หลังจากกลับมาจากเมืองด้วยความพ่ายแพ้ ไคโตะนั่งกอดเข่าอยู่หน้ากองไฟด้วยความเจ็บใจ แผลตามตัวเริ่มปวดระบม แต่ที่เจ็บกว่าคือศักดิ์ศรี
"เฮ้อ... ลมแพ้ไฟ... มันคือกฎธรรมชาติชัดๆ จะไปชนะได้ไงฟะ" เขาบ่นพึมพำ หยิบกิ่งไม้มาเขี่ยกองไฟเล่น
“...หยุดบ่นแล้วมาถูหลังให้หน่อย”
เสียงเรียบๆ ดังมาจากด้านหลังพุ่มไม้หนาทึบ ซึ่งเป็โซนของลำธารธรรมชาติ
“หะ-หา!?” ไคโตะสะดุ้งสุดตัว
“เร็วเข้า ฉันเมื่อยจะตายอยู่แล้ว”
ไคโตะกลืนน้ำลายอึกใหญ่ ค่อยๆ เดินฝ่าพุ่มไม้ออกไป... ภาพที่เห็นทำเอาเืกำเดาแทบพุ่ง
แสงจันทร์สาดส่องลงมากระทบผิวน้ำที่เป็ประกายระยิบระยับ และกลางลำธารนั้น... เซ็ตสึนะ กำลังนั่งแช่น้ำอยู่ โดยมีเพียงไอน้ำจางๆ และผมสีดำยาวสยายปิดบังผิวกายขาวเนียน่บนไว้เพียงวูบวาบ
ชุดนักเรียนถูกพับวางไว้อย่างเรียบร้อยบนโขดหิน
“ยะ... ยืนบื้ออะไรอยู่ ลงมาสิ” เธอหันมามองข้ามไหล่ เส้นผมเปียกน้ำลู่แนบไปกับแผ่นหลังขาวเนียน
“จะบ้าเหรอครับ! ผมเป็ผู้ชายนะ!” ไคโตะรีบหันหลังกลับ ปิดตาแน่น
“ไร้สาระ... ฉันเห็นของนายตอนทำแผลหมดแล้ว” น้ำเสียงเธอไม่สะทกสะท้าน “ลงมา... ฉันจะสอนวิธีชนะเ้าหัวเพลิงนั่นให้”
คำว่า “ชนะ” ทำให้ไคโตะชะงัก
สุดท้ายเขาก็ยอมถอดเสื้อผ้าเหลือแต่กางเกงใน (หรือผ้าเตี่ยว) แล้วค่อยๆ หย่อนตัวลงน้ำ โดยนั่งหันหลังให้เธอรักษาระยะห่างสุดชีวิต
“นายคิดว่าทำไมลมถึงแพ้ไฟ?” เซ็ตสึนะถามขึ้นพลางวักน้ำลูบแขน
“ก็... ลมมีออกซิเจน มันช่วยโหมให้ไฟแรงขึ้นไงครับ ยิ่งผมยิงวินด์คัตเตอร์เข้าไป มันก็เหมือนไปเติมเชื้อเพลิงให้ลีโอ” ไคโตะตอบตามตำราเรียน
“ถูกครึ่งเดียว”
ซ่า...
เสียงน้ำกระเพื่อมเข้ามาใกล้ ไคโตะตัวเกร็งเมื่อรู้สึกถึงไอร้อนจากร่างของเซ็ตสึนะที่ขยับเข้ามาซ้อนด้านหลัง
“ดูเทียนไขสิ...” เธอชี้ไปที่ตะเกียงไฟเวทที่วางอยู่ริมตลิ่ง “ถ้าลมพัดเบาๆ ไฟจะลุกโชน... แต่ถ้าลมพัด ‘แรง’ และ ‘เร็ว’ พอ... จะเกิดอะไรขึ้น?”
“ไฟ... ก็จะดับ?” ไคโตะตอบ
“ถูกต้อง” เซ็ตสึนะกระซิบข้างหู กลิ่นสบู่หอมฟุ้งทำเอาไคโตะสติเตลิด “หลักการคือการ ‘ตัดขาด’ เชื้อเพลิง... นายต้องไม่ส่งลมไป ‘ช่วย’ มัน แต่ต้องส่งลมไป ‘กระแทก’ ให้เปลวไฟหลุดออกจากเชื้อเพลิง... หรือไม่ก็...”
เธอหยุดพูด แล้วจู่ๆ ก็เป่าลมเบาๆ ใส่หลังหูของไคโตะ
ฟู่ว์...
“อ๊ะ!” ไคโตะสะดุ้งขนลุกซู่ หดคอหนี “ทำอะไรเนี่ยพี่สาว!”
“...หรือไมนายก็ทำให้บริเวณนั้น ‘ไม่มีอากาศ’ ซะเลย”
ดวงตาของไคโตะเบิกโพลงเหมือนโดนฟ้าผ่า
“ไม่มีอากาศ... สุญญากาศ (Vacuum)!?”
“ใช่...” เซ็ตสึนะพิงหลังแนบกับแผ่นหลังของไคโตะ ัันุ่มหยุ่นของหน้าอกทำให้ไคโตะรู้ได้ทันทีว่าเธอ... ไม่ได้ใส่อะไรเลย!
“ไฟ้าออกซิเจน... ถ้านายใช้เวทลม ‘ดูด’ อากาศรอบๆ ตัวศัตรูออกไป หรือสร้างกำแพงลมหมุนวนจนอากาศภายนอกเข้าไม่ได้... ไฟของเ้านั่นก็จะดับไปเอง”
เธอยกมือที่เปียกน้ำขึ้นวาดนิ้วไปบนแผ่นหลังของไคโตะเป็รูปวงกลม วนไปวนมา...
“จินตนาการถึงพายุหมุน... ที่ตรงกลางว่างเปล่า... ดูดกลืนทุกอย่าง... เข้าใจไหม?”
ไคโตะหน้าแดงจนควันแทบออกหู หัวสมองตีกันมั่วระหว่างทฤษฎีเวทมนตร์สุดล้ำลึก กับัันุ่มนิ่มและอันตรายที่แนบชิดอยู่ด้านหลัง
“ขะ-เข้าใจแล้วครับ! เข้าใจแจ่มแจ้งเลย!” เขารีบะโแล้วลุกพรวดขึ้นจากน้ำ
“จะรีบไปไหน? ยังไม่ได้ถูหลังให้เลย” เซ็ตสึนะเงยหน้ามองตาใส (หรือแกล้งก็ไม่รู้)
“ผม... ผมจะไปฝึก! คืนนี้ถ้าสร้างสุญญากาศไม่ได้ ผมไม่นอน!”
ไคโตะวิ่งหนีขึ้นฝั่ง คว้าเสื้อผ้าแล้ววิ่งหายเข้าไปในป่าด้วยความเร็วแสง ทิ้งให้เซ็ตสึนะนั่งยิ้มมุมปากอยู่ในลำธาร
“หึ... เป็เด็กที่กระตือรือร้นจริงนะ” เธอหัวเราะในลำคอ ก่อนจะวักน้ำขึ้นมาล้างหน้าอย่างสบายใจ
5K
