Mr.Wally Worrior
ตอน ในห้องน้ำ
กระดูกถูกห่อหุ้มด้วยิั มีเส้นเืนูนขึ้นมา ราวกับว่าิับางเกินไป รูขุมขนมีเส้นสีดำขึ้นเรียงกัน เหมือนแปลงปลูกข้าวนิ้วเรียวยาว และฝ่ามืออันทรงพลังผลักประตูพลาสติกเพื่อเปิดออก
บนประตูมีรูปภาพคลื่นทะเลกับกำลังซัดเข้าโขดหิน ต้นไม้กลุ่มเล็กบนเกาะขนาดเล็ก หินขนาดไม่เท่ากันล้อมรอบ ก้อนเมฆสีฟ้าอ่อน
หน้าห้องน้ำ ข้างรูปภาพนั้นมีชายผมสั้น สวมชุดนอน คือผมเองที่กำลังถอยหลังมาเพื่อค้นหาแปรงสีฟัน และยาสีฟัน เป็ประจำที่ชอบลืมหยิบเข้าไปในห้องน้ำ
นิสัยส่วนตัวที่ไม่ชอบให้อะไรมาสำรวจของใช้ส่วนตัว ในขณะที่เราไม่อาจจะจินตนาการได้ ว่ามีสิ่งมีชีวิตใดเคลื่อนไหวในยามค่ำคืน
มือจับแปรง สายตามองออกไปบนฟ้าผ่านหน้าต่าง อากาศวันนี้สดชื่นเหมือนดั่งรูปภาพ
เกือบลืมไปเลยว่าต้องแนะนำตัว ผมชื่อวอลลี่ ‘Mr.Wally’ ‘ป้าของผม เคยบอกถึงความหมายชื่อผมว่าดีเลิศ’
‘แต่ลุงบอกกว่า หมายถึงคนโง่’
ผมเลือกที่จะฟังป้า
ผมอาศัยอยู่คนเดียวในอพาร์ทเม้นท์ หมายถึงห้องนี้ผมอยู่คนเดียว ผมเรียกมันว่าบ้าน
และอีกครั้งที่ต้องยื่นมือไปผลักประตู เพื่อให้มันเปิดออก กฎแห่งแรงโน้มถ่วงที่ผมไม่เข้าใจ แต่ที่มั่นใจได้เลย ช่างสร้างบ้าน พูดผิด ช่างสร้างอพาร์ทเม้นท์ เขาได้ออกแบบให้ประตูที่เปิดออกนานเกินสองวินาที หรือหมุนไปไม่ครบรอบ เป็ไปได้ว่ามันจะตีกลับมาที่เดิม
ขาที่ก้าวเข้าไปััได้ถึงความเยือกเย็นบนพื้น เม็ดหินหลากหลายขนาดผสมกับปูนถูกฉาบแน่น ด้วยฝีมือช่างที่มีตลับเมตรคาดเอว เมื่อห้าปีที่แล้ว ผมรู้เพราะผมอยู่มาห้าปีแล้ว
กระเบื้องหินแผ่นใหญ่กักเก็บความชื้น ความเย็นของทุกๆ วัน ัันั้นผ่านอุ้งเท้าของผม เย็นเยือกเข้าสู่ร่างกาย
เพื่อให้ประตูปิด จึงต้องใช้อีกมือปัดกลับไป สายตาอันงัวเงีย มองเข้าไปในกระจกเพื่อดูว่าวันนี้หน้าตาตัวเองเป็อย่างไร
“อะไรที่ผมหวัง ในขณะที่มองกระจก” ผมบ่นพึมพำและบิดก๊อกน้ำเพื่อล้างแปรงสีฟัน อันดับแรก
จากนั้นก็ปิดน้ำ เริ่มหมุนหลอดยาสีฟัน โดยใช้นิ้วอันทรงพลังแบกรับจุกของหลอดเอาไว้ และใช้นิ้วโป้งกดส่วนที่ยาสีฟันกำลังซ่อนตัวอยู่
และอีกครั้งที่ผมมักจะแอบคิดในใจ ‘เรากำลังนำสารเคมีเข้าปากอยู่ใช่ไหม’ ‘ไม่เอาน่า อย่าคิดมาก’
น้ำยาสีขาวถูกวางลงอย่างสวยงาม แม้ว่าก่อนหน้านี้หลายปี บีบออกมามากมาย สุดท้ายมันก็ใช้นิดเดียว เพราะมันหล่นลงพื้นเป็ประจำ ซึ่งผมไม่สามารถจินตนาการได้เลยว่า ควรจะซื้อแปรงที่ใหญ่ขึ้น หรือควรจะบีบยาสีฟันให้น้อยลง
686
