ชีวิตของ เคยะ อัลเบอริช เปลี่ยนไปจากเดิมนิดหน่อย นอกจากเขาจะต้องเป็คุณชายเคย่าในปาฏิหาริย์แห่งรักของเกมวาย ร่ำเรียนดาบที่ป้องกันตัวเอง ตอนนี้เขาจับพลัดจับพลูมาอยู่ในบ้านของฆาตกรที่จะฆ่าตัวเองไม่พอยังร่วมเตียงของอีกฝ่ายและในวันนี้ก็ตื่นขึ้นมาในอ้อมกอดของดิลุค
ดยุกแรควินเดอร์เป็หนุ่มรูปงามอย่างไม่ต้องสงสัยแม้ในยามตื่นนอนที่งัวเงียยังสวยงาม ขนตาพริ้มทาบทับบนผิวขาวเนียนละเอียดเส้นผมสัแดงหยักศกกระจายอยู่เต็มฟูกนุ่ม เขาสวมใส่ชุดนอนที่ไม่เรียบร้อยเท่าใดนักเมื่อกอดคนเอาไว้เผยให้เห็นแผงอกแน่นตึงเคยะเห็นกล้ามเนื้อที่เรียงเป็ระเบียบก็เหมือนสามารถดึงตัวเองกลับสู่โลกแห่งความจริงไอ้สาวงามตรงหน้าคืุ์บ้าพลังกล้ามเป็มัดๆ
เกือบแล้ว เกือบหลงหน้าแล้ว
เขาตื่นขึ้นมาในอ้อมกอดของอีกฝ่ายพอครั้นตัวหมอนั่นก็ตื่นขึ้นมาด้วยพวกเราตื่นนอนขึ้นพร้อมกันแม้จะร่วมเตียงแต่ไม่ได้มีอะไรเกินเลยหากจะให้พูดเคยะคิดว่าท่านดยุกก็แค่เหมือนเด็กที่ติดหมอนข้างอยากจะเอาเขาไปนอนกอดให้ได้ มันคงเหมือนตุ๊กตาตัวดปรดที่ใช้กอดตอนนอนกระมั้ง
พวกเขาแต่งตัวอย่างเรียบง่ายเขาไม่ได้ใช้คนรับใช้ให้มาแต่งตัวให้เหมือนชนชั้นสูงและดูเหมือนท่านดยุกก็ชอบทำอะไรด้วยตัวเองเช่นกัน ความสัมพันธ์ของพวกเขาดำเนินไปในความสัมพันธ์ที่แปลกประหลาดดิลุคเริ่มให้ข้าวของเขามากขึ้น บางครั้งบางคราวเคยะก็คิดว่าพวกเราเป็คู่หมั้นกันจริงๆ เขาเป็ผู้ชายตัวใหญ่เคยเทคแคร์คนอื่นมาตลอดพอถูกอีกฝ่ายเอาใจโดยการให้ของช่วยแต่งตัวและตอนท้านก็สวมแหวนบนมือแล้วโน้มตัวลงจูบมันพาให้เขาเขินอาย
เสือผู้หญิงชัดๆ ท่านดยุกนี่สามารถเป็เสือผู้หญิงได้อย่างโดยไม่รู้ตัวถ้าปล่อยลงไปในกลางวงเลดี้คงจะเนื้อหอมไม่น้อย พอคิดขึ้นมาก็อิจฉาคนที่จะมาเป็คู่หมั้นตัวจริงของดยุกที่แสนอ่อนโยนคนนี้ไม่ได้ เขาคนนั้นจะต้องเป็คนที่มีความสุขมาก ส่วนตัวเคยะเป็แค่เหยื่อที่อยู่ในสายตาของนกนักล่า เป็เหยื่อที่ควรจะหาแผนหนีให้ไว
“วันนี้เ้าจะไปที่ใด?”
