บทนำ : ยาพิษถ้วยนี้เป็ของเ้า
แคว้นซิงหยวน อาณาจักรเก่าแก่โบราณก่อตั้งมากว่าห้าร้อยปี หลายชั่วอายุคนเกิดและตายที่นี่ มีลูกหลานมากมาย การค้ากับต่างแคว้นเป็ไปอย่างคึกคัก เนื่องจากฮ่องเต้ผู้ก่อตั้งเป็ผู้เปิดกว้าง ส่งผลให้มีความหลากหลายทางวัฒนธรรม ไปจนถึงเกิดการประสานรวมวัฒนธรรมต่างๆ อาหารการกินและงานฝีมือของแคว้นนี้มีความหลากหลายและเป็เอกลักษณ์
การค้ารุ่งเรือง ชาวเมืองอยู่ดีกินดี คลังหลวงเต็มไปด้วยเงินทอง แคว้นที่ดีเช่นนี้ถูกหมายตาจากแคว้นรอบข้าง ทว่าความร่ำรวยสามารถซื้อและแก้ปัญหาได้ ใครรุกรานก็จ้างทหารรับจ้างจากดินแดนตะวันตกมารบแทน อาวุธของพวกคนผมแดงนั้นทรงอานุภาพ ยากที่แคว้นข้างเคียงจะต่อกรได้
ความสงบทำให้ผู้คนมีเวลาจิบน้ำชาขับขานบทกลอน บางคนรังสรรค์ภาพวาดแสนวิจิตรจนโด่งดัง บ้างก็ทำงานปั้นอันวิจิตรตระการตา บางคนทำงานเย็บปักส่งขายไปยังดินแดนห่างไกล
ฝ่ายภูษาอาภรณ์ของวังหลวงมีงานยุ่งทุกฤดูกาล แคว้นต่างๆ มาส่งบรรณาการทีหนึ่ง เสื้อผ้าของเหล่าสนมนางในที่ให้การต้อนรับจะธรรมดาสามัญไม่ได้ ฝ่าาเคร่งครัดกับเื่นี้มาก ไม่ว่าแคว้นใดมาเยือนเสื้อผ้าของทุกอย่างที่ใช้รับแขกต้องสวยสะดุดตาจนแคว้นนั้นทำการสั่งซื้อ หากไม่อาจทำให้แขกบ้านแขกเมืองสนใจจะถูกลงโทษอย่างหนัก โดยฝ่ายภูษาอาภรณ์จะถูกส่งไปอยู่ฝ่ายซักล้างเป็เวลาสองปี
มือขาวเรียวยาวจิ้มเข็มทองปักผ้าเป็ลายมงคลหงส์คู่พญาั ผ้าชิ้นนี้เป็ของกุ้ยเฟย สนมเอกคนรักของฝ่าา ซ่งอี้หรานตั้งใจปัก ทุกฝีเข็มล้วนสำคัญและทรงพลัง นางคือช่างภูษาที่ฝีมือดีที่สุดของวังหลวง งานปักของซ่งอี้หรานทำให้ไทเฮาเคยมีเื่มีราวกับกุ้ยเฟยเพื่อแย่งตัวไปเป็คนของตัวเอง
แต่สุดท้ายฝ่าาหลงใหลสนมมากกว่ามารดา นางจึงทำงานให้กุ้ยเฟยมาจนถึงทุกวันนี้ ผ้าแต่ละชิ้นที่ปักด้วยมือของนางสร้างแรงกระเพื่อมมหาศาล กุ้ยเฟยใส่เมื่อใดลายนั้นเป็ต้องขายดีไปทั่วเมืองหลวง
ทว่าซ่งอี้หรานทำงานภายใต้แรงกดดันทุกครั้ง เนื่องจากไม่ได้มีนางเพียงผู้เดียวที่มีความสามารถ ฝ่ายภูษาอาภรณ์หลายคนเขี้ยวลากดิน เก่งกาจ บางครั้งวางแผนเล่นงานกันทั้งในที่ลับและที่แจ้ง
ใบหน้างามหมดจรดฉายความเหนื่อยล้า นางเย็บปักหามรุ่งหามค่ำ กว่าจะได้งานแต่ละชิ้น นิ้วมือเรียวสวยนั้นปลายสากยิ่งนัก เพราะจับแต่เข็มและด้าย ภาพเบื้องหน้าเริ่มเลือนราง ก่อนนางจะหมดสติไป ฝีปักสุดท้ายงานเสร็จพอดี
ซ่งอี้หรานตื่นมาอีกครั้งในเช้าวันถัดมา นางถูกปลุกโดยสหายรักที่ฟันฝ่าอุปสรรคกันมาหลายปี จนได้เป็ช่างภูษามีชื่อเสียงเป็อันดับต้นๆ ของวังหลวง
