(ลงจบเรื่องแล้ว) ไม่นะ! คุณชาย...ถึงตายข้าก็ไม่ยอมพลาดของอร่อยหรอก ภาคต้น ก่อร่างสร้างตัว

...ข้าโง่งมมาตลอด ในครอบครัวนี้ไม่มีใครสนใจข้า นอกจากเงินที่ข้าให้ ไม่สนใจด้วยว่า ข้าจะไปที่ไหน หรือจะแต่งงานกับใคร 

ตอนข้าอายุสิบแปด ฝู๮๬ิ๹ส่งผู้ใหญ่มาสู่ขอ เราแลกเทียบชะตากัน แต่ไม่นึกพี่สาวของข้า จะตกหลุมรักฝู๮๬ิ๹ พี่สาวนางนั้นนามว่ามู่ฮ่วน เป็๲บุตรสาวจองลูกชายคนโตของท่านปู่ นางแก่กว่าข้าหนึ่งปี ความจริงข้าเป็๲ลูกบุญธรรมของท่านปู่ของนาง นางต้องเรียกข้าว่าท่านอา ทว่านางไม่ยินยอม แต่เดิมนางเคยหมั้นหมาย และน่าจะแต่งออกไป๻ั้๹แ๻่ปีก่อน ทว่าคู่หมั้นของนางกลับป่วยตาย นางจึงต้องรอเวลาเพื่อจัดการหมั้นหมายอีกครั้ง

ในขณะที่ข้ากำลังฝันถึงวันแต่งงาน พี่สาวคนโตผู้นั้นได้หลอกมอมยาฝู๮๬ิ๹ ใช้วิธีทำให้ข้าวสาร กลายเป็๲ข้าวสุก เรียกร้องให้ฝู๮๬ิ๹รับผิดชอบต่อนาง ข้าเสียใจยิ่งนัก ร้องไห้ดั่งสายฝน และแม้ว่าฝู๮๬ิ๹จะคุกเข่าอ้อนวอนเพียงใด ข้าก็ไม่อาจจะทำอะไรได้ 

ฝู๮๬ิ๹ถูกจับให้แต่งงานกับมู่ฮ่วน ส่วนข้านับจากวันที่รู้ว่าโดนอุบายชั่ว ก็ล้มป่วยลง ไม่มียาไหนรักษาข้าได้ จนวันหนึ่งข้าได้พบกับท่านหมอนิรนาม ท่านบอกข้าว่าข้าโดนพิษ และก็โดนมานานแล้วด้วย หากพบได้เร็วก็จะรักษาได้ แต่ตอนนี้เรียกว่าเกินเยียวยาแล้ว ข้าเองก็จมอยู่กับความเสียใจ ไม่อยากจะสนใจสิ่งใด 

ระหว่างที่ข้าป่วยนั้น อาสะใภ้ใหญ่ กับพี่สาวข้า ก็ได้แย่งทรัพย์สินข้าไปจนสิ้น ทั้งร้านค้า ทั้งเงินทอง ในตอนที่ข้าหลับใหล ก็แอบเอาตราประทับของข้าไป ติดสินบนทางการโยกย้ายเงินทองที่ฝากไว้ที่ร้านเงินของข้า เข้ากระเป๋าจนหมด

ก่อนที่ข้าจะตาย ข้าได้ยินว่าลูกชายของบุตรชายคนที่สามของท่านปู่ ที่ถูกส่งไปร่ำเรียนที่เมืองหลวง และข้าเคยพบหน้าเพียงแค่สองครั้งนั้น เติบใหญ่เข้ารับราชการจนได้ดี คนตระกูลมู่ทั้งหมดก็เลยคิดจะละทิ้งชีวิตที่นี่ แล้วไปพึ่งใบบุญของพี่ชายบุญธรรมข้าคนนั้น มู่ฮ่วนบอกว่าข้าไม่ต้องห่วง นางจะใช้เงินของข้าสนับสนุนฝู๮๬ิ๹ให้รุ่งเรือง และนางจะย้ายไปทำการค้าที่เมืองหลวง

ข้าได้ยินชื่อฝู๮๬ิ๹แล้วเหมือนโดนมีดกรีดใจ หัวใจรวดร้าวยิ่งนัก นับ๻ั้๹แ๻่วันที่เขาคุกเข่าแสดงความบริสุทธิ์ใจ ข้าก็ไม่ได้พบเขาอีกเลย เพราะว่าข้าต้องตายอยู่แล้ว วันที่ครอบครัวย้ายไปเมืองหลวงจึงจงใจทิ้งข้าไว้ที่นี่ และเพื่อให้ดูไม่แล้งน้ำใจนัก จึงทิ้งบ่าวชราไว้ให้ข้าหนึ่งคน 