“ข้าจะไปเยี่ยมครอบครัวเสียหน่อย “ทุกวินาทีที่ได้อยู่ที่นี่คือกิโยตินที่เตรียมปะาแม้เคยะจะมีความสุขไม่น้อยแต่เขายังไม่ลืมเลือนว่าคนตรงหน้าคือฆาตกรที่ฆ่าเขาในเกม “ไม่ได้กลับมานานแล้วท่านพี่คงคิดถึงแย่”
“หึ ข้าจะให้อัศวินอย่างน้อย 15 คนไปกับเ้า” ั้แ่เื่คราวนั้นเคยะได้รับคนคุ้มกันเพิ่มมากขึ้นหรือพูดให้ถูกคือเขาหนียากขึ้น
“แค่กลับบ้านเอง”
“คนที่แค่จับดาบยังถูกข้าปัดออกด้วยมือเปล่าได้ไม่มีสิทธิพูดเช่นนี้”
นายมันคนที่เก่งดาบอันดับ 2 แถมยังมีประวัติการสู้โชกโชนในสนามรบจะเอามาเทียบกับคนทั่วไปได้ยังไง เ้าแมวเหมียวสีน้ำเงินนึกอยากเถียงใจจะขาดทว่ามันรู้ดีว่าขืนพูดไปตารางฝึกโหดนรกได้เพิ่มขึ้นแน่ เพื่อสวัสดิการที่ดีของร่างกายเขาควรหุบปากให้แน่น
“ข้ามีธุระที่พระราชวังเ้าเองก็อย่ากลับให้ดึกมากละ” ครั้นได้ยินเขาตักเตือนกลับเป็เ้าเหมียวที่ทำหน้า?
“นั่นบ้านของข้า”
“ข้ารู้”
“...”
“ข้ายังเป็นักโทษอยู่อีกหรือ?” เคยะเกือบลืมสถานะนี้ไปแล้ว นั่นเพราะดิลุคดูแลเขามากเกินคำว่านักโทษ ครั้นถามไปอีกฝ่ายชะงักไปหลายนาทีั์ตาสีทับทิมที่อ่านไม่ออกนั้นทอดมองมันเหมือนกับั์ของนักล่า ดิลุคยังมองเขาเป็เหยื่อที่ต้องล่าอยู่ดี สิ่งเ่าั้ย้ำเตือนตัวตนของเขาหัวใจของเคยะเกือบหวั่นไหวไปกับความอ่อนโยนลืมเลือนสถานะเดิม เวลา 1 ปีใกล้เข้ามาแล้วเขาต้องเตรียมสถานที่ที่จะหนีทว่ายังไม่พบใครที่มีอำนาจคานกับดยุกได้เลย
มากกว่าดยุกคือองค์จักรพรรดิแต่ในตัวเกมจักรพรรดิผู้นั้นเป็คนเอาแน่เอานอนไม่ได้ดูจากการที่พระราชทานงานหมั้นดูจะถือดางดยุกสีเืผู้เป็ญาติไม่น้อย ...ถ้าในประเทศนี้ไม่มีใครมีอำนาจพอช่วยเหลือเขางั้นเขาต้องหนีออกนอกประเทศ
