ภาพแรกในตอนเช้าที่คีร่ามองเห็นผ่านดวงตาของเธอคือแสงแดดส่องผ่านเข้ามาจากทางหน้าต่างที่เปิดอยู่ เธอยกมือขึ้นกุมศีรษะของเธอซึ่งรู้สึกหนักหน่วงขณะที่เธอพยายามจะลุกขึ้นนั่งบนเตียง เธอมองไปรอบ ๆ พยายามทบทวนความทรงจำต่างๆ ว่าเธอกำลังอยู่ที่ไหนในตอนนี้ เธอมาที่นี่ได้อย่างไร
ั้แ่เพดานสูงของห้องนอนไปจนถึงหน้าต่างกระจกกว้างยาวเต็มบานที่มองเห็นวิวสวนที่สวยงาม เฟอร์นิเจอร์ที่ดูแปลกใหม่ ไปจนถึงการตกแต่งภายในและภาพวาด ทุกอย่างในห้องล้วนแล้วดูมีราคา "นี่ต้องไม่ใช่บ้านของเขาแน่ๆ แล้วมันที่ไหนกัน" ห้องเพรสซิเดนเชียลสวีทในโรงแรมระดับ 10 ดาว เธอจำได้ว่าไปบ้านของเขาแต่ไม่ใช่มาโรงแรม แล้วมาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร
"วันไนท์สแตนด์ของฉัน" เธอพูดออกมาดัง ๆ เมื่อใบหน้าหล่อเหลาของจอร์นฉายเข้ามาในดวงตาของเธอ เธอรีบก้มลงมองดูร่างกายของเธอและสังเกตเห็นว่าเธอสวมเสื้อเชิ้ตของผู้ชายแต่เธอไม่ได้สวมชุดชั้นในสักชิ้น "ฉันทำได้แล้ว" เธอพูดกับตัวเองด้วยรอยยิ้ม เมื่อเหตุการณ์บางส่วนของเมื่อคืนแวบเข้ามาในความคิดของเธอ เธอจำได้ว่าครวญครางและกรีดร้องอย่างเมามันส์ เธอยกมือขึ้นกุมหน้าอกแล้วยิ้มเมื่อนึกถึงความรู้สึกเ่าั้
เธอรู้สึกว่าไม่ได้ใส่คอนแทคเลนส์ในตอนนี้ เธอจำไม่ได้ว่าถอดมันออกตอนไหน แล้วเื่นั้นเกิดขึ้นอย่างไหร่ เธอสงสัยขณะมองไปรอบๆ ห้องกับสายตาที่มองเห็นไม่ค่อยชัดมากนัก ยิ่งเธอมองไปรอบๆ ห้อง เธอก็ยิ่งรู้สึกว่ามันเป็ห้องพักในโรงแรมอย่างแน่นอน เพราะไม่มีแม้ของใช้ส่วนตัวนอกจากเสื้อผ้าของเธอที่พับไว้อย่างเรียบร้อยบนโซฟา
"วันไนท์สแตนด์ของเธอพาเธอมาที่นี่ แล้วทิ้งเธอไว้ในห้องนี้เพียงลำพังเพื่อให้จ่ายค่าห้องสวีทราคาแพงนี้หรอ เธอจะจ่ายได้อย่างไร จะเกิดอะไรขึ้นถ้าเขาปล้นเธอในขณะที่เธอกำลังหลับอยู่และโขมยเงินกับบัตรของเธอไปล่ะ" คีร่าสงสัยไปต่างๆ นาๆและรีบลุกขึ้นจากเตียงและรีบเดินไปที่โซฟาซึ่งมีกระเป๋าเงินของเธอวางอยู่
เธอเปิดกระเป๋าเงินและถอนหายใจด้วยความโล่งอกเมื่อรู้ว่าสิ่งของในกระเป๋าของเธอไม่อะไรหายไป นั่นต้องหมายความว่าเขาก็เป็คนดี ดังนั้นถ้านี่เป็โรงแรม เธอมั่นใจว่าเขาน่าจะจ่ายค่าห้องให้แล้ว
เธอมองไปรอบๆ ห้องเพื่อตามหาคอนแทคเลนส์ที่เธอถอดทิ้งไป และหยุดนิ่งเมื่อสังเกตเห็นแก้วน้ำวางอยู่บนโต๊ะกลางโดยมีคอนแทคเลนส์ลอยอยู่ ขณะที่เธอขยับเข้าไปใกล้โต๊ะเพื่อหยิบมัน เธอเห็นว่าแก้วน้ำวางทับอยู่บนกระดาษโน้ต เธอจึงรีบหยิบโน้ตขึ้นมาอ่าน "คุณดูสวยมากตอนคุณหลับ และผมไม่อยากรบกวนคุณ ผมมีเื่ต้องไปจัดการด่วน จะมีคนรอไปส่งคุณอยู่ด้านนอก ไม่แน่ว่าเราอาจจะได้พบกันอีก"เขาเขียนข้อความโน้ตไว้ให้เธอ