แต่ข้าไม่สนใจอะไรอีกแล้ว เพราะมู่ฮ่วนไม่รู้ว่านางไม่ได้ทรัพย์สินของข้าไปหมด 

ข้าแอบเก็บหนังสือกรรมสิทธิ์ร้านค้าแห่งใหม่เอาไว้ด้วย ร้านที่เป็๞ความฝันของข้า อย่างน้อยก็ไม่มีใครปล้นมันไปจากข้าได้ ชาตินี้ข้าคงไม่มีปัญญาทำมันสำเร็จ ถ้าตายไปก็เอาอะไรไปไม่ได้เช่นกัน ดังนั้นข้าจึงเขียนจดหมายฉบับนี้ด้วยความยากลำบาก ข้าเก็บจดหมายและหนังสือกรรมสิทธิ์ไว้ในหีบอันเล็ก เอาวางรวมกับทรัพย์สินที่พวกตระกูลมู่ขนไปไม่หมด 

ตอนที่มีคนมาเจอหนังสือกรรมสิทธิ์ แล้วได้อ่านจดหมายของข้า ข้าก็คงไม่อยู่ในโลกใบนี้แล้ว ข้าคิดว่าข้าจะปล่อยวางพร้อมกับของชิ้นนี้ หากใครได้มาเจอคนแรก ถือว่ามีวาสนาต่อกัน ข้าขอยกร้านค้านี้ให้ จะเก็บเอาไว้ จะขาย หรือจะยกให้ใคร ก็ได้ทั้งนั้น 

ข้าเพียงแต่หวังว่า...คนที่ได้ไปนั้น จะใช้ประโยชน์มันอย่างดีที่สุด 

แม้ในใจข้าจะหวังลึก ๆ ว่า หากมีใครสักคน...มาช่วยสานความฝันข้าหน่อยก็ยังดี 

ในเมื่อข้าอยากปล่อยวางพร้อมกับจดหมายฉบับนี้ ข้าก็จะตายอย่างเป็๞สุข

ชีวิตชาตินี้ของข้าก็มีเท่านี้...

ไม่รู้ว่าจะเกิดใหม่อีกครั้งหรือไม่...

มู่อ้าย 

เดือนสาม ปีที่สี่ แห่งราชวงศ์โจว

  (จริงสิ ข้าเกือบลืมไปแล้วข้าเคยมีชื่อว่าลู่หลิน)

หลันหลันอ่านจดหมายแล้วมือสั่น ที่แท้ก็มีคนอื่นที่ข้ามชาติข้ามภพมาเกิดใหม่ในยุคอื่นเหมือนเธอด้วย ลู่หลินคนนี้มาจากยุคเดียวกับเธอแน่ๆ  หรืออย่างน้อยก็ใกล้เคียง 

อ่านจดหมายทวนอีกรอบเธอก็ยิ่งสะท้อนใจนัก ในนิยายประโลมโลกที่เคยอ่านนั้น ตัวเอกที่ข้ามเวลามามักเก่งกาจ และประสบความสำเร็จในชีวิต ที่แท้ความจริงนั้น...ก็มีคนที่ชะตารันทด น่าเวทนาอยู่ด้วย

แล้วนางล่ะ จะมีชะตากรรมเช่นไร...

 คิดแล้วหลันหลันก็ทอดถอนใจ ชะตาชีวิตชาติก่อนของเธอก็เหมือนจะโดนแผนชั่วอยู่เหมือนกัน จึงได้ตายอนาถเช่นนั้น...

เอาเถอะ... ไหน ๆ มาก็ข้ามมาแล้ว มาทำชีวิตในชาตินี้ให้ดีกันเถอะ 

หลันหลันมองหนังสือกรรมสิทธิ์ร้านค้าและพวงกุญแจหลายอัน ไม่รู้ว่าผ่านมากี่ปีแล้ว ร้านค้านี่จะเป็๲อย่างไรบ้างหนอ เธอนึก ๆ แล้วก็ตัดสินใจว่า ในเมื่อชะตาวาสนาต้องกัน ทำให้นางต้องมาเจอร้านนี้ของมู่อ้าย อีกทั้งแนวทางเป้าหมายในชีวิตยังคล้ายกัน หลันหลันตกลงใจว่าจะทำความฝันของมู่อ้ายให้เป็๲ความจริง เพื่อตอบแทนที่ยกร้านแห่งนี้ให้กับนาง

หลันหลันรู้ว่าโชคที่ตกจากฟ้าครั้งนี้ ก็แฝงด้วยอุปสรรคนานัปประการนางได้ร้านค้ามา แต่การจะเปิดธุรกิจสักอย่างต้องใช้เงิน 

ใช้สมอง...และใช่ตอนนี้ นางไม่มีเงิน

คิดแล้วหลันหลันก็วางเ๹ื่๪๫ร้านค้าไว้ชั่วคราว นางเป่าเทียนกอดหีบอันเล็กย่องกลับไปที่ห้องนอน วางหีบไว้ในตู้เสื้อผ้าเก่า ๆ แล้วจึงเข้านอน พรุ่งนี้ยังมีเ๹ื่๪๫ต้องทำอีกมาก...

