หมอเฉิงลอบชำเลืองมงดูหน้าของจางจื่อฟ่านหลายครั้ง และบอกกับตัวเองว่า
ถึงเธอจะเป็คนเก่ง ฉลาดและสวยแค่ไหนก็ตาม แต่เธอกลับไร้เดียงสานัก แล้วหมอก็ยิ้มอย่างไม่รู้ตัว
จางจื่อฟ่านจัดการแฮมเบอร์เกอร์ของตัวเองเสร็จเรียบร้อย หน้าตาดูมีเืฝาดมากขึ้น
หญิงสาวกล่าวขอบคุณหมอเฉิงสำหรับอาหารมื้อนี้
“ขอบคุณหมอมากเลยนะคะ” จางจื่อฟ่านกล่าวขึ้น
“ไม่เป็ไรครับ” หมอหนุ่มตอบยิ้มอยู่เช่นนั้น
ขณะเดียวกันก็ยื่นเอกสารในมือให้ หญิงสาวรับมาอย่างงงๆ
“นี่คืออะไรคะ” จางจื่อฟ่านถามขมวดคิ้วอย่างสงสัย
“ประวัติการศึกษาของผมครับ ผมบอกคุณไว้แล้วนี่ว่าจะเอามาให้ดู” หมอหนุ่มตอบเรียบเรียบ
จางจื่อฟ่านยิ้มจืดๆ รู้สึกละอายใจที่ก่อนหน้านี้พูดจาดูิ่หมอเฉิงไว้มาก
“ฉันต้องขอโทษหมอมากๆเลยที่พูดไม่ดีกับหมอวันนี้” หญิงสาวพูดขณะยื่นเอกสารคืนให้
“จะไม่เปิดดูหน่อยเหรอครับ” หมอเฉิงถามพลางพยักหน้าให้เธอเปิดซองเอกสาร
“ไม่ล่ะค่ะ แค่นี้ฉันก็ละอายจะแย่อยู่แล้ว” จางจื่อฟ่านตอบตามตรง หมอเฉิงยิ้มให้เธออย่างอ่อนโยนเป็ครั้งแรก ทำให้ใจของหญิงสาวเต้นรัวเร็วอย่างไม่รู้สาเหตุ
หมอเฉิงมีผู้หญิงในสเปคมั้ยคะ” อยู่ๆจางจื่อฟ่านก็ถามขึ้นมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย
แม้แต่ตัวเธอเองก็ยังไม่คาดคิดว่าตัวเองจะถามเช่นนั้นออกไปแต่เมื่อถามไปแล้วก็ได้แต่เลยตามเลย
หมอเฉิงทำหน้าปั้นยากในทันทีที่ได้ยินคำถาม เขาเองไม่คิดว่าจะได้ยินคำถามแบบนี้จากนักธุรกิจสาวชื่อกระฉ่อนไปทั่วโลกอย่างเธอ เขาขยับตัวอย่างอึดอัดเล็กน้อยก่อนจะตอบคำถามนั้นอย่างครุ่นคิดและระมัดระวัง
“เอ่อ คุณอยากรู้ไปทำไม” เขาหยั่งถาม
“ก็ไม่มีอะไร คุยกัน แชร์ความคิดหรือหมอไม่สะดวก จะไม่ตอบก็ได้” จางจื่อฟ่านยักไหล่พูด หญิงสาวเริ่มมีอาการดีขึ้นมากแล้ว
“อืมมมม ..” หมอเฉิงใช้ความคิด
“จะเรียกว่าสเปคได้มั้ยนะ” หมอเฉิงพูดเอื่อยเฉื่อย ในขณะที่ลากเก้าอี้ทำงานมานั่งข้างเตียงผู้ป่วยชั่วคราวในขณะนี้
“ ผมชอบคนเรียบร้อยอ่อนหวาน มีความเป็แม่บ้านแม่เรือนอะไรทำนองนั้นนะ” หมอเฉิงพูดไปพลางใช้ความคิดไปพลาง คำตอบหมอเฉิงทำให้จางจื่อฟ่านหัวเราะเบาๆ
“หมอกำลังจะบอกว่า ทุกอย่างที่ตรงข้ามกับฉันหรือเปล่า” จางจื่อฟ่านถามยิ้มๆ ไม่รู้เพราะอะไรแต่คำตอบของหมอเฉิง ทำให้เธอรู้สึกผิดหวังเล็กๆ
หมอเฉิงเงยหน้าดูหญิงสาวตรงหน้าแล้วเลิกคิ้วให้ ยิ้มน้อยๆเป็คำตอบ
จางจื่อฟ่านรู้สึกอยากแกล้งหมอเฉิงขึ้นมาทันที เธอจึงก้มหน้าลงไปใกล้หมอหนุ่ม จนรู้สึกรับรู้ถึงลมหายใจร้อนผ่าว หมอเฉิงใเล็กน้อยแต่ทว่ากลับไม่ขยับหนีหรือหลบสายตาของหล่อน
