แปะ แปะ แปะ เสียงน้ำตาใหลกระทบลงบนหน้าตัก
นี่ก็เป็อีกครั้ง ที่ชายหนุ่มนามว่า นรินทร์ ได้เสียน้ำตาให้กับใครบางคน
RRRRRRRrrrrr♫♫ เสียงสายเรียกเข้าจากใครบางคน ได้โทรเข้ามาที่เครื่องของนรินทร์
“ฮัลโหล~~ มีอะไรหรอ ผิง มึงโทรมาทำไมดึกๆดื่นๆเนี่ยคนเข้าจะนอนกัน” นรินทร์พูดด้วยเสียงอิดโรย
“เออนี่ริน!! กูมีข่าวดีมาบอก คือว่าพี่บอส ม.6 เขารับรักกูแล้วว่ะ♥♥♥” ผิงพูดด้วยเสียงระรื่น
“เออ~~~ รู้แล้วละน่าทำเป็ตื่นเต้นไปได้ ไม่ใช่เด็กๆแล้วนาา” นรินทร์พูดด้วยเสียงเบื่อหน่าย
"มึงจะไม่ให้กูดีใจได้ไงล่า กูอุตส่าชอบพี่เขามาั้แ่เทอมแรกแล้ว พี่เขานี่เป็ถึงดาวโรงเรียนเลยนะ
แถมยังเป็นักบอลด้วย กูอุตส่าได้คนดีๆแบบนี้เป็แฟน ไม่ดีใจกับเพื่อนคนนี้หน่อยอ่อ" ผิงพูดด้วยความตื่นเต้น
“โอเค โอเค เย้~~~~ดีใจด้วยอีผิงในที่สุดก็มีแฟนกับเขาได้สักที กูนี่ปลืมแทนเลยยยย”นรินทร์พูดด้วยเสียงยืดยาน
“เออนี่ ริน แล้วมึงรู้ได้ไงวะ ว่ากูคบกับพี่บอสแล้ว?? กูพึ่งคบกับเขาไม่ถึง 10 นาทีเอง”ผิงพูดด้วยความสงสัย
“เอ่ออ~~ คุณผิงครับนี่คุณโง่หรือแกล้งโง่กันแน่ มึงไม่รู้จริงๆอ่อ”นรินทร์พูดด้วยทึ่งในความโง่ของเพื่อน
“เอ้าไอ้นี่นิ คำก็โง่สองคำก็โง่ ก็กูไม่รู้จริงๆนี่หว่า ว่ามึงรู้ได้ยังไงอะ”ผิงพูดด้วยความหงุดหงิดเล็กน้อย
“ฮะ ฮ่า ฮ่า ฮ่า !!” นรินทร์ขำดังลั่นเพราะว่าทึ่งในความเด๋อของเพื่อนตน
"เอาล่ะ เอาล่ะ คุณผิงครับคือว่า คุณเล่นโพสต์ซะเต็มเฟส อัพลงสตอรี่ ไอจี เต็มไปหมด อย่าว่าแต่ผมเลย
คนทั้งประเทศคงรู้หมดละมั้ง มึงก็เพลาๆลงหน่อยไอ้อาการคลั่งรักเนี่ย" นรินทร์พูดด้วยเสียงระรื่น
"เออว่ะกูก็ลืมไปเลย แหะ แหะ แต่เพราะว่ามึงไม่ได้เป็กูมึง ไม่รู้หรอกริน ว่าไอ้การรอคอยนานๆมันเป็ยังไง
คือกุชอบเขาั้แ่ ม.1 ละจนถึง ม.3 เนี่ยมันนานมากเลยนะเว้ย เชอะมึงคงไม่เคยรักใครนานๆเท่านี้หรอก
เห็นวันๆเล่นแต่เกม ต่อไปมึงคงได้เกมเป็แฟนละมั้ง ฮ่าฮ่าฮะฮะ"ผิงพูดด้วยอารมณ์ หยอกล้อ
“ใครบอกว่ากูไม่รู้ กูรู้ดียิ่งกว่าใครๆเลย” นรินทร์พูดด้วยเสียงนิ่งเรียบ ด้วยความซีเรียสและจริงจัง
“เอ่ออออ….. รินมึงเป็อะไรรึเปล่า” ผิงพูดด้วยน้ำเสียงกังวล
“อย่างเช่นตอน ต่อแถวรอซื้อน้อง Ps5 นี่กูรอนานมากๆเลยนาา จนรู้สึดทรมานเลย ฮ่า ฮ่าฮะฮะ” นรินทร์พูดด้วยน้ำเสียงระรื่นเพราะทำให้เพื่อนรักกลุ้มใจได้สำเร็จ
"โถ่ไอ้เวรรร นึกว่ามึงเป็อะไรอยู่ๆก็ซีเรียส มึงนี่มันบ้าเกมจริงๆเลย ฮ่าๆๆๆทำเอาซะกูหัวเราะท้องแข็งเลยฮ่าๆๆ
ทีหลังอย่าทำน้ำเสียงซีเรียสอีกล่ะ ฮ่าๆๆ ไปละบัยกูจะคาสายกับพี่บอสต่อ"ผิงพูดด้วยน้ำเสียงระรืนหลังจากหัวเราะจนตัวงอ ท้องแข็งเพราะการแกล้งของริน
“เออ เออ มึงจะไปไหนก็ไปเลย เหม็นกลิ่นคนมีความรักว่ะ” นรินทร์พูดด้วยน้ำเสียงขอไปที
“จ้า จ้า งั้นกูไปละมึงก็พยายามหาแฟนให้ได้ละกัน อย่ามัวเล่นแต่เกมล่ะ บาย”ผิงพูดด้วยน้ำเสียงเป็ห่วงเพื่อน พร้อมตัดสายของ นรินทร์ เพื่อจะไปคาสายกับแฟนของตน
“ดูมันทำสิ พอมีแฟนละทิ้งเพื่อน ระระระเราเผลอไปชอบคนแบบนี้ได้ยังไงกันนะ ฮะฮะฮะ”ฺนรินทร์พูดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือพร้อมกับหัวเราด้วยเสียง แหบแห้ง สองตาคู่นั้นของเขานั้นปริ่มไปด้วยน้ำตา ราวกับอยากจะปลดปล่อยบางอย่างออกไปด้วยความอัดอั้นมาอย่างยาวนาน ตัวเขานั้นทรุดกองลงกับพื้น พร้อมกับน้ำตาที่ไหลริน อาบลงบนแก้มของตัวเขาเองตัวนั้นได้ร้องไห้ออกมาราวกับเป็เด็กน้อย ที่โดนพรากสิ่งสำคัญไป ภายในห้องสี่เหลี่ยมแคบๆความหนาวเหน็บได้เข้ามาเกาะกินภายในจิตใจของเด็กหนุ่ม ในยามค่ำคืนนี้
Chapter 1 : ฟ้าผ่าลงกลางใจ end
7K
