ตอนที่ 3
เมื่อคิดถึงเื่ที่ไม่อยากที่จะยอมรับความจริงได้แล้ว จึงได้เอ่ยออกไปเสียงดังทันที เพราะอยากที่จะหาคนช่วยพาเธอขึ้นไปข้างบนเสียที เพราะตอนนี้เธอรู้สึกถึงความลำบากในการปีนเป็อย่างมาก
"พี่เฟยอวี่ ฉันอยู่ตรงนี้ค่ะ ระวังด้วยนะคะ ทางมันลาดชัน เดี๋ยวจะตกลงมาได้"
เมื่อเธอบอกออกไปแล้ว จึงได้ยินเสียงวิ่งมาทางนี้ทันที เธอที่พยายามปีนแต่ต้องพักเหนื่อย เพราะร่างกายที่ได้รับาเ็ทำให้เป็อุปสรรคไม่น้อยเลย
"น้องอยู่ตรงนี้เอง พี่หาตั้งนาน เห็นวันนี้กลับบ้านช้า แล้วเป็อย่างไรบ้าง ได้รับาเ็อย่างนั้นหรือ"
ถามออกไปด้วยความเป็ห่วง และคิดว่าดีนะที่เขาออกมาตามหา ไม่อย่างนั้นคงรู้สึกผิดไม่น้อยเลย ตัวเองไม่ค่อยแข็งแรงแท้ๆ และยังไม่สบายอีกด้วย แต่กลับออกมาหาของป่า แทนที่จะอยู่ที่บ้าน
กนกนุช มองชายหนุ่มผิวเข้ม แต่ความหล่อนั้นไม่ต้องพูดถึง พระเอกซีรีส์ ดีๆ นี่เอง หล่อมากๆ เลย ถ้าพาเพื่อนของเธอมาเห็น จะต้องกรี๊ดแน่ๆ เลย แต่อยากจะบอกให้รู้ไว้นะ ว่าคนนี้สามีของเธอ หล่อไม่บันยะบันยังจริงๆ แค่เห็นใจก็เต้นแรงแล้ว ไม่คิดมาโผล่มาจะมีสามีและยังหล่ออีกด้วย
"ฉันลื่นหล่นลงไปค่ะ มีาเ็ที่หัว และมีรอยฟกช้ำค่ะ แต่ไม่มีส่วนไหนหักค่ะ พี่ช่วยยกตะกร้าขึ้นไปให้หน่อย ฉันปีนขึ้นลำบากมากเลยค่ะ"
บอกสามี เพราะเธอเกะกะตะกร้านี้เหลือเกิน ถ้าไม่มีมัน น่าจะปีนขึ้นได้ง่ายกว่า
"ได้สิ ส่งมาให้พี่ได้เลย แต่ยกไหวใช่หรือเปล่า"
"ได้ค่ะ"
หลังจากนั้นจึงได้พยายามที่จะส่งตะกร้าไปให้ จนในที่สุดก็สำเร็จ ส่วนหยางเฟยอวี่ ที่รับตะกร้าไปแล้ว จึงได้วางเอาไว้ และมาช่วยดึงเมียของตัวเองขึ้นไปจากทางลาดตรงนี้ และเริ่มสำรวจร่างกายของอีกฝ่ายว่ามีาแเยอะหรือเปล่า แต่ที่เห็นด้วยตานอกจากรอยฟกช้ำ ก็มีแผลตรงหัวที่มีรอยเือยู่ คงจะเจ็บไม่น้อยเลย
"เจ็บมากหรือเปล่า พี่บอกแล้วว่าให้อยู่บ้าน ไม่ยอมเชื่อดูสิเจ็บตัวจนได้"
หยางเฟยอวี่ถามออกไปด้วยความเป็ห่วง ไม่มีเสียงที่ตำหนิเลยสักนิดเดียว
"ฉันไม่เป็ไรแล้วค่ะ แค่เจ็บนิดเดียวเอง เดี๋ยวต้มยากินก็หายแล้ว พี่ไม่ต้องห่วงนะ"
พอพูดถึงยา ทำให้สามีของเธอทำหน้ารู้สึกผิดขึ้นมาทันที เพราะเขาจะมีเงินไปซื้อยารักษาเธอได้อย่างไร เขาเป็สามีที่ไม่ได้เื่เลยจริงๆ
ส่วนรั่วเหลียนฮวา เมื่อได้เห็นสามีทำหน้ารู้สึกผิด ก็เข้าใจได้ เขาคงจะคิดว่าตัวเองไม่มีเงินไปซื้อยามาให้เธอสินะ เป็สามีที่ดีไม่น้อยเลย แต่เธอไม่อยากที่จะเห็นสีหน้าอย่างนั้นเลยสักนิด