“ข้าจะไปส่ง” การสนทนาของเขาหยุดเพียงเท่านั้นถึงพวกเขาจะออกพร้อมกันทั้งสองคนแต่เคยะก็ต้องทำตามธรรมเนียมของบ้าน แรควินเดอร์ พวกเขาตัวไม่ห่างกันสักเท่าไรเคยะยังสูงกว่าท่านดยุกอยู่เล็กน้อยเขาประคองพวงแก้มนุ่มนิ่มทาบทับริมฝีปากลิ้มรสความหอมหวานมันเป็จูบที่ร้อนแรงในยามที่ดยุกสีเืผู้นั้นตอบรับ ปลายลิ้นเกี่ยวกระหวัดผัวพันเสียงเปียกชื้นดังขึ้นเคยะปรือตาลงรับความหอมหวานเขาถูกไล่ต้อนก่อนจะหยอกล้อและจบที่ความหวานที่ติดปลายลิ้น มันเป็จูบที่กินพลังทุกครั้งกว่าจะรู้ตัวเอวก็ถูกมือใหญ่นั้นประคองด้วยข้างเดียว...นี่เขาเข่าอ่อนไปั้แ่เมื่อไรกัน
มันทำท่าเหมือนงัวเงีย ดิลุคหรี่ตามองเ้าแมวในอ้อมแขนที่ประคองอยู่คุณชายเคย่ากำลังเคลิบเคลิ้มกับจูบั์ตาสีสวยถูกย้อมด้วยอารมณ์
น่ารัก...ดยุกสีเืปรายตาหลบหลีจากเ้าแมวน้อยอดใจไม่ก้มลงไปหอมพวงแก้มใสเพราะแมวน่ารัก
เขากึ่งอุ้มกึ่งประคองอีกฝ่ายขึ้นรถม้าช้านานกว่าเ้าแมวจะตั้งตัวได้มันค่อนๆขยับและหลบหลีกจากอ้อมแขนแกร่งไปนั่งอีกฟาก ดิลุคขยำมือไปมาเขารู้สึกเสียดายเล็กน้อย คฤหาส์ของตระกูลอัลเบอริชนั้นอยุ่ไม่ห่างมากนักใช้เวลาไม่นานยังไม่ทันที่รสหวานที่ติดอยู่จะเลือนหายเ้าแมวเหมียวก็ลงจากรถทอดทิ้งเขาให้มองไปยังอีกฝั่งของที่นั่ง
“เหยื่อใช่หรือไม่ขอรับ?” เอลเซอร์ที่นั่งด้านหน้ากับคนควบคุมรถม้าเอ่ยขึ้น
“เหยื่อ”
“ขอรับ ขอรับ”
บางครั้งดิลุคก็คิดว่าเขาควรลดเงินเดือนเอลเซอร์ซะบ้างเพราะพักหลังชักกำเริบเสิบสานขึ้นทุกวัน
*******************************************
“พี่ชาย”
“พี่”
สองเสียงใสสอดประสานทันทีที่เคยะเหยียบเท้าลงหน้าบ้านของตัวเองเขาถูกสองหน่อะโกอดมือลูบศีรษะสีทองนั้นอย่างรักใคร่ เคยะไม่เคยมีความสัมพันธ์ของครอบครัวมาก่อนเขาเป็เด็กกำพร้าที่ถูกทิ้งทำงานเลี้ยงตัวเองมาโดยตลอดแต่เคย่านั้นมีครอบครัวอันแสนอบอุ่นและพี่น้องที่แสนน่ารักดังนั้นอย่างน้อยเขาก็อยากจะเป็ ‘คุณชายเคย่า’ ที่แสนรักครอบครัว
อยากจะรักและถูกรักยังครอบครัวนี้
“กลับมาแล้วหรือ?” น้ำเสียงคุ้นเคยดังขึ้นพาให้เคยะก้าวไปเขาคลี่ยิ้มมองยังั์ตาที่เหมือนกับเขา เส้นผมสีทองสะท้อนแสงแดด ให้ตายเถอะพี่ชายขชองเขานั้นมีรูปร่างหน้าตาที่โดดเด่นเหลือเกิน
รอดการถูก XX ในเกมวายได้ยังไงเนี่ย!
