู่สักครู่ เงยขึ้นพยักหน้าตอบ
‘ ลูซ เ้ารู้ไหมว่ามันคือน้ำอะไร ? ’
เด็กหนุ่มถามภูตตัวเอง ในระหว่างนั้นรุ่นพี่ริชาร์ตเสกไพ่กระดาษคล้ายการ์ดเกมขึ้นมาวางเรียงกันบนโต๊ะทั้งหมดอยู่สิบใบ บนการ์ดในแต่ละใบมีหนวดตรงหัวของตัวสัตว์ประหลาดเคลื่อนไหวอยู่เหมือนกันหมด เช่นใบแรกเป็สัตว์คล้ายม้า สองคล้ายโลมา สามคล้ายสิงโต สี่คล้ายนกแก้ว ห้าคล้ายผีเสื้อ หกคล้ายั เจ็ดคล้ายกิ้งก่า แปดคล้ายงู เก้าคล้ายช้าง สิบคล้ายแมว
‘ มันมีชื่อว่าโคชา เป็สุรามึนเมา แต่รสชาติถือว่าดีกว่าพวกวิสกี้อีกนะ ’ ลูซตอบ
‘ อ๋อ ’ อานนท์ขมวดคิ้วมองกาน้ำข้างมือตัวเอง แค่ได้กลิ่นก็รู้สึกมึนแล้ว ถ้ากินเข้าไปคงจะ... ไม่อยากคิดภาพต่อเลย
“ เอาล่ะ ข้าอยากให้ทุกคนเลือกมันขึ้นมาอย่างละหนึ่งใบ ” ริชาร์ตเอ่ย เลือกการ์ดรูปนกแก้วออกมาเป็ตัวอย่าง “ แล้วก็พลิกด้านหลังดูนะขอรับว่าตัวเองได้อะไร ” เขาพลิกการ์ดบนมือดูตามที่พูดให้ทุกคนฟัง “ อย่างเช่นตอนนี้ข้าได้คำสั่งของสัตว์บิงวานให้ไปหาผู้หญิงคนหนึ่งที่มีคู่ครองอยู่แล้วจากชั้นล่าง หลังจากนั้นก็หอมเ้าทีหนึ่งต่อหน้าคนรักที่มาด้วยขอรับ ” ริชาร์ตพลิกการ์ดให้ทุกคนเห็นอย่างชัด ๆ เอามันวางลงที่เดิม ปัดมือไปด้านข้างพลันการ์ดทั้งหมดเคลื่อนที่สลับกันไปมาอยู่สักครู่ จนทุกใบนิ่งเรียงกันเป็ระเบียบ เมื่อเขาให้มันตั้งคำสั่งใหม่ทั้งหมด
“ แต่ถ้าใครคิดว่าตัวเองทำไม่ได้ก็สามารถขอยกเลิกคำสั่งโดยการกินโคชาเข้าไปให้หมดแก้วต่อหน้าทุกคนเพื่อยอมแพ้นะขอรับ... ” ริชาร์ตยิ้มมุมปาก ผายมือเชิญ มองเจาะจงไปยังหัวโต๊ะเพื่อให้อยากประเดิมเป็คนแรก
“ อืม ” ดาวินเห็นสายตามัน พยักหน้ายื่นมือไปหยิบการ์ดรูปงูขึ้นมาเปิดอ่าน
# สัตว์คาวาน ข้าขอสั่งเ้าให้นำสตรีงามนางหนึ่ง บรรจงจูบบนมือนางต่อหน้าหญิงคนสำคัญที่เ้าชอบ # ชายหนุ่มนั่งนิ่ง เสมองไปทางอื่น ตัดสินใจโยนการ์ดลงบนโต๊ะให้ทุกคนดู แต่ยังไม่ทันที่พวกนั้นจะชะโงกหน้าอ่าน ดาวินก็หยิบกาน้ำเทลงแก้ว เอาขึ้นดื่มมันดัง อึ้ก อึ้ก อึ้ก จนหมดในรวดเดียว
อานนท์ทำตาโตมองรุ่นพี่ด้านข้างอย่างอึ้งทึ้งและนับถือจากใจ เด็กหนุ่มเอามือลูบคอตัวเอง กวาดตามองพวกเพื่อนคนอื่นที่ดูจะรู้สึกเหมือนกับเขา