“อี้หราน เ้าตื่นเสียที” สหายของนางมีนามว่าชุนจี่
“ชุนจี่ เ้าไม่ได้ทำงานปักให้ฮองเฮาหรือ?” เพื่อนของนางผู้นี้เป็หนึ่งในช่างภูษาประจำตัวฮองเฮา แม้ฝีมือจะเทียบเคียงกับตนไม่ได้ แต่ก็เป็ช่างฝีมือดีในเมืองหลวง
“เ้านอนสลบไปเป็วันๆ ข้านำงานปักของเ้ากับข้าไปถวายแล้ว” ชุนจี่รินน้ำชาเย็นชืดให้สหาย
“เ้านำงานปักของข้าไปถวายกุ้ยเฟย?” สหายคนของนางเลอะเลือนไปแล้วกระมัง แม้นางกับชุนจี่สนิทกันแค่ไหน แต่อีกฝ่ายคือคนของฮองเฮา ซึ่งเป็ไม้เบื่อไม้เมากับกุ้ยเฟยมาหลายปี
“ใช่ ทำไมรึ?” ชุนจี่วางจอกน้ำชาลงตรงหน้าสหาย
“เ้ารู้ดีแก่ใจ”
“ใครใช้ให้เ้านอนหมดสติกันเล่า ข้าก็ทำเพราะเป็ห่วง หากกุ้ยเฟยรอช้าเ้าจะถูกตำหนิเอาได้”
ซ่งอี้หรานจิบชาเล็กน้อย คอของนางแห้งผาก การหมดสติครั้งนี้ไม่ปกติ คนทำงานฝ่ายภูษามีใครบ้างไม่ทำงานหามรุ่งหามค่ำ เนื่องจากมียาดีทำให้ตื่นตัวและทำงานได้ยาวนาน มันมีชื่อว่าคาเฟย มีรสขมแต่ทำให้คนรู้สึกกระปรี้กระเปร่าทำงานโดยไม่ง่วง เหมาะกับฝ่ายภูษา แม้มีราคาแพง กุ้ยเฟยก็ยินดีจะให้นางดื่มเป็ประจำ
นางวางจอกชา ก่อนจะลุกขึ้นยืน “ข้าจะไปเข้าเฝ้ากุ้ยเฟย”
ชุนจี่ใจนเผลอปัดกาน้ำชาตกแตก “เ้าจะไปทำไม? ตอนนี้พระสนมกุ้ยเฟยกำลังเตรียมตัวต้อนรับแขกจากแคว้นม่อเป่ย เ้าอยากให้พระนางอารมณ์เสียใส่เ้ารึ?”
“เ้ารู้จักพระองค์ดีกว่าข้า? เ้าดูแลฮองเฮา แต่กลับพูดราวกับนั่งอยู่ในพระทัยกุ้ยเฟย”
“อย่าบอกนะว่าเ้าไม่เชื่อใจข้า คิดว่าข้าไม่ได้นำชุดปักของเ้าไปให้กุ้ยเฟย”
ซ่งอี้หรานจ้องตาสหาย ไม่รู้เหตุใดนางจึงหาความจริงใจจากแววตาคู่นี้ของสหายไม่ได้อีกแล้ว “ใช่ข้าคิด”
กล่าวจบนางตั้งใจเดินออกไปทันที ทว่าถูกชุนจี่ขวางไว้
ชุนจี่ยิ้มร้าย “อี้หราน ข้ามองเ้าเป็สหายรักมาโดยตลอด เหตุใดเ้าต้องบีบให้ข้าร้ายด้วย!”
“บีบให้ร้าย?” ซ่งอี้หรานไม่เข้าใจ บีบให้ร้ายอย่างไรกัน ทั้งที่ต่างคนต่างทำงานคนละตำหนัก
“เป็เพราะเ้า! ข้าถูกฮองเฮาลงโทษครั้งแล้วครั้งเล่า! เ้ารู้ดีแก่ใจ เหตุใดจึงไม่ยอมอ่อนข้อให้ข้าบ้าง! เ้าเอาแต่มุ่งมั่นเป็ที่หนึ่ง เคยคิดถึงชีวิตทุกข์ทรมานของพวกข้าฝ่ายภูษาบ้างหรือไม่! เ้ามันสมควรตาย ยาพิษถ้วยนี้จึงเป็ของเ้า ฮ่าๆ” ทุกครั้งที่ซ่งอี้หรานมีชื่อเสียงโด่งดังจากงานปัก พวกนางจะถูกทำโทษที่พ่ายแพ้ ชุนจี่เคยติดคุกถึงสองเดือน ตอนอยู่ในนั้นเหมือนตายทั้งเป็ นางถูกผู้คุมลวนลามจนตั้งท้อง เท่านั้นยังไม่พอ ผู้คุมคนนั้นกลัวความผิดขึ้นมาจึงจับนางกรอกยาแท้งบุตรจนนางาเ็สาหัส ไม่สามารถตั้งครรภ์ได้อีก ตอนนั้นเองที่ชุนจี่ตระหนักรู้ หากไม่ได้เป็หนึ่ง ก็ขอยอมตายดีกว่า!
