ตอนที่ 30 สามีในอุดมคติ 1
หากจะให้คำนิยามถึงผู้ชายที่ดีสักคนในสังคมปัจจุบัน... ภาพสะท้อนแรกที่ทุกคนนึกถึงคงหนีไม่พ้นผู้ชายที่รักเดียวใจเดียว ไม่วอกแวกหรือชายตามองหญิงอื่นนอกจากคนข้างกาย
และหากจะพูดถึง 'พ่อที่ดี' มันคือภาพของชายที่รักและพร้อมจะทุ่มเทเวลาทั้งหมดเพื่อปกป้องดูแลลูกน้อยให้เติบโตอย่างมีความสุข
เหนือสิ่งอื่นใด คำว่า 'สามีที่ดี' ย่อมหมายถึงผู้ชายที่รักภรรยา ให้เกียรติครอบครัว และเป็เสาหลักที่มั่นคงพร้อมจะโอบอุ้มทุกความรู้สึกของคนในบ้านเอาไว้ด้วยความซื่อสัตย์
คุณสมบัติทุุกประการที่โลกใบนี้ใช้ตัดสินผู้ชายที่ดี... ทั้งหมดนั้นถูกรวมเอาไว้ในตัวของชายที่ชื่อ ‘คชา’
คชา ชายหนุ่มวัย 35 ปีบริบูรณ์ เขาคือภาพลักษณ์ของชายในอุดมคติที่ผู้หญิงทุกคนต่างใฝ่ฝันอยากได้มาเป็คู่ชีวิต
คชาคือผู้ชายที่รูปร่างหน้าตาหล่อเหลาคมคาย ใบหน้าคมสันรับกับดวงตาเรียบเนียนแต่แฝงไปด้วยความดึงดูดน่าค้นหา รูปร่างของเขาสูงใหญ่ หุ่นดีมีมัดกล้ามเนื้อพองามจากการเอาใจใส่ดูแลตัวเองเป็อย่างดี
หน้าที่การงานของเขาก็มั่นคงและน่าเชิดชูในสังคมด้วยตำแหน่งถึงผู้จัดการธนาคารชื่อดัง
ที่สำคัญ คชามีภรรยาที่แสนดีอย่าง ‘กาน’ และลูกชายตัวน้อยวัยกำลังน่ารัก ครอบครัวของเขาเป็ครอบครัวที่อบอุ่น สมบูรณ์แบบ และเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะ จนใคร ๆ ที่พบเห็นต่างก็พากันอิจฉาตาร้อนในความโชคดีของกานที่มีสามีประเสริฐเลิศเลอเช่นนี้
ภายในห้องทำงานส่วนตัวของผู้จัดการธนาคารอันเงียบสงบ แอร์คอนดิชันเนอร์ส่งความเย็นฉ่ำโชยปะทะร่างสูงที่กำลังตรวจเช็กเอกสารอยู่บนโต๊ะทำงานตัวใหญ่
ในจังหวะนั้นเอง เสียงสมาร์ตโฟนเครื่องหรูของเขาก็ดังขึ้น คชาเหลือบมองหน้าจอพอยกยิ้มอบอุ่นเมื่อเห็นว่าเป็สายจากภรรยาสุดที่รัก
“ครับกาน”
คชากดรับสายแล้วกรอกเสียงทุ้มนุ่มนวลลงไปทันที
“พี่คชาคะ... วันนี้กานคงไปรับลูกไม่ได้แล้วล่ะค่ะ พอดีที่บริษัทมีประชุมด่วนและดูท่าจะยาวไปถึงค่ำเลย พี่คชาพอจะเคลียร์งานไปรับลูกหน่อยได้มั้ยคะ”
