พี่ซิน แผนกประชาสัมพันธ์ (พนักงานที่รู้เื่ทุกอย่างของทุกคน)
นี่ๆ เพื่อนๆจ๋า ฉันไปรู้อะไรมาด้วยล่ะ เื่ของบอสน่ะ ตอนที่เราไปเดินป่าเพื่อนๆได้สังเกตไหมว่าบอสได้คู่กับใคร นั่นแหละทำให้ฉันสงสัยว่า บอสกับเพื่อนพนักงานคนนั้นคบกันอยู่หรือเปล่า
พลอย : ใครวะพี่ซิน แผนกไหนคะ
พี่ซิน : เพื่อนมะลิ ชื่ออะไรนะ แผนกกราฟฟิกน่ะ
ต่าย : อ๋อ หนูรู้ค่ะ เธอชื่อว่าเลิฟ ใช่ไหมคะ
พี่ซิน : น้องคนนั้นแหละ พี่ว่าเธอน่าจะเป็แฟนบอส ดูท่าทางสนิทสนมกับบอสเป็อย่างมาก
พลอย : ก็คิดว่างั้น เขาสองคนน่าจะกำลังคบกันอยู่หรือเปล่า
พี่ซิน : พี่ต้องไปถามริวซะแล้ว เขาน่าจะรู้เื่ดีที่สุด
ต่าย : ค่ะ ต่ายก็อยากรู้เหมือนกัน
--
ทิว
"เธอแน่ใจนะ ว่าจะไปทำงาน"
"ค่ะ นายรีบออกรถเถอะ สายแล้วนะ"
"ครับผม"
พี่อัญ ได้ส่งข้อความส่วนตัวมาหาผมว่า ่นี้ให้ระวังตัวเื่การคบกับพนักงานหน่อยนะ เพราะั้แ่การเดินป่าวันนั้น พนักงานหลายๆคนคิดว่าผมกับเลิฟเรากำลังคบกันอยู่ ทั้งที่จริงสถานะของเราสองคนตอนนี้ยังไม่ชัดเจนเลยครับ
"บอส บ่ายสามเรามีประชุมงานกันงานกันที่ชั้นสี่ค่ะ " เลขา
ก๊อก ก๊อก
"เข้ามาได้เลย"
"เป็ไง ไปถึงไหนแล้ว"
"อะไรของแกวะ ริว"
"แกกับเลิฟไง"
"หึหึ ไม่ถึงไหน ฉันถามแกกลับ มะลิกับแกล่ะ"
"เราสองคนคบกันอยู่"
"แฟนเก่ามะลิล่ะ "
"ไม่รู้ว่ะ เขาสองคุย ฉันไม่ได้ถามเธอมากด้วย "
"ไปประชุมถึงเวลาแล้ว"
"ครับ" ริวรีบลุกจากเก้าอี้ ไปเปิดประตูให้ ทิว ออกจากห้องไปประชุมงาน
--
เลิฟ
ฉันแทบจะเป็ดาราดังประจำบริษัทแล้วนะ มีแต่คนมาถามเื่ฉันกับทิว ว่าเป็แฟนกันจริงหรือเปล่า ฉันตอบกลับทุกคนไปว่า "ไม่เป็ความจริง" ฉันมาทำงานที่นี่ไม่เคยเห็นเ้านายเดินผ่านไปผ่านมาเลย ฉันเจอทิวที่ป้ายรถเมลล์ กว่าจะมารู้ว่าเขาเป็เ้านายฉันๆก็ชอบเขาไปแล้ว ให้ฉันเลิกชอบเขาตอนนี้คงไม่ทันแล้วล่ะ
"เพื่อนรักของฉันดังใหญ่แล้วนะ" มะลิแซะเพื่อนที่นั่งกินข้าวอยู่ข้างๆ
" ใครกันนะ เผยแพร่ข่าวนี้ออกไป"
"จริงเนอะ ตอนเราอยู่แคมป์ ไม่เห็นมีใครสนใจคู่ของเธอเลย" มะลิออกความเห็น
"นั่นอ่ะสิ พรุ่งนี้ป้าฉันกลับจากต่างประเทศแล้วด้วย"
"กลับมาทำไมอ่ะ"
"เขากลับมาเอาของที่สั่งออนไลน์ไว้น่ะ"
"อ่อ ป้าเธอไม่ได้ชวนไปอยู่ต่างประเทศด้วยเหรอ"
