ทางด้านชุนเหมยลีนั้นหลังจากช่วยสะใภ้ใหญ่ล้างจานเสร็จแล้วนางก็กลับเข้าไปในห้องโถงเพื่อที่จะคุยกับพี่ใหญ่และพี่รองของนาง
ชุนเหมยลีนั่งลงบนเก้าอี้แล้วเอ่ยทัก “พี่ใหญ่ พี่รองพวกท่านสบายดีนะเ้าคะ”
“สบายดี สบายดี”พี่ใหญ่และพี่รองพูดออกมาพร้อมกัน ก่อนจะหันไปสบตากันแล้วถามว่า “ชุนเหมยลี ข้าได้ยินจากท่านแม่ว่าเ้าหย่าแล้วจริงๆหรอ”พี่รองเป็คนเอ่ยปากถามนาง
“ใช่มันเกิดอะไรขึ้น”พี่ใหญ่ถามนาง
สะใภ้ใหญ่และสะใภ้รองต่างก็เงี่ยหูตั้งใจฟังเต็มที่ แต่พวกนางก็ทำเหมือนกับว่าไม่ได้ตั้งใจฟังและจิบน้ำชาที่อยู่ในถ้วยไปพลางๆ
“เหอะ! ก็คงจะไปทำเื่งามหน้าไว้ในจวนตระกูลชุนเข้านะสิไม่ว่า”ยายเฒ่าหลินพูดออกมาด้วยความไม่พอใจ
“ยายแก เ้าไม่พูดก็ไม่มีใครเขาว่าเ้าเป็ใบ้หรอกนะ”ตาเฒ่าปรามภรรยาของตัวเอง จากนั้นจึงหันไปมองชุนเหมยลีเพื่อรอคำตอบ
“ข้า ข้าแค่ หย่ากับเขาด้วยความสมัครใจ พวกพี่ไม่ต้องเป็ห่วงหรอกเ้าค่ะ”ชุนเหมยลีบอกกับพวกเขา นางไม่อยากพูดเื่ที่มันผ่านไปแล้วและไม่อยากนึกถึงมันอีก
“เหอะ! มีลูกสาวโง่ๆ แบบนี้ ถึงได้โดนเขาหย่าออกมา แล้วแบบนี้ข้าจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน”ยายเฒ่ายังคงพูดด้วยความไม่พอใจ
“พอแล้ว ในเมื่อเื่มันเป็แบบนี้แล้ว เ้าก็อย่าอะไรนักเลยยายเฒ่า”ตาแกหลินบอกกับยายเฒ่าที่อยู่ด้านข้าง
“เหอะ! เ้าก็พูดได้ อีกไม่กี่ปีหลินหยูหยูก็ต้องแต่งงานออกไป ในอนาคต ใครเขาจะอยากมาสู่ขอ มีอาสามที่ถูกหย่าอยู่ในครอบครัว ให้เป็ขี้ปากชาวบ้านเขาแบบนี้”
เมื่อยายเฒ่าพูดจบตาแก่ก็ตบโต๊ะดัง “ปัง” ด้วยความโมโหยิ่งนับวันยายเฒ่าก็ยิ่งทำตัวน่าโมโหมากขึ้นเรื่อยๆ
“ยายแกถ้าเ้ายังไม่หยุดพูดอีก..”ตาแกหลินยังพูดไม่ทันจบยายเฒ่าหลินก็สวนขึ้นมาว่า “เ้ามันก็ดีแต่ให้ท้ายนางทั้งๆ ที่นาง..” ยายเฒ่ายังไม่ทันพูดจบตาแกหลินก็ตบโต๊ะอีกรอบหนึ่ง “ปัง” และตะคอกยายเฒ่าหลินทันที “หยุด! ถ้ายังไม่หยุดพูดอีกข้าจะตบให้เืกบปากเลยคอยดู”
ยายเฒ่าคอหดด้วยความกลัว นางกลัวตาแกหลินเวลาที่โมโหมากจริงๆ
“ท่านพ่อ ท่านแม่ก็แค่เป็ห่วงชื่อเสียงของบ้านเราท่านอย่าไปโกรธท่านแม่เลย”เ้าใหญ่บอกกับตาแก
“ท่านพ่อ ข้าไม่ดีเองที่ทำให้ท่านแม่หนักใจ ท่านอย่าโกรธท่านแม่เลยเ้าค่ะ”ชุนเหมยลีบอกพ่อของนาง
“หึ!”ตาแกหลินพ่นลมหายใจออกมาด้วยความอึดอัดใจ