เสียงหวานของกานเอ่ยขอความช่วยเหลือลนลานผ่านปลายสาย
“ได้สิครับกาน วันนี้งานของพี่เคลียร์เสร็จหมดพอดี ่เย็นไม่มีนัดอะไรแล้วด้วย เดี๋ยวพี่ขับรถไปรับลูกเองครับ กานไม่ต้องกังวลนะ ตั้งใจประชุมเถอะ”
คชาตอบกลับด้วยน้ำเสียงแสนดี อ่อนโยน และเต็มไปด้วยความเข้าใจภรรยา
“จริงเหรอคะ... ขอบคุณมากเลยค่ะพี่คชา อ้อ! แล้วอย่าลืมพาลูกไปหาอะไรทานด้วยนะคะ ปล่อยไว้เย็น ๆ เดี๋ยวใบบุญจะปวดท้องเอา”
“ไม่ต้องห่วงเลยครับ เื่นี้พี่จัดการเอง กานทำงานเถอะครับ เดี๋ยวพี่ดูแลลูกให้เอง”
“ขอบคุณนะคะพี่คชา... รักพี่คชานะคะ”
“รักเหมือนกันครับกาน ตั้งใจทำงานนะ”
คชายิ้มละมุนส่งท้ายก่อนที่กานจะวางสายไป ใบหน้าหล่อเหลายังคงประดับไปด้วยรอยยิ้มแสนดีของหัวหน้าครอบครัว เขาวางโทรศัพท์ลงพลางจัดแจงเก็บเอกสารบนโต๊ะเพื่อเตรียมตัวออกเดินทาง
เมื่อถึงเวลาเลิกงาน คชาในชุดสูทผู้จัดการธนาคารสุดเนี๊ยบก็ก้าวเดินออกจากที่ทำงาน ตรงไปยังรถยนต์คันหรูของตัวเองเพื่อขับเคลื่อนออกไปบนท้องถนน จุดหมายปลายทางคือโรงเรียนประถมศึกษาที่ ‘ใบบุญ’ ลูกชายวัย 7 ขวบของเขาเรียนอยู่
เมื่อรถยนต์เลี้ยวเข้ามาจอดที่บริเวณจุดรับส่งนักเรียน คชาดับเครื่องยนต์แล้วเปิดประตูรถก้าวลงไป ภาพของชายหนุ่มรูปร่างสูงโปร่ง หน้าตาหล่อเหลาราวกับดาราในชุดสูทภูมิฐานทำให้ผู้ปกครองและคุณครูสาว ๆ หลายคนแถวนั้นต่างพากันหันมองด้วยความชื่นชม
“คุณพ่อค้าบ!”
เสียงเล็ก ๆ เจื้อยแจ้วดังขึ้นพร้อมกับร่างของเด็กน้อยใบบุญวัย 7 ขวบที่สวมชุดนักเรียนเรียบร้อยยืนรออยู่หน้าอาคารเรียน
ทันทีที่ใบบุญเห็นหน้าพ่อ เด็กน้อยก็ฉีกยิ้มกว้างด้วยความดีใจ รีบวิ่งกระหืดกระหอบเข้ามากอดหมับเข้าที่ต้นขาแกร่งของคชาทันที
คชาหัวเราะเบา ๆ ด้วยความเอ็นดู เขาหย่อนตัวลงคุกเข่าเสมอกับลูกชาย มือหนาลูบกลุ่มผมนุ่มของใบบุญอย่างเบามือ
“ว่าไงครับใบบุญ วันนี้เรียนสนุกมั้ยครับหืม?”