"ชวน แต่ฉันไม่ไปเองนะ"
"อือ แกห้าโมงแล้ว ป่ะ กลับบ้าน เก็บกระเป๋าเร็ว"
"เออ แกกลับไปก่อนเลย ฉันว่าจะไปอีกที่หนึ่งน่ะ"
"ฉันขอตัวก่อนนะ บาย"
"บาย"
เฮ้ออ .. รอดตัวไปหนึ่งวัน ฉันนั่งทำงานอื่นฆ่าเวลาในระหว่างรอ ทิว ประชุมงานเสร็จ นี่เขาประชุมมาราธอนกันหรือไง ั้แ่บ่ายสองโมงยังไม่เห็นออกจากห้องประชุมกันเลย
หนึ่งชั่วโมงผ่านไป ยังประชุมกันไม่เสร็จ ฉันของีบสักหน่อนแล้วกัน
ทิว
ประชุมครั้งนี้มีผู้ถือหุ้นมาเข้าร่วมประชุมด้วย มีการถกเถียงกันในประชุม ทำให้การประชุมเสร็จช้า ป่านนี้ เลิฟ คงรอผมแย่แล้วมั้ง
(ไลน์)
Tew : เลิฟ เธอกลับบ้านไปก่อนก็ได้นะ ผมคงประชุมอีกนานนะครับ
สามสิบนาทีผ่านไป
อ้าว สงสัยคงกลับบบ้านไปแล้วล่ะ
ไม่นาน เลิฟ เธอก็ตื่นขึ้นมาดูเวลา ปรากฎว่าหนึ่งทุ่มกว่าแล้ว "เขายังไม่เลิกประชุมอีกเหรอ " เธอรีบหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดไลน์อ่านข้อความทันที
(ไลน์)
Tew : เลิฟ เธอกลับบ้านไปก่อนก็ได้นะ ผมคงประชุมอีกนานนะครับ
Loveค่ะ : ตอนนี้นายอยู่ไหนล่ะ
Tew : อยู่บนห้องทำงาน ขึ้นมาหาผมสิ
Loveค่ะ : ไม่เอา ฉันไม่กล้าขึ้นไปหรอกนะ
Tew : ได้ครับ เดี๋ยวผมลงไปรับ
Loveค่ะ : ไม่ได้ค่ะ
เขาลงมารับฉันจริงๆเหรอเนี่ย มันต้องมีอะไรผิดพลาดไปแน่ๆ ทำให้คนแบบ ทิว ลงทุนลงมาหาฉันถึงโต๊ะทำงาน นั่นไงเดินลงมาแล้ว
"เท่จังเลย" ฉันยืนมอง ทิว ในขณะที่เขากำลังเดินลงบันไดมาหาฉัน
"เดินสิครับ" ผมดึงมือให้เธอเดินตามผมมา
" นายยังมีงานต้องทำอยู่เหรอ"
"เปล่า มีเธอแล้ว ไม่ทำงานแล้วล่ะ"
"ห๊ะ หมายความว่า เราสองคนจะ..เป็แฟนกันเหรอ"
"ฮ่าๆ เธอพูดขึ้นก่อนเองนะ "
"เชิญเข้าห้องครับ"
"ค่ะ" ฉันเดินมาที่โซฟาด้านขวามือ ทิว เดินมานั่งข้างๆตัวฉัน
"นายไปเก็บสัมภาระ เราจะได้กลับบ้านกัน"
"ผมมีเื่อยากจะคุยด้วย " ผมอยากบอกความในใจกับเธอเท่านั้นเอง
"เื่อะไรคะ" เอ๊ะ ทำไมเขาต้องทำหน้าตาจริงจังขนาดนั้น
"คือว่า เธอยังอยากจีบฉันอยู่ไหม"
"นายถามทำไมเหรอ" อยู่ด้วยกันตอนนี้ มันเกินคำว่าจีบไปแล้ว
" ฉันชอบเธอนะ" ผมพูดออกไปแล้ว เริ่มไม่แน่ใจแล้วสินะ ว่าเธอยังชอบผมอยู่หรือเปล่า
"ฉันแอบชอบนายมาต้องสองปี ั้แ่วันแรกที่ฉันมาทำงานที่นี่ นายคงไม่รู้สินะ"