ขอเพียงใต้หล้านี้ไม่มีซ่งอี้หราน นางก็จะครองความเป็ใหญ่เพียงผู้เดียว
เืไหลทะลักออกมาจากปากและจมูกของซ่งอี้หราน “เ้า! เ้าวางยาฆ่า”
“ฮึ ข้าไว้หน้าเ้าไม่น้อย ความจริงวางยาั้แ่ตอนเ้าปักงานเสร็จก็ย่อมได้ แต่ข้าอยากให้เ้ารู้ ยามนี้กุ้ยเฟยที่ถือหางเ้ามาโดยตลอดกำลังสวมชุดปักแสนธรรมดาของข้า ส่วนฮองเฮานายใหญ่ของข้ากำลังสวมชุดหงส์พญาั โดดเด่นเป็หนึ่งไม่มีสอง ครานี้ชื่อเสียงของซ่งอี้หรานช่างปักอันดับหนึ่งจะถูกกลืนหายแล้วแทนที่ด้วยชุ่นจี่ ข้าคนนี้เพียงผู้เดียว!”
“ฮึ!” ซ่งอี้หรานหัวเราะทั้งที่มีเืไหลออกมาจากตา นางเจ็บในอก ราวกับมีคนกำลังใช้เข็มแทงย้ำซ้ำๆ กลางหัวใจ “กุ้ยเฟยทูลฝ่าาแล้ว ว่าชุดที่ข้าปักคือลายใด ก่อนหน้านี้ข้าเย็บถุงหอมให้พระนางลายเดียวกัน เมื่อฮองเฮาสวมใส่ คิดว่าฝ่าาจะทรงคิดเห็นเช่นไร!?”
ชุนจี่หุบยิ้มฉับพลัน “เ้าว่ากระไร! เป็ไปไม่ได้ ลายนี้เ้าเพิ่งร่างแบบ จะทรงทูลกับฝ่าาก่อนหน้านี้ได้อย่างไร!”
“ข้าเอาใจช่วยเ้า ขอให้ถูกฮองเฮาอำมหิตผู้นั้นทรมานจนตายทั้งเป็ ข้าจะไปรอเ้าที่ขุมนรก!” ซ่งอี้หรานเบิกตาด้วยความเคียดแค้นมองสหายที่ทำกันได้ลงคอ
โชคดีที่กุ้ยเฟยตื่นเต้นกับงานชิ้นนี้มาก จนอดไม่ไหวเอาอวดฝ่าาั้แ่ก่อนหน้านี้ ตอนที่ชุนจี่นำงานไปถวายพระนางคงเดาแผนการตื้นเขินนี้ออก แล้วซ้อนแผนให้ฮองเฮารับโทษ จากที่ไม่โปรดปรานอยู่แล้วก็ยิ่งถูกเมิน ส่วนช่างภูษาเช่นนางจะไปมีความสลักสำคัญใด ต่อให้ตายก็หาคนใหม่มาแทนที่ได้
ลมหายใจสุดท้ายซ่งอี้หรานคิดแต่สิ่งดีๆ หากนางไม่ถูกส่งตัวเข้าวัง ป่านนี้คงแต่งงานมีสามีและบุตรหลายคนแล้ว หากชาติหน้ามีจริงขอชีวิตเรียบง่ายอิสระ ไม่ต้องมั่งคั่ง ไม่ต้องมากชื่อเสียง ขอเพียงครอบครัวที่อบอุ่นเท่านั้นเพียงพอ
……………………………………
มีอีบุ๊คเล่ม 1 แล้ววว
https://www.mebmarket.com/index.php?action=BookDetails&data=YToyOntzOjc6InVzZXJfaWQiO3M6NjoiOTkyNzgwIjtzOjc6ImJvb2tfaWQiO2k6Mjk3OTQzO30
3K