“กลับมาแล้ว!” เคยะเข้าไปในอ้อมกอดอบอุ่นแม้รู้ดีว่ามันมีไว้ให้เคย่าแต่เขาก็โอบกอดมันเอาไว้เต็มอ้อมแขน ความโหยหาก่อเกิดในหัวใจอยู่ๆชายหนุ่มก็รู้สึกโล่งใจเพราะที่นี่เป็บ้านของเขาและเคย่า
“อย่าอยู่นี่เลยพี่เตรียมอาหารที่เ้าชอบไว้ให้มากมาย” พี่ชายของเขายังคงรักเขาอย่างเหลือล้นพอได้ยินว่าน้องชายจะกลับบ้านอาหารที่วางเรียงรายก็ตระการตา มันไม่ได้อร่อยเท่าในคฤหาส์ของดยุกทว่าทุกจานนั้นพี่ชายของเขาช่วยทำกับน้องมันจึงทำให้มันมีค่า ถึงจะทานมาแล้วแต่เคยะก็ตักมันเข้าปากทีละคำพวกเขาใช้เวลาพูดคุยและหยอกล้อกัน เคยะอ่านหนังสือให้สองฝาแฝดฟังเดินปลูกต้นไม้ด้วยกัน ดอกไม้และต้นไม้ที่สองแฝดปลุกเอาไว้เริ่มงอกเงยเสียดายที่เคยะไม่ได้เฝ้าดูพัฒนาการพวกมันตลอดเวลา พวกเขาใช้เวลา่เวลากลางวันหมดไปอย่างรวดเร็วเคยะดื้อดึงจะค้างที่บ้านทำให้รถม้าของดยุกต้องกลับไปและวันนี้ดยุกหนุ่มก็ได้แต่กอดหมอนเพราะไม่มีแมวให้กอด
“ดูเหมือนเขาจะหวงเ้ามาก” เดนสเลฟคลี่ยิ้มอ่อนโยนเขาหยิบแก้วไวน์ให้กับน้องชายหลังจากพวกเด็กหลับกันพวกเขาสองคนก็ดื่มด่ำไวน์รสชาติดีเพื่อคุยเื่ต่างๆ “ดยุกผู้นั้นรังแกเ้าหรือไม่?”
“ไม่ขอรับ” เคยะคิดว่าหากเขาบอกความจริงไปว่าอีกฝ่าย้าฆ่าเขาแม้จะเป็แค่บารอนแต่พี่ชายคนนี้คงจะลุกขึ้นไปสู้กับดิลุคแน่ๆ เข่ายังไม่ทำให้ตระกูลอัลเบอริชต้องมีอันเป็ไป
“ที่โน่นสุขสบายดีหรือไม่? “เดนสเลฟมองดูผู้เป้นน้องชายก่อนหยิบกล่องบางอย่างขึ้นมา “เ้าสามารถกลับมาที่นี่ได้ทุกเมื่อ ข้าเป็พี่ชายของเ้าและนี่คือบ้านของเ้า”
“ขอรับ” เคยะดื่มด่ำกับไวน์รสชาติดีแม้ไวน์ที่ดิลุคเอามาล่อจะรสดีกว่าแต่ที่นี่เขาสามารถดื่มเกิน 1 ขวดได้ เขาตั้งใจจะดื่มให้หายอยากในวันนี้แต่งานกลับเข้าเมื่อบารอนวางหีบไม้ตรงหน้าของเขาและเปิดมันออก สิ่งที่นอนนิ่งอยู่ในผ้าบุนวมสีแดงคือสร้อยคอแซฟไฟร์เม็ดสวยมันส่องประกายสู้แสงไฟ วินาทีที่เห็นของชิ้นนั้นเคยะกลับเป็ฝ่ายอ้าปากค้าง
นี่คือเควสพิสูจน์ความเป็นักบุญของอีเทอร์ ของข้างในกล่องคือสร้อยคอสีแซฟไฟร์ที่มีพลังโบราณบรรจุมีเพียงดวงตาพิเศษของนักบุญเท่านั้นที่จะมองมันออก
ทำไมถึงเอามาให้กับเขา?
จะว่าไปแล้วเคยะรู้สึกว่าเขามองเห็นแสงเรือนรองและคำอธิบายลอยขึ้นมาด้วย ...นี่เขาตาฝาดหรือเปล่า?