“ทำไมคะ ฉันไม่สวยหรือคะ อย่างฉันเป็สเปคของหมอไม่ได้หรือคะ” จางจื่อฟ่านกระซิบถามเบาๆ ท่าทางเธอตอนนี้มันดูสวยเซ็กซี่ขึ้นมาทันทีในสายตาของเฉิงซีกวนวิสัญญีหนุ่ม หมอเฉิงใจเต้นแรงแต่พยายามข่มอาการเอาไว้ จนกระทั่งหญิงสาวกระซิบถามมาอีก
“ว่าไงคะ สำหรับหมอฉันสวยมั้ยคะ” จางจื่อฟ่านทำเสียงเซ็กซี่ถาม
“สวย” หมอเฉิงตอบสั้นๆ หันหน้าหนีเพื่อหลบสายตาคู่นั้นก่อนที่เขาจะอดรนทนไม่ไหวเสียก่อน แต่ทว่ามือของหญิงสาวยกขึ้นจับไปที่ใบหน้าเขาแล้วล๊อคคอไว้เบาๆ ไม่ให้เขาขยับหรือเบือนหน้าหนี
“ทำไมคะ รังเกลียดฉันหรือคะ ฉันสังเกตเห็นว่าคุณพยายามจะหลบสายตาของฉันตลอดเลยนะ” จางจื่อฟ่านพูด อีกมือหนึ่งเธอใช้ท้าวดันกับเตียงผู้ป่วยไว้เพื่อพยุงตัว
“ไม่ใช่อย่างนั้นหรอก คุณคิดมากไปแล้ว” หมอเฉิงตอบเบาๆ ภายในใจของหมอหนุ่มเต้นไม่เป็จังหวะ กับอากัปกิริยาของหญิงสาว
“คุณไข้ขึ้นหรือเปล่า” หมอหนุ่มถามออกไปอย่างคนทำอะไรไม่ถูก
“ไม่หรอกค่ะ ฉันสบายดี ฉันแค่อยากรู้ว่าคุณคิดยังไงกับฉัน” จางจื่อฟ่านรบเร้าขยับเข้าไปใกล้กว่าเดิม
หมอเฉิงเอนหลังหลบจนแทบจะหงายหลัง แต่ยังดีที่มีพนักเก้าอี้กั้นไว้ เขาไม่อาจจะขยับตัวหนีหล่อนไปได้เลยในตอนนี้ เขาจะตอบหล่อนไปได้อย่างไรกัน ว่าที่จริงเขาเองเป็คนที่สนใจในตัวหล่อนั้แ่ยังไม่ทันได้เจอหน้าด้วยซ้ำ เขาได้ยินชื่อหล่อนมานานจากการเล่าของผู้เฒ่าจางเหมิน ที่คอยพูดกรอกหูเขาอยู่ตลอดเวลาว่าจางจื่อฟ่านมีคความงามดั่งหงส์ มีความฉลาด มีไหวพริบที่ดีเลิศและมีความร้ายดั่งเสือ เขารอเวลาที่จะได้เจอกับเธอมานานมากแล้ว และเมื่อได้เจอกันครั้งแรกจริงๆ เขาก็ตกตะลึงไปในความงามของเธอจนแทบจะทำอะไรไม่ถูก ทุกครั้งที่เจอกันเขาพยายามที่จะทำเฉยเมยเพื่อไม่ให้เธอจับข้อสังเกตได้นั่นเอง แต่ขณะนี้เธอกลับพยามยามที่จะแกล้งหรือจะอะไรกับเขาก็ตามที มันทำให้จิตใจในส่วนที่ถูกข่มไว้มันเริ่มกลับมาเต้นโครมครามอีกครั้ง
จางจื่อฟ่านสังเกตเห็นรอยตระหนกใอยู่ในใบหน้านั้นอย่างชัดเจน หญิงสาวยิ้มในใจอย่างได้ที ขยับตัวเข้าไปใกล้จนรู้สึกได้ถึงไร้อุ่นจากตัวของเขา หมอหนุ่มตัวแข็งทื่อคาดเดาไม่ถูกว่าเธอ้าจะทำอะไรกันแน่ สายตาจ้องจับกันนิ่งชั่วอึดใจหนึ่ง จางจื่อฟ่านส่งสายตายั่วยวนใจอย่างที่สุด
