บทที่ 2 พี่ชายอย่าฆ่าคน
“พี่ชาย ซิงซิงมาปกป้องพี่แล้ว!”
เสียงสะอื้นของเด็กตัวน้อยดังขึ้นมา
ราวกับความมืดมิดขุ่นมัวถูกทำลายด้วยความอ่อนโยนของแสงแห่งดวงดาว และความอ่อนนุ่มก็ตกลงมาที่ปลายหัวใจ
ดังนั้นกลุ่มคนจึงอดหันไปมองตามเสียงไม่ได้
เ้าก้อนแป้งน้อยตัวกลมเหมือนแมวตัวหนึ่ง แม้แต่เสียงก็ยังเหมือน
ท้องฟ้ามืดแล้วจึงเห็นใบหน้าไม่ชัดเจน สิ่งเดียวที่เห็นคือดวงตาทั้งสองข้างที่กลมโตเป็ประกาย ราวกับอัญมณีบริสุทธิ์ที่สุดในโลก
ทำไมกลางดึกแบบนี้เ้าก้อนแป้งตัวน้อยจึงมาปรากฏตัวที่นี่ได้?
หรือหลงทางมา?
เซี่ยจื่ออวี้กำลังตกตะลึง ทว่าชายด้านข้างก็เรียกสติกลับมาได้แล้ว และยกไม้ขึ้นมาฟาดไปที่หัวของเขา!
ดวงตาของเขามืดครึ้มทันที
เขาหาช่องว่างแล้วก้มตัวลงเล็กน้อย จึงผ่านมาได้ราวกับปลาตัวหนึ่ง
หลังจากนั้นก็ตรงไปทางก้อนแป้งน้อย!
ซิงซิงเห็นเซี่ยจื่ออวี้พุ่งเข้ามา โดยที่ข้างหลังยังมีชายหลายคนท่าทางดุร้ายตามมาด้วยก็ทนต่อไปไม่ไหว!
ความกล้าที่รวบรวมมาอย่างยากลำบากสลายหายไปอย่างไร้ร่องรอยราวกับลูกบอลถูกปล่อยลม เธออ้าปากน้ำตาร่วงเผาะลงมา…
“แง...ฮือฮือ หืม?”
เสียงร้องไห้อันนุ่มนิ่มถูกกดลงไปในอ้อมกอดร้อนผ่าว
ตรงหน้าซิงซิงน้อยมืดลงในขณะที่ข้างหลังรู้สึกอ่อนนุ่ม
ตอนนี้เด็กน้อยกำลังถูกเด็กหนุ่มสูงหนึ่งร้อยแปดสิบห้าเิเกอดไว้ในอ้อมกอด
ที่หางตายังมีน้ำตารื้นอยู่ ซิงซิงรู้สึกกลัวเล็กน้อย แต่ก็ยื่นมือออกไปคว้าสิ่งที่อยู่ใกล้มือที่สุด…
ซึ่งก็คือหูของเซี่ยจื่ออวี้
ราวกับถูกอุ้งเท้าแมวตัวน้อยอันนุ่มนิ่มจับ เซี่ยจื่ออวี้พลันตัวสั่น ลำคอส่งเสียงหัวเราะแหบพร่าออกมา
“เป็ครั้งแรกเลยแฮะที่ได้ยินว่ามีคนจะปกป้องฉัน ยัยแมวน้อยหลงทางมาจากไหนล่ะเนี่ย?”
ในที่สุดซิงซิงน้อยก็เห็นพี่หกได้อย่างชัดเจน
ภายใต้แสงจันทร์ คิ้วของเซี่ยจื่ออวี้ละเอียดอ่อนดูดุดัน หางตาชี้ขึ้นเล็กน้อยทำให้นึกถึงดอกท้ออ่อน ๆ
แต่สันกรามคมของเขากลับให้ความรู้สึกโเี้อย่างอธิบายไม่ถูก
ซิงซิงพูดไม่ออกว่ารู้สึกยังไง เด็กน้อยตกตะลึงไปครู่หนึ่ง…
พี่ชายดูดีกว่าดาราที่เห็นในโทรทัศน์มากเลย!
สมกับเป็พี่ชายของเธอจริง ๆ!