"เหล่าตระกูลขุนนางของแผ่นดินนี้คือผู้ได้รับพรจากเทพเ้ามาก่อน ดังนั้นพรเ่าั้จึงอยู่ในสายเืและจะปรากฏขึ้นในใครคนใดคนหนึ่ง ในยุคนี้เ้ามีพลังมากที่สุดในตระกูลของเรา"
"เช่นนั้นท่านพี่กับอีเทอร์ละขอรับ?" เคยะมั่นใจว่าในเกมคนที่ได้รับพลังคืออีเทอร์
“ผู้ได้รับเลือกในรุ่นเราคือเ้า ...ส่วนข้าแค่แบ่งพลังจากเ้ามาในวัยเยาว์เท่านั้น” เดนสเลฟสารภาพความจริงกับอีกฝ่าย “หากผู้สืบทอดพลังตายไปพลังจะถูกส่งต่อในเหล่าพี่น้อง”
มิน่าอีเทอร์ถึงกลายเป็นักบุญหลังพี่ชายคนรองตาย ที่แท้หากเคย่าไม่ตายอีเทอร์จะไม่ได้กลายเป็นักบุญและเป็นายเอกของเกมวายนี้ ...ไอ้น้องชายนายรอดจากการถูกรุมเยดแล้ว
แต่ประเดี๋ยวก่อนอีแบบนี้แปลว่าเขาจะต้องกลายเป็นักบุญงั้นหรือ?
"ไม่ต้องห่วงพี่จะปิดเื่เอาไว้ให้ หากเ้าไม่้าจะไม่มีใครล่วงรู้ความจริงนี้”
เคยะนึกย้อนถึงเนื้อเื่เพราะอยากตามหาฆาตกรที่ฆ่าพี่ชายตัวเองตัวเอกอีเทอร์จึงแสดงตัวว่าเป็นักบุญเขาใช้ประโยชน์จากพลังของตัวเองเพื่อใกล้ชิดกับผู้มีอำนาจและช่วยเหลือผู้คน แต่เคยะไม่จำเป็ต้องเปิดเผยตัวแบบอีเทอร์ดังนั้นเขาจึงวางใจ
เพียงแต่...ถ้าดิลุครุ้จะยิ่งอยากฆ่าเขาหรือเปล่านะ?
“เช่นนั้นพี่อยากให้ข้าทำอะไรในฐานะผู้สืบทอดพลัง” เคยะเอ่ยขึ้นเขาหยุดที่ั์ตาที่คล้ายคลึงกันของเดนสเลฟ นักบุญมีพลังแห่งการมองเห็นมันจะแสดงความจริงทุกอย่างแม้กระทั่งสร้อยคอที่ดูผิวเผินเหมือนธรรมดาชิ้นนี้ความจริงคืออายรธรรมโบราณเป็เครื่องมือที่มีเวทมนต์อยู่ในตัวของมัน และเดนสเลฟได้บอกกับเขาว่าแบ่งพลังมาจากเคย่าในวัยเยาว์
ถ้าอย่างงั้น...
“ข้าไม่ได้บอกเ้างั้นหรือ?” เดนสเลฟคลี่ยิ้มอ่อนโยนเขาก้าวเข้าไปหา ‘น้องชาย’ ของเขา “ข้าเป็พี่ชาย และนี่คือบ้านเ้าสามารถกลับมาได้ทุกเมื่อ”
“ท่าน...รู้ั้แ่เมื่อใด?” ความหวาดกลัวเกาะกุมจิตใจของเคยะ เขารู้ ...เขารู้ว่าตรงหน้าไม่ใช่น้องชายของเขาอีกแล้ว ั์ตาที่แสดความจริงได้แสดงให้เห็นถึงิญญาคนละดวง
“ตอนที่เ้ารับหมั้น...เคย่าน้องชายของข้านั้นเป็คนเก็บตัวแต่ถึงอย่างงั้นเขาก็รักจีนจากใจจริง”
เดนสเลฟตั้งกฎสำหรับตัวเองเสมอนับจากได้รับพลังอันมากเกินตัวนี้มาเขาก็ฝึกฝนใช้พลังแตกต่างจากเคย่าที่พยายามผนึกมันดังนั้นเขาจึงใช้มันได้ดีกว่า เขาจะเห็นเมื่ออยากเห็น และไม่เห็นเมื่อไม่อยากมอง สำหรับครอบครัวเขาจะไม่มองยังสิ่งใดทว่าเคย่าของเขาแปลกไปมากนับั้แ่อีกฝ่ายหมั้นกับดยุกเขาก็คิดว่านั่นไม่ใช่น้องของเขา...