หงึก ! เสียงกลืนน้ำลายด้วยความตะลึงจากริชาร์ต เขานั่งทำตาปริบ ๆ มองรุ่นพี่ตรงหัวโต๊ะที่ยังคงทำหน้านิ่งไร้ซึ่งความรู้สึก อย่างกับมันเป็แค่น้ำเปล่าแก้วหนึ่งเท่านั้น
“ อืมเอาล่ะ ข้าขอเชิญรุ่นพี่ซ่าร่าหยิบการ์ดขึ้นมาเป็คนต่อไปเลยละกันขอรับ... ” ซ่าร่าสะดุ้ง รีบยื่นมือไปหยิบการ์ดรูปแมวขึ้นมาอ่าน
# สัตว์แฮมวาน ข้าขอสั่งเ้าให้ถอดอาภรณ์ชิ้นหนึ่งบนร่างกาย มอบให้กับคนที่เ้าชอบ # หญิงสาวอ่านจบ นั่งเม้มปาก เอาการ์ดคว่ำลงกับโต๊ะ ก่อนนางจะลุกขึ้น กำหมัดแน่น ทำให้ทุกคนมองอย่างสงสัยและอยากรู้เอามาก ๆ โดยเฉพาะดาวิน เขาชำเลืองมองนางอย่างแปลกใจว่าทำไมถึงต้องกำหมัดแน่นแบบนั้นด้วย
“ รุ่นพี่ได้คำสั่งให้ทำอะไรเหรอครับ ” อานนท์เงยหน้าถามรุ่นพี่สาวข้าง ๆ
“ เดี๋ยวก็รู้จ้ะน้องอานนท์ ” ซ่าร่าเอ่ย ยื่นหน้าใกล้รุ่นน้องเพื่ออยากแกล้งกลับ อานนท์ผงะหลังนิดหนึ่ง เพราะกลัวว่ารุ่นพี่ตรงหัวโต๊ะจะหึ่งเข้า ในเมื่อกี้เขาเห็นรุ่นพี่แก่มองรุ่นพี่ซ่าร่าด้วยสายตาแปลก ๆ เหมือนดูอยากจะรู้มากกว่าคนอื่นเสียอีก
ซ่าร่ากวาดตามองทุกคน หยุดตรงรุ่นน้องอานนท์ นางอมยิ้ม ตัดสินใจยกแขนค้างไว้ กลอกตาสีเขียวสีเดียวกับผมขึ้นมองบนเพดาน สูดหายใจเข้าลึก ๆ เปลี่ยนจากการยกแขนเป็เอามือผลักผมตัวเองไปด้านหลัง เผยเห็นสร้อยเส้นเล็กขาวตรงกลางจี้เป็สีมรกต หญิงสาวพยายามแกะมันออกจากคอแต่ไม่สำเร็จ นางเลยให้รุ่นน้องผมทองข้างขวาลุกขึ้นแกะให้
อานนท์รู้สึกประหม่า ยืนเกร็งมองท้ายทอยขาวของรุ่นพี่อยู่สักครู่ ก็ตัดสินใจแกะสร้อยออกจากคอนาง เมื่อเสร็จยื่นให้กับเ้าของ เขานั่งลง หลุบตาลงต่ำอย่างเขินอาย เด็กหนุ่มทำอะไรไม่ถูกเลยยกแก้วน้ำข้าง ๆ ตัวขึ้นมาดื่มทันที แต่พอได้รับรู้ถึงความหวานละมุนลิ้น ค่อย ๆ ซ่าเหมือนน้ำโซดา ไล่ระดับออกรสเปรี้ยวเป็กลิ่นกุหลาบ แต่เขายังไม่มีความรู้สึกอะไรกับน้ำแก้วนี้ ซึ่งจริง ๆ มันเป็โคชาที่ลูซบอกนั่นเอง
“ รุ่นพี่ซ่าร่า ตกลงคำสั่งที่พี่ได้มันคืออะไรเหรอ ?! ” จู่ ๆ เสียงแอรีสถามขึ้น นางทำสีหน้าดูไม่พอใจกับการที่เห็นอานนท์ยืนแกะสร้อยคอให้กับผู้หญิงคนอื่น ถึงนั่นจะเป็รุ่นพี่ที่พวกนางเคารพที่สุดในหอพักหญิงก็ตาม
ซ่าร่าไม่ตอบอะไร นางหันกลับมา มอบสร้อยเส้นนี้ ยื่นให้กับ...