"่ใช่ครับ ่นั้นผมต้องพยายามเรียนรู้งานจากพ่อ เลยทำให้ผมไม่อยากสนใจใครในตอนนั้น"
"ตอนนี้ล่ะ นายเริ่มสนใจฉันแล้วใช่ไหม"
"ครับ"
ผมหันหน้าไปสบตาเธอ เอื้อมมือทั้งสองข้างไปที่จับใบหน้าของเธอ แล้วโน้มตัวไปจรดริมฝีปากเธออย่างช้าๆ ค่อยๆซึมซับรสจูบของกันและกัน จูบได้ไม่นานเธอก็ผลักผมออกโดยเร็ว
"เฮ้ เธอผลักฉันออกทำไมเนี่ย"
"ก็นายจูบฉันเยอะไปแล้ว"
"นานๆทีเราจะได้โรแมนติกกันแบบนี้นะ"
"ช่างเถอะ!! ฉันกลับบ้านแล้ว"
"เดี๋ยวไปส่ง ดึกแล้วอันตราย"
"ขอบคุณค่ะ"
บ้านฉันเอง
ทิว มาส่งฉันถึงแค่หน้าบ้าน แล้วเขาก็ขับรถออกไป คงกลับบ้านไปพักผ่อ่นล่ะมั้ง วันนี้เขาคงเหนื่อยน่าดู
ฉันเองคงต้องพักผ่อนบ้างแล้ว เมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อนที่เขาจูบฉัน หัวใจฉันยังเต้นไม่หยุดเลย ฉันก็ได้ยินเสียงหัวใจเขาเต้นแรงเหมือนกันนะ เริ่มอยากให้ถึงตอนเช้าเร็วๆแล้ว อยากเจอหน้าเขาอีกจัง
--
ป้ากลับมาถึงบ้าน
เนื่องจากวันที่บ้านกลับบ้านเป็วันที่ฉันต้องมาทำงาน หยุดไม่ได้แล้ว พี่อัญบอกว่าถ้าฉันหยุดอีกจะไล่ออกทันที ฉันโดนขู่เื่นี้มาตลอด มันทำให้ฉันอยากหยุดงานเพิ่มขึ้นไปอีก
ฉันมารอที่ป้ายรถเมลล์เฉกเช่นทุกวัน กลับมาขึ้นรถเมลล์เหมือนเดิม นั่งแท็กซี่เปลืองตัง เงินเดือนๆนี้ฉันเหลือสามร้อยบาทสุดท้ายแล้วด้วย เหลืออีกต้องสองอาทิตย์ ฉันจะไปยืมใครดีน๊าา..
เป้าหมายคือ มะลิ เพื่อนฉันเอง
"ว่าไงยะ แกมองหน้าฉัน มีเรืองอยากให้ช่วยใช่ไหมล่ะ"
"่ใช่แล้ว เธอพอสักหนึ่งพันบาทไหม ยืมหน่อย"
"ผมมีครับ "
"เย้ย ทิว มาตอนไหนเนี่ย มาแอบฟังเขากันแบบนี้มันเสียมารยาทรู้ไหม" ฉันโวยวายใส่เขา
"แล้วเธอล่ะ เมื่อไหร่จะเข้าออฟฟิตไปทำงาน ห๊ะ"
"ฉันกับมะลิ รออาหารตามสั่งอยู่" มะลิ เธอยืนมองฉันกับทิว สลับกันไปมา
"ฉันขอตัวก่อนนะ ฉันฝากเอาข้าวกล่องไปให้ด้วยนะ " มะลิหันไปบอกกับทิว "ขอตัวก่อนนะคะบอส"
พอมะลิเดินออกจากร้านข้าวไปแล้ว ทิวจูงมือฉันเดินมายังข้างหลังออฟฟิตที่ๆฉันคุ้นเคยเป็อยู่างดี เขาพาฉันมาทำไมอีก เฮ้ออ
"ฉันขอนั่งพักก่อนนะ"
"ครับ" ผมลงไปนั่งกับพื้นหญ้า นั่งใกล้ๆเธอ ผมเอื้อมมือไปจับมือเธอมาวางไว้บนตักผม เธอหันมามองผมๆยิ้มให้เธอเล็กน้อย
เราสองคนมองกันไปกันมา ในที่สุดหัวเราะออกพร้อมกัน "ฮ่าๆๆ"
4K