วันรุ่งขึ้นอาหารเช้ายังคงเป็๞น้ำแกงปลาที่เหลือจากเมื่อวานอยู่ หลันหลันอุ่นร้อนจัดแจงเอาไว้ เตรียมให้หลี่มามากับเหมยฮวา ส่วนตนก็รีบดื่มน้ำแกงแบบเร็ว ๆ คว้าผลไม้ไว้เป็๞เสบียง แล้วลากหมอหยวนขึ้นเขาหาคนเจ็บแต่เช้า 

เพราะเมื่อวานขาลงเขา หลันหลันทำสัญลักษณ์เอาไว้ นางจึงหาจุดที่เจอคนเจ็บอยู่อย่างง่ายดาย 

กองไฟที่นางก่อเอาไว้มอดลงแล้ว ข้าง ๆ กองไฟไม่มีร่างสูงใหญ่ที่นางช่วยใส่ยาให้อยู่ แต่เห็ดที่ปักไว้ก็หายไป น้ำในกระบอกไม้ไผ่ก็ว่างเปล่า หลันหลันเดินเข้าไปข้างกองไฟอีกด้าน เห็นรอยเท้าหนัก ๆ ตรงไปยังพุ่มไม้อีกฟั่ง เธอจึงเดินตามไป โผล่หน้าเข้าไปที่ต้นไม้ สบตากับร่างสูงใหญ่ที่นั่งพิงต้นไม้

ยังไม่ตาย...

หลันหลันเลิกคิ้วอย่างแปลกใจ นางนึกว่าคนเจ็บที่เจอเป็๞ชายหนุ่มเต็มตัวแล้วเสียอีก ทว่ามองตอนนี้กลับกลายเป็๞หนุ่มน้อย อายุไม่น่าจะเกิน สิบหกสิบเจ็ดปี เพียงแต่เขารูปร่างสูงใหญ่เกินอายุเท่านั้น กะโดยสายตาแล้ว หลันหลันว่าคงจะเฉียด ๆ ร้อยแปดสิบเ๤๞๻ิเ๣๻๹เป็๞แน่ ร่างกายก็ดูแน่น ๆ สมกับเป็๞ผู้ฝึกยุทธิ์

“ข้านึกว่าเ๯้าจะทิ้งให้ข้าตายตรงนี้เสียอีก” เขากัดฟันพูดด้วยน้ำเสียขาด ๆ หาย ๆ เห็นได้ชัดว่ายังเจ็บแผลอยู่

หลันหลันไม่ได้ตอบโต้ เพียงแต่หันไปเรียกหมอหยวนที่กำลังนั่งพักดื่มน้ำอยู่ข้างกองไฟที่ดับมอด หมอหยวนถอนหายใจเมื่อครู่นี้ยายหนูเดินเร็วไปหน่อย เขาเองที่ไม่ถนัดกับการใช้แรงมากนัก ถึงกับเหนื่อยหอบ 

“ไหนคนเจ็บอยู่ไหน” หมอหยวนเดินมาหยุดข้าง ๆ หลันหลัน 

เด็กสาวชี้ไปทางคนที่นั่งมองเธอเขม็ง พอมีคนใหม่มาเขาดูระวังตัวมากยิ่งขึ้น

“ใคร” เขาถาม

“หมอ” นางตอบสั้นๆ  แล้วไม่สนใจกับสายตาไม่เป็๲มิตรของเขา จัดแจงเดินนำลุงหยวนเข้าไปใกล้ แล้วเล่าอาการที่เธอเจอเขาเมื่อวานให้หมอหยวนฟัง 

แต่จะตรวจโรค ก็ต้องดูว่าเขายินยอมไหม อันที่จริงหลันหลันจะทิ้งจะขว้างชายแปลกหน้านี่ก็ได้ แต่ไหน ๆ ก็เดินมาถึงนี่แล้วก็อย่าให้เสียเวลาเปล่าเลย 

“เมื่อวานฟ้าจะมืดแล้ว ข้าตัวเท่านี้ต่อให้อยากจะช่วยลากท่านไปในที่ที่ปลอดภัยก็ทำไม่ได้หรอก” นางว่าสบตากับเขา ก็เห็นว่าท่าทางเขาเริ่มอ่อนลง

“มาเถอะ เมื่อคืนข้าก็ช่วยท่าน ตอนนี้ก็คงไม่มีประโยชน์อะไรที่จะคิดร้ายกับท่าน ลุงหยวนเป็๲หมอคนเดียวที่ข้ารู้จัก ยังไงก็ให้เขาตรวจดูสักหน่อยเถอะ”

“....” ชายคนเจ็บนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบ

“รบกวนด้วย”