“ขอโทษขอรับ”
“เหตุใดจึงขอโทษ?” เดนสเลฟลูบศีรษะสีน้ำเงินเขาอ้าแขนกอดรับอ้อมกอด ความรักที่อีกฝ่ายแสดงให้เห็นนั้นไม่สามารถหลอกลวงั์ตาคู่นี้ได้ “เคย่าตัดสินใจจากไปด้วยตัวของเขาเอง ข้าไม่รู้ว่ามีเหตุอะไรทำให้น้องชายยอมละทิ้งโลกใบนี้ทว่าเ้าที่เข้าร่างมาก็หาได้มีความผิดอันใด เ้ายังคงเป็น้องชายคนที่สองของข้า”
เด็กน้อยตรงหน้านั้นช่างน่ารักแม้จะไม่ใช่น้องชายแต่เขาก็รักฝาแฝดและเขาจากใจจริง อ้าแขนโอบกอดด้วยความอ่อนโยนยอมรับอ้อมกอดและเล่นกับฝาแฝดสิ่งนั้นทำให้เดนสเลฟตัดสินใจ...ในเมื่ออีกฝ่ายรักพวกเขา เขาก็ควรจะรักตอบ การมีน้องชายเพิ่มอีกคนนั้นไม่ใช่เื่ใหญ่ดี
“ข้าไม่ใช่น้องชายของท่าน” เคยะพึมพำเขาสามารถพลักอ้อมกอดของเดนสเลฟออกได้ทว่าอ้อมกอดอบอุ่นและน้ำเสียงนี้ทำให้เขาโหยหา มันคือครอบครัวที่เขาไม่เคยัั ทั้งที่อ้อมกอดนี้ไม่ได้จงใจกักขังแต่เขาก็ไม่อาจดิ้นหนีไปได้
“เ้าเป็น้องของข้า เอาละข้าควรเรียกเ้าเช่นไร?”
“เคยะขอรับ”
“เป็ชื่อที่ไม่เลว”
“ท่านเศร้าหรือไม่ เสียใจหรือไม่ โกรธแค้นหรือไม่?” อ้อมกอดที่ไม่เคยกักขังนั้นคลายออก พวกเขาจ้องมองลึกเข้าไปในั์ตาที่คล้ายคลึงกัน ต่อหน้าั์ตาคู่นี้จะไม่มีการโกหก ต่อหน้าคนที่ยอมรับเขา
“ข้าเสียใจที่เคย่าไม่อยู่ที่นี่ด้วย แต่ข้าเคราพการตัดสินใจของเด็กคนนั้น เขาเดินทางไปยังที่ไกลแสนไกลด้วยเป้าหมายของเขา และข้าเองก็ดีใจที่ได้น้องชายคนใหม่เช่นกัน หากเขาอยู่คงจะยิ้มให้เ้าเป็น้องชายอีกคนแน่” เดนสเลฟแม้ไม่เข้าใจน้องชายเื่ราวทั้งหมดมันเกิดขึ้นอย่างกระทันหันเขาโศกเศร้าและตั้งหลักได้อย่างรวดเร็วเพราะเป็พี่ชายคนโต เขาไม่จำเป็ต้องเกลียดใคร เขาก็แค่ปกป้องครอบครัวตนเอง
“ข้าอายุมากกว่าเขา น่าเสียดายถ้าเคย่าอยู่ที่นี่เขาคงจะเป็น้อง”
“เช่นนั้นมาดื่มให้กับสายสัมพันธ์ของพวกเราเถอะ” เดนสเลฟหยิบแก้วขึ้นมาเขาชนแก้วกันก่อนคลี่ยิ้ม ในวันนั้นตระกูลอัลเบอริชก็ได้มีสมาชิกใหม่ “เด็กสองคนนั้นยังเยาว์เกินไป ขอเวลาให้ข้าอีกสักสองสามปีเพื่อบอกเื่ีน้ได้หรือไม่?”