"พี่ไม่ต้องทำหน้าอย่างนั้นหรอกค่ะ ตอนฉันตกลงไปด้านล่าง ที่นั่นมีสมุนไพรหลายชนิดเลยค่ะ และยังมียารักษาแผลด้วย เราไม่ต้องไปซื้อให้เปลืองเงินหรอกค่ะ"
เธอบอกให้เขาคลายใจในที่สุด
"แล้วน้องรู้เื่สมุนไพรด้วยหรือ น้องไปเรียนรู้ที่ไหนมา ที่ในหมู่บ้านของเรายังไม่มีหมอเลยนะ"
เขาอดที่จะแปลกใจไม่ได้ เพราะคนที่เจ็บป่วยในหมู่บ้านต้องเข้าไปรักษาในเมืองเป็ส่วนใหญ่ หรือถ้าไม่มีเงินจริงๆ ต้องไปตามหมอสมุนไพรจากอีกหมู่บ้าน ที่รักษาไปตามยถากรรม เพราะส่วนใหญ่จะรักษาไม่หาย และต้องเสียเงินไปเฉยๆ แต่ชาวบ้านมักจะไม่มีทางเลือกมากนัก จึงต้องทำใจ
"ฉันเองก็ไม่รู้เหมือนกันค่ะ พี่เฟยอวี่ แต่ตอนที่ฉันหล่นลงไปข้างล่าง แล้วสลบไป ฉันเหมือนได้ศึกษาเกี่ยวกับสมุนไพรต่างๆ มากมายเลยค่ะ มันเลยจำกลับมาตอนตื่นด้วย ฉันก็หาความจริงตรงนี้ไม่ได้เหมือนกัน แต่ที่รู้คือความรู้ต่างๆ มันตามฉันกลับมาด้วย ดูสิคะฉันยังเก็บสมุนไพรกลับมาด้วยจนเต็มตะกร้า ฉันคิดว่ามันจะสามารถทำเงินเข้าบ้านเราได้"
เธอเองก็ไม่สามารถจะบอกเขาไปได้ว่าเธอเข้ามาอยู่ในร่างนี้ได้อย่างไรเหมือนกัน แต่เธอ้านำความรู้ที่ได้เรียนมานั้นมาใช้ และสามารถทำให้บ้านของเธอผ่านพ้นความยากจนที่กำลังเผชิญอยู่นี้ไปให้ได้ ใครที่คิดดูถูกครอบครัวของเธอ จะได้ไม่ว่าครอบครัวของเธออีก
"เป็เื่ที่แปลกจริงๆ ด้วย แต่พี่ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าที่น้องเก็บมานั้นเป็สมุนไพรจริงๆ หรือเปล่า แต่แค่น้องไม่เป็อะไรก็ดีแล้ว แค่นี้พี่ก็สบายใจ"
เขามองเหลียนฮวา ที่พูดเื่เหลือเชื่อเหมือนกับว่ามันเป็เื่จริง แต่ตอนนี้เขาเองก็ไม่รู้ว่าเื่พวกนี้มันเป็เื่จริงหรือเปล่าเหมือนกัน ทำให้ความเชื่อไม่เต็มร้อยสักนิดเดียว
"ไม่เป็ไรหรอกค่ะ พี่ไม่ต้องเชื่อฉันตอนนี้ก็ได้ เดี๋ยวเอาไว้เราไปขายสมุนไพรกัน ก็รู้ได้แล้วว่าเื่ที่ฉันพูดมานั้นเป็ความจริงหรือเปล่า จริงไหมคะ"
"ไม่ใช่ว่าพี่ไม่อยากจะเชื่อหรอกนะ แต่เื่นี้มันเป็เื่ที่ไม่อาจที่จะเชื่อได้ง่ายๆ จริงๆ น้องเข้าใจพี่ใช่หรือเปล่า"
เขาไม่ใช่ว่าไม่อยากจะเชื่อแต่ทำใจให้เชื่อไม่ได้จริง มันเหนือธรรมชาติเกินไป
"ฉันเข้าใจค่ะ พี่ไม่ต้องคิดมากนะคะ แล้วพี่หิวหรือเปล่ากินกล้วยรองท้องก่อนดีกว่าค่ะ เดี๋ยวเดินลงเขาจะได้มีแรง"