“แล้วเ้าจะทำยังไงต่อไปชุนเหมยลี”เ้ารองถามนาง ลึกๆ ในใจแล้วเขาก็แอบหวังอยากจะพึ่งพาน้องสามคนนี้อยู่ เมื่อนายท่านชุนจื่อสอบติดขุนนาง เขาก็จะมีญาติเป็ถึงขุนนาง ในอนาคตถ้าหลินอวี่ได้แต่งออกไปก็จะได้แต่งกับครอบครัวที่ดีมีฐานะ แต่ตอนนี้ความหวังของเขาต้องพังทลายลงเพียงเพราะน้องสาวเพียงคนเดียว
“ข้า…พี่ใหญ่ พี่รองพวกท่านมีงานให้ข้าทำบ้างไหมเ้าคะ”ชุนเหมยลีกัดฟันถามพี่ใหญ่และพี่รองของนางออกไปด้วยความประหม่า
“ไม่มีหรอก”สะใภ้ใหญ่พูดออกมาโดยไม่ทันคิด “ข้ามีลูกชายตั้งสองคนและทั้งสองก็เรียนหนังสืออยู่ในเมืองลำพังแค่ค่าเล่าเรียนก็จะไปพอจ่ายอยู่แล้ว ที่เหลือก็ให้ท่านแม่เป็คนเก็บไว้”สะใภ้ใหญ่พูดออกไปด้วยความรวดเร็ว นางกลัวว่านางจะต้องแบ่งรายได้ของนางให้กับชุนเหมยลี
“ใช่แล้วสะใภ้ใหญ่ของเ้าพูดถูก ถึงพี่ใหญ่เ้าจะดูแลร้านทั้งสองแต่ทั้งสองร้านก็มีลูกจ้างประจำหมดแล้ว”เ้าใหญ่สนับสนุนคำพูดของนาง
“ไม่เป็ไรท่านพี่”ชุนเหมยลีพูดและหันไปหาพี่รองของนาง
“ข้าก็ไม่ไมีมีงานให้เ้าทำหรอก ข้าดูแลร้านแค่ร้านเดียวก็เหมือนอย่างที่พี่ใหญ่ว่ามานั่นแหละ และร้านของข้าก็มีรายได้น้อยกว่าพี่ใหญ่เ้าอีกต่างหาก”เ้ารองรีบบอกชุนเหมยลีทันทีนอกจากเอารายได้ที่น้อยนิดให้ท่านแม่แล้วเขาก็แอบเก็บเอาไว้ที่ตัวเองนิดๆหน่อยๆจะว่าเขาเห็นแก่ตัวก็ได้ แต่เขาต้องเก็บไว้ให้หลินอวี่ในอนาคต
“เ้าก็มีสินเดิมติดตัวออกมาไม่ใช่หรือไงทำไมไม่เอามาเก็บไว้ที่ข้า ดูอย่างพี่ใหญ่ และพี่รองของเ้าซิ”ยาเฒ่าหนิงพูดออกมาทันที เมื่อพูดถึงเื่เงิน
“ท่านแม่ข้า…”ชุนเหมยลียังไม่ทันพูดจบก็ได้ยินเสียงเอะอะะโโวยวายอยู่ที่ด้านนอก และตามมาด้วยหลินหยูหยูที่วิ่งร้องให้เข้ามา “ฮื่อๆ ท่านพ่อ หลินอวี่ หลินอวี่ ตกลงไปในสระบัว แล้ว…”นางร้องให้ไปด้วยพูดไปด้วยนางกลัวมาก ถ้าๆหลินอวี่เป็อะไรไปนางจะทำยังไงดี
“เ้าว่าไงนะ!”ทุกคนะโออกมาด้วยความใแล้ววิ่งออกไปที่สวนทันที
“กรี๊ดดด ไม่นะหลินอวี่”สะใภ้รองร้องออกมาทันที และวิ่งนำหน้าทุกคนออกไป แต่เ้ารองไวกว่า เมื่อทุกคนใกล้ถึงสระบัวที่อยู่ในสวนก็ได้ยินเสียง “ตูม” เสียงน้ำในสระแตกกระจายออกมาเป็วงกว้าง และเห็นหลังไวๆของ ชุนเซียนเออร์ที่กระโดนตามลงไปในสระบัว
“ชุนเซียนเออร์!”ชุนเหมยลีร้องเรียกลูกสาวของนางออกมาด้วยความใและรีบวิ่งไปข้างหน้าทันที พร้อมกับที่ดวงตาของนางเริ่มแดงก่ำ
สระบัวภายในสวนนั้นลึกมาก ชุนเซียนเออร์รอไม่ไหวแล้วถ้านางไม่รีบลงไปช่วยหลินอวี่ หลินอวี่ได้ตายแน่ๆ เมื่อหางตาของนางเห็นหลินหยูหยูเดินเข้ามาและตั้งใจผลักนาง นางก็หลบออกมาอย่างว่องไวโดยลืมไปว่าหลินอวี่ยืนอยู่ด้านหน้าของนาง ทำให้นางตกลงไปในสระแทน