“ เอ๊ะ ?! ” เสียงอุทานดังมาจากชายหนุ่มตรงหัวโต๊ะ ดาวินเงยหน้ามองเพื่อนสาว เขาเลิกกอดอก ยื่นมือรับสร้อยไว้อย่างสงสัย ในเมื่อสิ่งนี้มันเป็ของสำคัญที่ซ่าร่าเคยเล่าให้ฟังอยู่ว่าท่านแม่ได้มอบให้นางไว้ั้แ่ยังเป็เด็ก เพื่อขับไล่สิ่งชั่วร้ายทั้งปวงให้ออกไป
“ ทำไมถึงให้ข้า... ” ดาวินเอ่ยถาม ชายหนุ่มไม่คิดว่าซ่าร่าจะมอบสิ่งสำคัญชิ้นนี้ให้และดูจะไม่มีเหตุผลอะไรเลย เขาหวังยื่นคืนกลับ แต่เพื่อนสาวส่ายหน้าปฏิเสธและเอ่ย
“ มันเป็เกมน่ะดาวิน อย่าคิดมากสิ ” ซ่าร่ากะพริบตาข้างซ้าย ยิ้ม ยื่นการ์ดให้ดาวินดูคนเดียว เขาหยิบมันมา ก้มลงอ่านทันทีก็พบคำสั่งของสัตว์แฮมวานบนนั้น ชายหนุ่มเงยหน้าขึ้นมองเพื่อนสาวพร้อมกับความรู้สึกใจชื่นอย่างบอกไม่ถูก
“ น้องอานนท์จ๊ะ อย่าโกรธพี่นะ ” ซ่าร่านั่งลง เอียงคอเข้ากระซิบข้างหูรุ่นน้องคนโปรด นางมองสร้อยตัวเองบนมือดาวิน ทำให้อานนท์มองตามและเข้าใจว่าพี่แก่จะหมายถึงสิ่งนั้น
“ ข้าจะโกรธรุ่นพี่ได้ยังไงล่ะครับ ข้ารู้อยู่แล้วว่าพวกพี่กำลัง... ” เด็กหนุ่มเอียงคอกระซิบ หรี่ตามองรุ่นพี่ซ่าร่าเพื่อหวังอยากแกล้งกลับ โทษฐานที่ทำให้เขาต้องรู้สึกเขินขึ้นมา
“ รู้อะไรจ๊ะ บอกมานะน้องอานนท์ ! ” ซ่าร่าทำตาโต เม้มปากมองรุ่นน้องที่ตอนนี้เริ่มรู้สึกจะแสบขึ้นเรื่อย ๆ แต่ยังไม่ทันพูดจาหยอกเย้ากันต่อ... เสียงแก้วกระทบกับผิวโต๊ะดัง กริก มาจากคนหัวโต๊ะทำสายตาขุ่นมองพวกเขาอยู่ ทำให้บรรยากาศเริ่มเย็นขึ้นมาแปลก ๆ
“ เอ่อ.. ข้าว่าเรามาต่อกันเลยดีกว่าขอรับ ! เมื่อกี้รุ่นพี่ซ่าร่าก็ทำตามคำสั่งได้สำเร็จแล้ว งั้นคนต่อไปก็ขอเป็รุ่นน้องบ้างล่ะกันนะขอรับ เอาใครดี ” ริชาร์ตปรบมือขึ้นไล่ไอความเย็นจากรุ่นพี่ดาวินออกไป เอ่ยให้ทุกคนมีส่วนร่วมลองเสนอชื่อออกมาบ้าง
“ หนูขอเสนอเป็อานนท์เ้าค่ะ ” จู่ ๆ เสียงใสของรุ่นน้องผมน้ำตาลประกายแดงพูดขึ้น นางยกมือ มองเพื่อนชายที่นั่งใกล้รุ่นพี่ผู้หญิงและยิ้มให้
“ ข้าด้วยเ้าค่ะ / ข้าด้วยขอรับ ” ตามด้วยแอรีส นัส ฮารัส แม๊กและพวกพี่ที่เหลือ ยกเว้นดาวิน เมื่อทุกคนเห็นพ้องต้องกัน อานนท์ก็ยื่นมือออกไปหยิบการ์ดรูปสิงโตขึ้นมาพลิกอ่าน
# สัตว์ชูวาน ข้าขอสั่งเ้าให้ไปหาเสื้อยกทรงจากสตรีอัปลักษณ์นางหนึ่ง นำขึ้นมาสวมบนศีรษะตัวเองเป็เวลาสิบนาที # เด็กหนุ่มอ่านจบก็คิด ‘ คำสั่งบ้าอะไรเนี่ย ! ’ ก่อนเขาจะเงยหน้ามองทุกคน ตัดสินใจลุกขึ้นเดินเปิดประตูออกไป ทิ้งการ์ดใบนั้นวางลงโต๊ะ ทำให้ทุกคนรีบเข้ามาอ่านและปล่อยเสียงหัวเราะออกมาอย่างดัง จนคนด้านนอกได้ยินถึงกับกำหมัดแน่นระงับความอายผุดมาทันที
เมื่ออานนท์ลงมาด้านล่าง โดยมีพวกรุ่นพี่และเพื่อนตัวเองโผล่หน้าออกมาจากช่องไม้ระเบียงชั้นลอยรอเฝ้าดูสถานการณ์อยู่ เขาเลิกสนใจ หันมากวาดตามองหาผู้หญิงที่ตรงตามประโยคคำสั่งนั้น เห็นหญิงสาวคนหนึ่งนั่งไขว่ห้าง กำลังยกแก้วน้ำโคชาใบใหญ่ขึ้นดื่ม บนใบหน้าของนางมีรอยแผลเป็จากหางตาสีแดงลากยาวจนถึงโหนกแก้มผิวดำ บนโต๊ะมีมีดสั้นสองเล่มเปื้อนคราบเืกับถุงมือสีดำวางใกล้กันอยู่ เด็กหนุ่มกลืนน้ำลายดังเฮือก ลองกวาดตามองหาเป้าหมายใหม่ จนสักพักหยุดตรงผู้หญิงคนเดิม เพราะในร้านนี้ดูท่าจะมีแต่สวย ๆ กันทั้งนั้นยกเว้นคนเดียว
แต่ทว่ามีเื่บังเอิญก็เกิดขึ้นในเมื่ออานนท์กำลังก้าวเข้าไปหาผู้หญิงตรงมุมโต๊ะของตัวร้าน เขากับชนเด็กสาวผมเหลืองจนนางล้มลงไปนั่งกับพื้นอย่างแรงพร้อมปล่อยเสียงต่อว่าทันควัน “ แก !! ” นางชะงับเมื่อกลิ่นนี้มัน...