“สนุกมากเลยครับคุณพ่อ! วันนี้ใบบุญได้วาดรูปด้วย” เด็กน้อยตอบเสียงใส
“เก่งมากครับ... อ้อ วันนี้คุณแม่ติดประชุมด่วนที่บริษัทโน่นแน่ะ พ่อก็เลยมารับใบบุญแทน” คชาอธิบายพลาเงย้มยิ้ม
“อ๋อ... ค้าบ ใบบุญเข้าใจแล้ว”
ใบบุญพยักหน้ารับรู้ ก่อนจะยกมือขึ้นลูบท้องตัวเองปอย ๆ แล้วเงยหน้าทำตาละห้อยใส่พ่อ
“แต่ว่าคุณพ่อค้าบ... ตอนนี้ใบบุญหิวข้าวมาก ๆ เลยอ่า พุงร้องจ๊อก ๆ แล้ว”
“ฮ่า ๆ หิวแล้วเหรอครับ? งั้นเราไปหาอะไรอร่อย ๆ กินกันดีกว่าเนอะ”
คชาบีบแก้มลูกชายด้วยความหมั่นเขี้ยว ก่อนจะจูงมือเล็ก ๆ ของลูกพาเดินไปขึ้นรถ
สองพ่อลูกพากันขึ้นรถยนต์คันหรู คชาจัดการคาดเข็มขัดนิรภัยให้ลูกชายเรียบร้อยก่อนจะขับรถเคลื่อนตัวออกจากโรงเรียน มุ่งตรงไปยังห้างสรรพสินค้าชื่อดังที่อยู่ไม่ไกลจากบ้านมากนัก เพื่อพาลูกชายไปหาอาหารรองท้องตามคำสั่งของภรรยา...
ท่าทีกระตือรือร้นและใส่ใจของคชา ช่างสมกับเป็ภาพลักษณ์ของชายผู้แสนดีที่ทุุกคนต่างยกย่องสรรเสริญอย่างไม่มีที่ติ
บรรยากาศภายในห้างสรรพสินค้าใจกลางเมืองยามค่ำเต็มไปด้วยความคึกคัก แสงไฟจากร้านรวงต่าง ๆ ส่องสว่างไสว ผู้คนมากมายเดินขวักไขว่พาลูกหลานมาพักผ่อนหลังเวลาเลิกงาน
คชาในชุดสูททำงานที่ปลดกระดุมคอเสื้อออกหนึ่งเม็ดเพื่อความผ่อนคลาย เดินจูงมือเล็ก ๆ ของใบบุญลูกชายตัวน้อยลัดเลาะไปตามโซนร้านอาหารอย่างใจดี สองพ่อลูกพูดคุยหยอกล้อกันไปตลอดทาง
“ใบบุญครับ เย็นนี้อยากทานอะไรเป็พิเศษมั้ยลูก พ่อตามใจเราเต็มที่เลยนะ”
คชาก้มลงถามลูกชายด้วยรอยยิ้มอบอุ่น
“ใบบุญอยากกินอาหารญี่ปุ่นครับคุณพ่อ อยากกินข้าวหน้าหมูทอด”
เด็กน้อยเงยหน้าตอบเสียงใสพลางะโโลดเต้น
“ได้เลยครับ งั้นเราไปร้าน...”
“อุ๊ย! พี่คชาหรือเปล่าคะนั่น?”