หัวใจของเธอเต้นไม่เป็จังหวะ และเสียงหอบเล็ดลอดออกมาจากริมฝีปากของเธอ เธอเห็นว่ามันเป็เวลาเช้าแล้ว เธอส่ายหัวด้วยความงัวเงียเมื่อมองไปทางหน้าต่างอีกครั้ง และนึกขึ้นได้ว่าตอนนี้ไม่ใช่เป็แค่่เวลาเช้าอย่างทุกวัน แต่เป็เช้าของวันจันทร์ สายตาของเธอจับจ้องไปที่นาฬิกาแขวนที่อยู่ตรงข้ามเตียง เธอหรี่ตาขยับเข้าไปใกล้เพื่อดูว่าเป็เวลากี่โมงแล้ว "ไม่นะ ไม่นะ" เธอส่ายหัวซ้ำๆ เมื่อเห็นว่าเป็เวลา 10 โมงเช้าแล้ว
เธอต้องเข้าไปที่ออฟฟิศในตอน 9 โมงเช้า เพื่อเข้าประชุมกับเ้านายของเธอ แต่นี่มัน 10 โมงไปแล้ว "ฉันประมาทเกินไปได้อย่างไร" เธอถามตัวเองขณะที่เธอถอดเสื้อของจอร์นออกอย่างรวดเร็วและสวมเสื้อคลุมของเธอ เธอมองหากางเกงชั้นในของเธอไปรอบๆ ห้อง และเมื่อหาไม่พบ เธอจึงเดินไปใส่คอนแทคเลนส์ เธอมองไปรอบ ๆ อีกครั้งเพื่อหากางเกงชั้นในของเธอก่อนที่จะหยิบรองเท้าบู๊ตมาใส่พร้อมกับหยิบกระเป๋าเงินของเธอและรีบวิ่งไปที่ประตู
หากเป็สถานการณ์ปกติทั่วไป เธออาจจะหยุดหาให้ทั่วบริเวณห้องให้ดีกว่านี้ก่อนจะออกจากห้องไป แต่ทั้งหมดที่เธอคิดได้ในตอนนี้คือกลับไปที่อพาร์ตเมนต์ของเธอให้เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้และเปลี่ยนเสื้อผ้าให้เรียบร้อยก่อนที่จะไปสำนักงาน
"อรุณสวัสดิ์ครับ คุณผู้หญิง" เธอแทบจะะโกลับเข้ามาในห้องอีกครั้ง เมื่อได้ยินเสียงผู้ชายทักทายเธอทันทีที่เปิดประตูห้องออกไป
เธอสามารถเดาได้ว่าเธอหน้าตาผมเผ้าเป็อย่างไร โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อเธอไม่เคยแม้แต่จะส่องดูรูปร่างหน้าตาของเธอในกระจกหรืออาบน้ำก่อน เธออาจดูเหมือนสาวโสเภณีที่แต่งตัวแบบนี้ตอนกลางวันแสกๆ
"อรุณสวัสดิ์ค่ะ" คีร่าพูดด้วยรอยยิ้มเคอะเขินขณะที่เธอมองไปที่ชายวัยกลางคนและสงสัยว่าเขาเป็ใคร ทำไมเขาถึงมายืนอยู่หน้าประตูห้องราวกับว่าเขากำลังรอเธออยู่
"ผมเห็นว่าคุณพร้อมที่จะออกไปแล้ว" ชายคนนั้นพูดด้วยรอยยิ้มสุภาพ
"ใช่ ฉันกำลังจะกลับค่ะ" คีร่าพูดด้วยรอยยิ้มที่แข็งทื่อ
"คุณจอร์นขอให้ผมไปส่งคุณหลังจากคุณทานอาหารมื้อเช้าเสร็จแล้ว"
"ไม่เป็ไร คือฉันสายมากแล้วและฉันต้องรีบกลับไปทำงาน ขอบคุณค่ะ" เธอพูดขณะที่เธอวิ่งผ่านเขาไป และหยุดเมื่อรู้ว่าเธอไม่รู้ว่ากำลังจะไปที่ไหน เธอหันกลับไปและเห็นเขามองมาที่เธอ
"ไปทางนั้นครับ" เขาพูดพร้อมชี้ทางไปอีกฝั่งตรงข้าม เพราะเธอวิ่งไปผิดทาง
"ขอบคุณค่ะ" เธอพูดขณะที่เธอหันกลับมาและวิ่งผ่านเขาไปอย่างรวดเร็ว
เธออยากจะชื่นชมความสวยงามของสถานที่ที่เธอคิดว่าเป็โรงแรมในตอนนี้ แต่งานของเธอสำคัญยิ่งกว่า เธอต้องคิดหาเื่ราวให้สมเหตุสมผล เพื่อแก้ต่างของสาเหตุที่เธอไปทำงานสายในวันแรกของที่ทำงานแห่งใหม่
ทันทีที่ออกไปข้างนอกเธอก็ถอนหายใจเมื่อรู้ว่าเธอทำผิดพลาดอีกครั้ง คฤหาสน์นี้มีขนาดใหญ่มาก และการเดินจากตัวบ้านไปถึงที่ประตูบ้านก็เหมือนเป็การวิ่งมาราธอนย่อมๆ... มันเป็พื้นที่ที่มีขนาดกว้างใหญ่และทางเดินก็ยาวมาก
2K