เธอได้ยินเหมือนเสียงท้องร้อง แต่ไม่อยากที่จะเปิดโปงสามีออกไป และคิดว่าเขาคงจะยังไม่ได้กินอะไรอย่างแน่นอน คงจะออกมาตามหาเธอด้วยความเป็ห่วง แค่คิดว่าเขาเป็ห่วงเธอมากก็รู้สึกมีความสุขแล้ว แม้เขาจะเป็ห่วงเ้าของร่างคนเก่า แต่ตอนนี้มันเป็ของเธอแล้วนี่นา ขอมีความสุขบ้างแล้วกัน
"พี่ยังไม่หิวเลย น้องเก็บไว้กินเถอะนะ"
แม้เขาจะหิวจนแสบท้อง แต่เขาอยากให้เธอเก็บเอาไว้กินมากกว่า เพราะจะได้หายและแข็งแรงเร็วๆ
"กินเถอะค่ะ ฉันเด็ดออกมาเยอะอยู่ มันสุกพอดี และฉันกินจนอิ่มแล้ว อยู่ในตะกร้าค่ะ รับรองเหลือให้ทุกคนที่บ้านได้กินแน่นอนค่ะ"
เธอไม่พูดเปล่า แต่หยิบกล้วยสุกออกมาให้เขากินห้าลูก และยัดใส่มือของเขาทันที ไม่อยากที่จะให้เขาปฏิเสธอีก ส่วนคนที่ได้รับกล้วยไปก็มองด้วยความซาบซึ้งใจในทันที พร้อมทั้งกินกล้วยด้วยความหิว ผ่านไปไม่นานกล้วยทั้งหมดก็ถูกเขาจัดการหมดลงทันที
"เราลงจากเขากันเถอะ เดี๋ยวจะเย็นเสียก่อนจะเป็อันตราย แล้วเดินลงไหวหรือเปล่า จะขี่หลังพี่ลงไปไหม"
เขามองดูคนที่ได้รับาเ็อย่างเป็ห่วง กลัวว่าจะเดินกลับไปไม่ไหว
"ฉันเดินกลับไหวค่ะ"
หลังจากนั้นทั้งสองคนพากันเดินออกจากป่า โดยรั่วเหลียนฮวา พยายามเดินโดยมองหาของที่สามารถกินได้ไปด้วย เพราะอยากจะมีอะไรกลับไปให้ครอบครัวได้กินกันมากกว่านี้ แต่เหมือนกับว่าไม่มีอะไรที่พอจะเป็อาหารให้ครอบครัวได้เลย แต่เมื่อเดินมาได้นิดหน่อย เธอได้ยินเสียงเหมือนกับไก่หลายตัว เธอจึงได้หยุดเดิน สัญชาตญาณนักล่าของเธอเริ่มทำงาน ทำให้สามีต้องหยุดตาม เมื่อได้ยินเสียงไก่ป่า เขาจึงเข้าใจ แต่เขาไม่ได้ติดอะไรในการล่ามาเลย แล้วจะล่าไก่ได้อย่างไรกัน
"พี่ไม่ได้เอาธนูมาเลย"
เขาเองก็รู้สึกเสียใจ แต่เพราะเร่งรีบที่จะเข้ามาหาเธอจึงเดินออกจากบ้านมาอย่างเร่งด่วน เลยลืมทุกสิ่งทุกอย่าง เพราะใจของเขา้าตามหาเธอให้เจอโดยเร็วที่สุด เพราะกลัวว่าจะเป็ลมในป่า แต่เธอกลับไม่ได้เป็ลม แต่กลับตกเขาเสียอย่างนั้น ดีนะที่ไม่มีส่วนไหนหัก ไม่อย่างนั้นเขาจะรู้สึกผิดมากกว่านี้
"ไม่เป็ไรค่ะ ฉันมีวิธี"
เธอหยิบหินก้อนเหมาะมือ แล้วแอบซุ่มมองไก่หลายตัว ที่กำลังคุ้ยเขี่ยหาอาหารอยู่ และเผยดวงตาที่เต็มไปด้วยความหวังออกมา พร้อมทั้งมองไก่ตัวที่ออกจากกลุ่มมาตัวเดียวอย่างมาดหมาย แล้วขว้างไปที่หัวมันอย่างแม่นยำ แรงและเร็ว เธอก็ฝีมือแม่นมากๆ เพราะไก่ที่โดนเขวี้ยงตอนนี้ลงไปนอนชักอยู่ สามีของเธอจึงได้รีบเข้าไปเก็บมันทันที เพราะกลัวว่ามันจะลุกขึ้นมา และวิ่งหนีไปได้
"เหลียนฮวา น้องเก็งที่สุดเลย"
( ฝากติดตามด้วยนะคะ )
22K