ยังไม่ทันที่คชาจะพูดจบ เสียงหวานใสอันคุ้นเคยของใครบางคนก็ดังแทรกขึ้นมาจากด้านหลัง คชาชะงักกึกก่อนจะหันหน้าไปมองตามเสียงเรียกทันที
“อ้าว... พิช”
คชาอุทานออกมาเบา ๆ แววตาไหวระริกขึ้นมาวูบหนึ่ง ก่อนที่สายตาของเขาจะเลื่อนลงไปมองเด็กหญิงตัวน้อยแก้มป่องในชุดกระโปรงน่ารักที่ยืนอยู่ข้างกายเธอ
“แป้งหอมก็มาด้วยเหรอเนี่ย”
“ใช่ค่ะ พอดีพิชพาลูกมาเดินเล่นหาของกินเหมือนกันค่ะ บังเอิญจังเลยนะคะที่มาเจอพี่คชาที่นี่”
‘พิชชา’ เอ่ยขึ้นพร้อมรอยยิ้มพราวเสน่ห์
พิชชาเป็หญิงสาวพราวเสน่ห์รุ่นราวคราวเดียวกับกาน ภรรยาของคชา เธอรู้จักและสนิทสนมกับครอบครัวของคชามานานหลายปี เหตุเพราะคชาและ ‘กันต์’ สามีของพิชชาเป็เพื่อนสนิทกลุ่มเดียวกันในสมัยมหาวิทยาลัย ทำให้ทั้งสองครอบครัวมีความใกล้ชิดสนิทสนมและไปมาหาสู่กันอยู่บ่อยครั้ง
ยิ่งไปกว่านั้น ใบบุญและ ‘แป้งหอม’ ลูกสาวของพิชชาก็เรียนอยู่โรงเรียนเดียวกันและเป็เพื่อนร่วมชั้นที่สนิทกันมาก เด็กทั้งสองหันมาส่งยิ้มให้กันทันทีที่ได้เจอกันโดยไม่ได้นัดหมาย
“แล้วนี่พี่คชากำลังจะพาลูกไปไหนกันเหรอคะ?”
พิชชาเอ่ยถาม สายตาเฉี่ยวคมจับจ้องใบหน้าหล่อเหลาของสามีเพื่อนสนิท
“อ๋อ พอดีกานติดประชุมด่วนน่ะ พี่เลยมารับใบบุญแล้วว่าจะพากันไปหาอาหารญี่ปุ่นทานกันน่ะครับ”
คชาตอบตามความจริง
“อุ๊ย! พอดีเลยค่ะ พิชกับแป้งหอมก็ว่าจะไปทานอาหารญี่ปุ่นร้านนั้นอยู่เหมือนกัน”
พิชชาแสร้งทำตาโตด้วยความประหลาดใจ ก่อนจะส่งสายตายั่วยวนสไตล์ตัวแม่
“งั้น... เราไปทานด้วยกันดีกว่าไหมคะหลาย ๆ คนสนุกดี แป้งหอมจะได้มีเพื่อนเล่นด้วย”
“เอาสิครับ หลายคนสนุกดี... ใบบุญไปทานข้าวกับน้าพิชและน้องแป้งหอมนะลูก” คชาหันไปบอกลูกชาย
“ไปครับ! ใบบุญอยากเล่นกับแป้งหอม” เด็กน้อยตอบรับอย่างร่าเริง
เด็กทั้งสองคนรีบเดินเข้าหากันแล้วจูงมือกันเดินนำหน้าตรงไปยังร้านอาหารญี่ปุ่นทันที โดยที่มีคชาและพิชชาเดินเคียงคู่ตามหลังไปเงียบ ๆ สายตาของคชาแอบชำเลืองมองทรวดทรงองค์เอวอวบอัดของพิชชาใต้ชุดเดรสรัดรูปด้วยความรู้สึกบางอย่างที่เริ่มก่อตัวขึ้น
เมื่อมาถึงร้านอาหารญี่ปุ่น ทั้งสี่คนเลือกนั่งโต๊ะมุมในสุดที่ค่อนข้างเป็ส่วนตัว เด็ก ๆ นั่งฝั่งเดียวกันและรีบเปิดเมนูเลือกอาหารที่ตัวเองอยากกินอย่างตื่นเต้น ก่อนจะสั่งกับพนักงาน
คชาและพิชชาก็สั่งอาหารของตัวเองจนเรียบร้อย พนักงานรับออเดอร์แล้วเดินจากไป
ระหว่างที่รออาหาร ใบบุญและแป้งหอมก็นั่งหัวชนกันเล่นเกมในสมาร์ตโฟนอย่างสนุกสนานไร้เดียงสา ส่วนคชาและพิชชาที่นั่งเบียดกันอยู่อีกฝั่งของโต๊ะก็เริ่มเปิดฉากสนทนา
“เด็ก ๆ สมัยนี้โตเร็วกันจังเลยนะคะ แป๊บ ๆ ก็เข้าโรงเรียนกันหมดแล้ว”
พิชชาเอ่ยขึ้นพลางทอดสายตามองลูก ๆ ก่อนจะค่อย ๆ หันกลับมามองคชา
“ใช่ครับ โตเร็วมาก แป๊บเดียวพี่ก็เริ่มแก่แล้ว” คชาหัวเราะเบา ๆ
“ไม่แก่หรอกค่ะ พี่คชายังหล่อ หุ่นแน่นเหมือนเดิมเลย...”