แต่ในนาทีนั้นเองอย่างไม่ทันได้คาดคิด ข้อมือที่เธอท้าวไว้บนเตียงนั้นเกิดอ่อนแรงขึ้นกระทันหันทำให้จางจื่อฟ่านเสียหลักล้มลงไป ริมฝีปากบางได้รูปประกบเข้ากับริมฝีปากของหมอหนุ่มตรงหน้าทันที อย่างไม่ทันได้ตั้งตัว วิสัญญีหนุ่มลืมตาโพลงด้วยความใ แต่ก็รับตัวของจางจื่อฟ่านได้ทันก่อนที่จะตกจากเตียง และเพราะความเร็วที่คว้าร่างของเธอไว้ในเดี๋ยวนั้นเอง ทำให้มือของหมอเฉิงกระทบอย่างจังกับความนิ่มและยืดหยุ่นบนตัวของหญิงสาว หมอหนุ่มใจเต้นรัวเร็วอย่างไม่นึกไม่ฝัน ในขณะที่จางจื่อฟ่านเองก็ใเช่นกันเธอไม่คิดเลยว่าเื่จะเลยเถิดมาจนถึงในตอนนี้ ริมฝีปากยังคงประกบกันแน่น หญิงสาวรับรู้ได้ถึงอ้อมแขนแข็งแรงมั่นคง ที่โอบเอวของเธอไว้ไม่ให้ร่วงลงสู่พื้น เธอเองในขณะที่ใกับเหตุการณ์ก็โอบกอดรอบคอของหมอหนุ่มไว้เช่นกัน ทุกอย่างเหมือนถูกสะกดให้แน่นิ่งอยู่เช่นนั้นนานแค่ไหนไม่ทราบได้ จนกระทั่งหมอเฉิงค่อยๆจับต้นแขนของหญิงสาวดันเบาๆ จางจื่อฟ่านรู้สึกตัวในทันที ในขณะที่เผลอหลับตาพริ้มหล่อนค่อยๆดันกายออกจากอ้อมอกของเขาช้าๆ โดยมีหมอหนุ่มประคองอีกที หน้าของหญิงสาวแดงระเรื่อไปด้วยเืฝาดที่แล่นพล่านไปทั่วตัวด้วยความอายสุดขีด ในขณะเดียวกันหมอเฉิงเองก็ทำหน้าไม่ถูกอยู่เช่นนั้น ทั้งคู่สบตากันอีกครั้ง แต่ครั้งนี้กลับเป็จางจื่อฟ่านที่เบนสายตาหลบไปด้วยความกระดากอาย
“ขะ ขอ โทษ ด้วย ค่ะ” จางจื่อฟ่านละล่ำละลักกล่าวเบาๆ หน้ายังคงเป็สีชมพูระเรื่ออยู่เช่นนั้น
“ไม่เป็ไรหรอกครับ คุณเจ็บตรงไหนหรือเปล่า” หมอเฉิงถาม ที่จริงเขาอยากจะลุกขึ้นจากเก้าอี้แล้วขยับไปหาหล่อน แต่ทว่าเขาน่าจะลืมวิธียืนไปแล้วตอนนี้ จึงทำได้แค่นั่งอยู่ที่เก้าอี้ตามเดิม แล้วจ้องมองหญิงสาวด้วยสายตาที่คิดว่าธรรมชาติไม่มีพิรุธที่สุดเท่าที่เขาจะทำได้
“ไม่ค่ะ ไม่เจ็บ” จางจื่อฟ่านตอบไม่กล้าสบตากับหมอหนุ่ม
“เอ่อ แล้วนี่ฉันจะขอกลับบ้านเลยได้มั้ยคะ” จางจื่อฟ่านพูดเร็วๆ หมอหนุ่มขยับตัวลุกจากเก้าอี้ได้แล้ว เขาเดินตรงไปที่โต๊ะทำงาน
“เดี๋ยวผมขอตรวจร่างกายของคุณอีกสักหน่อย ถ้าไม่มีอะไรก็กลับบ้านได้ครับ” เขาพูดเบาๆ ไม่มองหน้าหล่อนเช่นกัน เขาวัดความดันวัดชีพจรของหญิงสาวก็รู้ว่าชีพจรของเธอเต้นแรงมาก เหตุผลคงมาจากความใเมื่อครู่นี่เอง เมื่อเขากำลังจะฟังเสียงหัวใจของหล่อน ก็ต้องชะงักทันทีเมื่อนึกถึงเหตุการณ์เมื่อครู่ที่ผ่านมา ขณะที่มือของเขาเผลอไปัักับก้อนเนื้อนิ่มยืดหยุ่นนั้น
หมอเฉิงจึงเปลี่ยนใจแล้ววางสเต็ทโตสโคป ( Stethoscope) ลงทันที เขาไม่อยากให้จางจื่อฟ่านรับรู้ถึงมืออันสั่นเทาของเขาในขณะนี้
“คุณรู้สึกเหนื่อยหรือเปล่าครับ
ตอนนี้” หมอเฉิงถามตามหลักของแพทย์เมื่อเห็นค่าความดันและการเต้นของชีพจร
2K