“ตามที่พี่้า” เคยะรู้สึกขวยเขินในยามที่ต้องเรียก เดิมทีเขาเรียกเพราะเขากำลังสวมบทบาทเคย่าแต่พอต้องเรียกในฐานะเคยะกลับรู้สึกร้อนผ่าว
ครอบครัว นี่คือครอบครัวของเขาจริงๆ ไม่ใช่ในฐานะตัวแทนแต่พี่ชายยอมรับเขา...เคยะรู้สึกหัวใจพองโตเขากอบกุมความรู้สึกอบอุ่นนี้เอาไว้เขารู้สึกอยากมีชีวิตต่อไปเพื่อใช้ชีวิตในโลกใบนี้
"พี่ช่วยผมสักเื่ได้ไหม?" เหยื่อที่กำลังจะโดนล่าต้องหาทางดิ้นรน เขารุ้ดีว่าเ้าของสร้อยคือเ้าหญิงต่างแดน ตัวตนของเธอนั้นไม่ได้มีอำนาจหรือพลังอะไรเพียงแต่ผู้ปกครองของเธอเป็ถึงคนที่มีพรแห่งเทพเ้าลำดับสูงสุดแม้แต่ในเกมยังเป็คนที่จีบยาก หากได้รับความช่วยเหลือของเขาแผนการหนีจากเงื้อมือดยุกย่อมโรยไปด้วยกลีบกุหลาบ
คดีสร้อยคอแซฟไฟร์นั้นคือคดีโจรกรรมที่มีเบื้องพลังพัวพันกับการค้าทาสของดยุกคามิลผู้เป็ประยูรญาติของจักรพรรดิ์ นับเป็งานแรกที่โหดหินแต่เมื่อผ่านเควสจะทำให้ชื่อเสียงของนักบุญเลื่องลือ ทุกคนไม่รู้ผิดสังเกตกับสร้อยเส้นนี้มีเพียงดวงตาอันพิเศษที่จะมองถึงพรที่สลักไว้บนตัวของมันออก ความจริงมันคล้ายกับกล้องวีดีโอที่อัดภาพการทารุณกรรมทาสและลักพาตัวเด็กของสามัญชน เคยะรู้เื่ราวจากเกมดังนั้นเขาจึงรู้ทริกและที่อยู่ของห้องใต้ดินลับเพียงแต่การลอบเข้าของอีเทอร์ในเกมนี่เขาจะทำตามได้จริงหรือ?
ในเกมนั้นอีเทอร์ตกแต่งเป็ดรุณีวัยแรกแย้มสวมใส่ชุดกระโปรงโดดเด่นสะดุดตาเข้าไปในงานเลี้ยง ด้วยความน่ารักนั้นทำให้ดยุกคามิลถูกใจหวังจึงลักพาไปไว้ที่ห้องใต้ดินและพบกับการเปิดโปง ...เคยะมองตัวเองที่ตัวสูงกว่าอีเทอร์่ตัวได้เขาจะแต่งหญิงรอดจริงๆหรือ?
“พี่ช่วยพาข้าเข้าไปในงานเลี้ยงที่กำลังจะจัดขึ้นของดยุกคามิล และช่วยข้าหาชุดกระโปรงสักชุดที”
ไม่เข้าถ้ำเสือย่อมไม่ได้ลูกเสือหวังว่าใบหน้านี้จะแต่งหญิงได้ไม่น่าเกลียด
4K
![[จบ] ท่านแม่ผู้นี้คืออดีตสุดยอดนักฆ่า](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1698997179_3001713.webp)