พิชชาพูดเสียงอ่อย ก่อนจะขยับร่างกายเข้าเบียดชิดติดกับแขนแกร่งของคชาจนััได้ถึงความนุ่มหยุ่นของหน้าอกเธอ
หญิงสาวโน้มใบหน้าเข้าไปใกล้ใบหูของชายหนุ่มแล้วกระซิบเสียงแ่เบา
“่นี้เราไม่ค่อยได้เจอกันเป็การส่วนตัวเลยนะคะ... ั้แ่ครั้งที่แล้วที่เราสองคน... แอบทำเื่ตื่นเต้นกันวันนั้น”
คชาสะดุ้งเล็กน้อย เขา รีบมองซ้ายมองขวาด้วยความระแวง ก่อนจะใช้มือดันไหล่บางของพิชชาให้ออกห่างเล็กน้อยพลาเงดเสียงต่ำ
“พิช... อย่าเพิ่งพูดเื่นั้นตอนนี้สิครับ เด็ก ๆ นั่งอยู่ด้วยนะ”
พิชชาหลุดยิ้มร้ายกาจออกมาด้วยความพึงใจ แววตาของเธอมันเต็มไปด้วยตัณหาความร่านราก เ้าหล่อนไม่ฟังคำเตือน ทว่ากลับยื่นมือเรียวลงไปใต้โต๊ะอาหารทันที
ฝ่ามือนุ่มของพิชชาลากเลื้อยผ่านต้นขาแกร่งของคชาขึ้นไปเรื่อย ๆ อย่างอุกอาจ ก่อนจะคว้าหมับเข้าที่เป้ากางเกงสแลกเนื้อดีของชายหนุ่ม
มือเรียวออกแรงลูบไล้บีบคลึงท่อนควยขนาดั์ของคชาผ่านเนื้อผ้าเบา ๆ อย่างช่ำชอง เพียงแค่โดนััจากชู้รัก ท่อนเนื้อร้ายใต้ร่มผ้าของคชาที่ขี้เงี่ยนเป็ทุนเดิมอยู่แล้วก็ตื่นตัวผงาดง้ำสู้มือเธอทันทีจนแข็งเปรี๊ยะเป็ลำ
พิชชาขยับมือรูดควยแกร่งใต้โต๊ะระรัว พลางช้อนสายตาเย้ายวนขึ้นสบตาคชาแล้วกระซิบถาม
“ลูกชายพี่คชา... ไม่คิดถึงลูกสาวของพิชบ้างเหรอคะ? ลูกสาวพิชคิดถึงลูกชายพี่จะแย่อยู่แล้วนะ... อยากโดนกระแทกจะตายอยู่แล้ว”
คชาจ้องมองใบหน้าสวยด้วยสายตาคาดโทษ ทว่ากลับไม่ได้ปัดมือเธอออก เขาปล่อยให้มือเรียวของพิชชาบีบขยำควยั์ของเขาจนมันแข็งจนปวด มุมปากหนายกยิ้มร้ายกระซิบตอบเสียงพร่า
“คิดถึงสิครับ... แต่่นี้พี่ไปไหนไม่ได้เลย กานเขาไม่ว่าง พี่เลยต้องคอยอยู่ดูลูกตลอด”
“งั้นวันนี้เราสองคนก็ว่างตรงกันแล้วนี่คะ...”