“ อานนท์ ! เ้าจริง ๆ ด้วย !! ”
เสียงฟังดูดีใจของเด็กสาวนามว่าเอล่า นางรีบลุกขึ้น ปัดเศษฝุ่นขี้เท้าจากกระโปรงสั้นขาวลายจุดแดงของตัวเองออก แต่ยังไม่ทันได้หวังเข้ากอดผู้ชายตรงหน้า อานนท์ชิงจับข้อมือเล็กของเอล่าก่อนพร้อมนำตัวนางวิ่งตามหลังเขาออกไปหน้าร้าน ท่ามกลางสายตาหลายคู่มองตามอย่างใ รวมไปถึงพวกคน้านั้นด้วย
หลังจากอานนท์ลากเด็กสาวโรคจิตวิ่งมาหลบอยู่ตรงกำแพงหลังห้องน้ำ อันมีคู่ชายหญิงยืนพลอดรักแลกจูบกันเต็มแถวบริเวณนี้
ตึก ตึก ตึก เสียงหัวใจเต้นแรงดังของเอล่า เมื่อใบหน้าอานนท์ยื่นเข้ามาใกล้เด็กสาวขึ้นเรื่อย ๆ จนเริ่มรู้สึกถึงลมหายใจกำลังรดต้นคออยู่ นางหลับตาลงพร้อมให้ชายผู้นี้ทำในสิ่งที่ตัวเองรอมานาน แต่ทว่ามันไม่ใช่อย่างนั้น เมื่ออานนท์ขำในคอ ผงะถอยออกไปก้าวหนึ่งจากเอล่า
“ อยากมากเลยรึ... ” จู่ ๆ อานนท์เอ่ยถามเสียงเรียบ มองเด็กสาวตรงหน้าด้วยสายตามีเลศนัย ‘ อานนท์ เ้าคิดจะทำแบบนั้นจริง ๆ เหรอนี่ ! ’ เสียงลูซปรากฏขึ้นในเมื่อนางรับรู้ความ้าของเ้านายตัวเองได้ เด็กหนุ่มไม่ได้พูดอะไร ตอนนี้กำลังรอคำตอบจากเอล่าอยู่
“ เ้าค่ะ ! ” เด็กสาวเอ่ย ใบหน้าเริ่มแดงก่ำ มือทั้งสองข้างยื่นไปจับเอวอานนท์กันเขาหนี
“ งั้นข้ามีข้อเสนอให้กับเ้า... จะเอาหรือไม่ ” อานนท์เอ่ย ยิ้มพราย เห็นเอล่าพยักหน้าตอบอย่างเร็ว เด็กหนุ่มเลยยื่นเข้าไปใกล้ใหม่ กระซิบข้างหูนาง ในเมื่อเขาขอ...
“ ได้ ! ” เอล่ารีบรับคำอย่างไม่คิด เดินเข้าไปในห้องน้ำหญิง ทิ้งให้อานนท์ยืนรออยู่สักพักหนึ่ง และออกเดินมาพร้อมสิ่งบนมือยื่นให้เด็กหนุ่ม
“ ขอบคุณนะ ” อานนท์รับมา “ เดี๋ยวพรุ่งนี้จะเอาไปคืนให้ที่หอ ” เด็กหนุ่มยิ้ม ให้เอล่ากลับไปก่อน ถ้าอยู่นานกว่านี้เขาอาจบังคับสายตาไม่ให้เลื่อนไปมองตรงนั้นของนางได้อีก
+++++++++++++++++++++
11K