เมื่อเห็นดังนั้นหลินหยูหยูก็ตัวสั่นด้วยความหวาดกลัวขึ้นมา “เพรียะ” เสียงฝ่ามือกระทบใบหน้าของหลินหยูหยูเรียกสตินางขึ้นมา นางมองไปที่ชุนเซียนเออร์ และเห็นดวงตาที่เย็นะเืของนาง
“ไป! รีบไปตามพวกผู้ใหญ่มาเดี๋ยวนี้!”หลินหยูหยูตกตะลึง และวิ่งจากไปทันที
ชุนเซียนเออร์กลั้นหายใจและรีบะโลงไปในสระบัว เมื่อเห็นหลินอวี่จมลงไปได้สักพัก นางก็ไม่รอช้า เมื่อถึงก้นสระนางก็คว้าตัวของหลินอวี่เข้ามากอดไว้ด้วยมืออีกข้างหนึ่งก่อนที่นางจะค่อยๆใช้มืออีกข้างหนึ่งว่ายน้ำ ดันตัวเองและหลินอวี่ให้โผล่ขึ้นมาเหนือน้ำ
ร่างกายของเด็กทำให้นางแทบจะหมดแรงเต็มทีแล้ว ชุนเซียนกลั้นหายใจอีกเฮือกก่อนจะโผล่พ้นขึ้นมาเหนือน้ำ “เฮือก!”นางสูดหายใจเข้ามาจนเต็มปอด นางหอบหายใจด้วยความเหนื่อย พอดีกับที่พวกผู้ใหญ่มาถึง “เร็วเข้าท่านอา ข้าจะไม่ไหวแล้ว”นางยังคงตีขาไปมาอยู่เหนือน้ำเพื่อประคองไม่ให้ตัวเองจมลงไป
“ตูม”เ้ารองะโลงไปในสระบัวทันทีน้ำในสระสูงเท่าหน้าอกของเขาพอดีแต่สำหรับพวกเด็กๆ แล้วน้ำในสระกลับมิดหัวของพวกเขา เ้ารองรีบรับตัวของหลินอวี่เอาไว้และวางนางไว้บนพื้นก่อนจะอุ้มชุนเชียนเออร์ขึ้นไปและตัวเองก็ตามขึ้นมาที่หลัง
“กรี๊ส…หลินอวี่ หลินอวี่ลูกสาวข้านางไม่หายใจ”สะใภ้รองกรีดร้องออกมาด้วยความใและกอดลูกสาวนางไว้แน่น
เ้ารองที่เพิ่งตามขึ้นมาก็ทรุดลงไปกับพื้น “ลูกสาวข้าลูกสาวของข้า” เ้ารองพึมพำออกมาด้วยความเสียใจ
ตาเฒ่าหลินและยายแกหลินต่างก็ตกตะลึง จากนั้นยายเฒ่าก็เป็ลมล้มพับลงไปทันที “ยายแก” ตาเฒ่าหลินประคองยายแกไว้ได้ทันท่วงทีก่อนที่นางจะล้มลงไปหัวฟาดพื้น
สะใภ้ใหญ่รีบเข้ามาประคองยายเฒ่าหลินไว้ และสั่งให้หลินฝูไปเอาพัดที่อยู่ข้างในบ้านมาให้นาง “ครับท่านแม่” หลินฝูรีบวิ่งไปในเรื่อน
“ฮื่อๆ ลูกสาวข้า ลูกสาวข้า”สะใภ้รองยังคงกอดลูกสาวของนางเอาไว้แล้วร้องให้แทบขาดใจ
ชุนเหมยลีก็กอดลูกสาวของนางเอาไว้ด้วยความหวาดกลัว “ท่านแม่ปล่อยข้าก่อน” ชุนเซียนเออร์ ผลักท่านแม่ของนางออกเบาๆ ก่อนจะตรงไปหาสะใภ้รอง
“ท่านป้ารีบวางนางลงเร็วเข้า ขาเคยอ่านเจอในหนังสือหลินอวี่ยังมีทางรอด!”เมื่อสะใภ้รองได้ยินดังนั้นจึงรีบวางหลินอวี่ลง และมองไปที่ชุนเซียนเออร์ด้วยความหวัง
"อย่าลืมกดติดตามและให้กำลังใจไรต์ด้วยนะคะ'"
394K