พิชชาพูดยั่วพลางเร่งมือรูดควยใหญ่โตใต้โต๊ะให้เร็วขึ้นเน้นบีบเค้นตรงส่วนหัวหยักอย่างแรงจนคชาถึงกับซี๊ดปากครางอือในลำคอด้วยความเสียวซ่านเต็มประดา
“งั้นหลังทานข้าวเสร็จ... เราไปออกกำลังกายกันมั้ยคะพี่คชา? พิชอยากเบิร์นไขมัน... อยากโดนพี่ช่วยเบิร์นหนัก ๆ สักรอบสองรอบ”
“ไม่ได้หรอกพิช... ทานเสร็จพี่ต้องพาลูกกลับบ้านเลย”
คชาปฏิเสธเสียงกระเส่า พยายามสะกดกั้นอารมณ์ดิบ
“อุ๊ย! ดีเลยค่ะ เพราะพิชก็อยากไปเที่ยวบ้านพี่คชาอยู่พอดีเลย กะว่าจะพาลูกไปนั่งรอกานที่นั่นด้วยเลยค่ะ กานกลับมาจากประชุมจะได้ทักทายกัน ส่วนลูก ๆ ของเราจะได้มีเวลาเล่นเกมสนุก ๆ ด้วยกันยาว ๆ ไงคะ”
มือของพิชชายังคงลูบไล้บดขยำท่อนควยั์จนมันสั่นผงกหัวรับความเสียวทะลุกางเกง คชาเกร็งหน้าท้องหนาด้วยความกระสันสวาทจนทนไม่ไหว สันดานความร่านควยขี้เงี่ยนมันทะลุหน้ากากสามีแสนดีออกมาจนหมดสิ้น
“เอางั้นก็ได้ครับ... พี่จะได้ถือโอกาสเอาน้ำออกซักหน่อย ไม่ได้ปล่อยมาหลายวัน... คงจะข้นน่าดูเลยล่ะพิช”
“คุณพ่อค้าบ! น้ำอะไรเหรอครับที่บอกว่าข้นน่าดู? ใบบุญขอกินด้วยได้ไหมครับ?”
ทว่าในจังหวะนั้นเอง... เสียงใส ๆ ของใบบุญที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามก็ดังขัดจังหวะขึ้นมา เด็กน้อยละสายตาจากจอโทรศัพท์ชั่วคราวเพราะหูดีดันได้ยินคำว่า 'น้ำข้น ๆ' ที่พ่อพูดออกมาพอดี โดยที่ไม่รู้เื่รู้ราวเลยว่าพ่อกับน้าพิชกำลังทำเื่ลามกอยู่ใต้โต๊ะ
คชาสะดุ้งโหยงหน้าถอดสีเล็กน้อย ชายหนุ่มค่อย ๆ ละสายตาจากใบบุญหันไปมองหน้าพิชชาที่กำลังหลุดหัวเราะคิกคักชอบใจ มือของเธอยังคงกำรอบควยั์ของเขาไม่ยอมปล่อย
คชาสูดลมหายใจเข้าลึก จ้องมองหน้าลูกชายตัวน้อยสลับกับสบตามองจิกหน้าพิชชาด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความเงี่ยนงำปิดไม่มิด ก่อนจะเอ่ยปากตอบลูกชายด้วยน้ำเสียงสั่น
“อ๋อ... คล้าย ๆ น้ำซุปน่ะครับใบบุญ... พอดีน้าพิชเขาบอกพ่อว่า... อยากกินน้ำซุปร้อน ๆ ข้น ๆ จากตัวของพ่อใจจะขาดแล้วครับลูก...”
โปรดติดตามตอนต่อไป.
น้ำซุปอะไรคะข้น ๆ คุณคชา สามีตัวอย่างของผู้ชายหลายคน 555
ฮรี่ฮรี่
988