แต่ซิงซิงน้อยที่ใบหน้าแดงก่ำยังไม่ทันเรียกพี่ชาย ก็เห็นว่าข้างหลังของเซี่ยจื่ออวี้มีพวกชายที่ถือไม้ไล่ตามมาอย่างดุร้าย!
พวกเดนตายพวกนี้ไม่สนใจว่าที่นี่จะมีเด็กน้อยอยู่ด้วยเลย
สายตาเห็นว่าหลังคอของเซี่ยจื่ออวี้กำลังจะถูกไม้ฟาด ซิงซิงพลันเบิกตากว้างร้องอย่างใ…
“พี่ชาย!”
เซี่ยจื่ออวี้ที่กอดเธอไว้กลับหัวเราะเสียงเบาแล้วก้าวไปด้านข้าง เสียงแหบน่าฟังดังขึ้นข้างหู
“หลับตาแล้วนับเลขถึงสามสิบ”
ซิงซิงเป็เด็กดีมาโดยตลอด เมื่อเธอได้ยินก็รีบหลับตา
ในดวงตาที่มีน้ำตาคลออยู่ตอนนี้ปิดลง น้ำตาทั้งสองสายจึงถูกบีบลงมาบนใบหน้าจ้ำม่ำดูน่าสงสาร
“ฮือ...หนึ่ง!”
ซิงซิงที่กำลังกลัวตัวสั่นเทาเอ่ยเสียงสั่นเครือ เสียงของเด็กน้อยมีพลังอยู่บ้าง ทำให้คนที่ได้ยินใจอ่อนยวบ
“สอง!”
ซิงซิงหลับตาแน่นจนใบหน้ายับย่น เอ่ยนับเลขไปทั้งยังสะอึกสะอื้น
“ไอ้เด็กเวรนี่เป็อะไร...”
“เวรเอ๊ย มันมีมีด!”
เสียงะโของชายคนหนึ่งดังมาเข้าหู เสียงของซิงซิงน้อยก็ยิ่งสั่นไหว
เธอไม่เคยพบเจอเื่ที่น่ากลัวขนาดนี้มาก่อน อีกทั้งลมกลางคืนยังหนาวและที่นี่ยังมืดด้วย
“สาม!”
แต่เธอก็ยังรวบรวมความกล้านับเลขต่ออย่างแน่วแน่
เพราะแขนที่กอดเธอไว้แน่นทำให้เธอพิงกับหน้าอกราวกับเป็กำแพง ซึ่งมันดูเหมือนจะช่วยกีดกันสิ่งน่ากลัวพวกนั้นออกไปหมด
ขอแค่นับจบพี่ชายก็จะชนะใช่ไหม?
ซิงซิงพยายามอดทนไม่สะอื้น และนับเลขเร็วกว่าเดิม
เธอรู้สึกเหมือนตัวเองนั่งอยู่บนรถที่โคลงเคลงอยู่ตลอด
บางครั้งก็มีเสียงก่นด่าและเสียงร้องโหยหวนดังขึ้น มีเพียงพี่ชายของเธอที่ไม่ส่งเสียงเลย
“ยี่สิบเก้า...สามสิบ!”
เมื่อเสียงของเด็กน้อยที่กำลังสะอื้นจบลงก็ราวกับสามารถเอาชนะฝันร้าย เธอตื่นเต้นดีใจจนอยากฉลองขึ้นมา
เซี่ยจื่ออวี้ที่กำลังจะแทงลงไปยังบางแห่งถึงกับสั่นสะท้าน!
ดวงตาทั้งสองข้างที่ดุร้ายกระจ่างชัดขึ้นเพราะเสียงอันอ่อนโยนนี้
มีดในมือของเขาหยุดห่างจากคอของชายคนหนึ่งสามเิเ
หลังจากได้ยินคำว่า ‘สามสิบ’ ก็เกิดความเงียบขึ้นสองวินาที หลังจากนั้น…
“แง...”
ซิงซิงน้อยที่ลืมตาขึ้นมาพลันเห็นเือยู่บนพื้น!
ทั้งยังมีเหล่าชายฉกรรจ์ที่ถูกผลักไปกองรวมกันโดยไม่สามารถมองเห็นใบหน้าได้อย่างชัดเจน!
หลังจากนั้นพี่ชายของเธอก็กำลังจะแทงมีดใส่เขา!
ภาพที่น่ากลัวเป็อย่างมากนี้ทำให้จิตใจของเ้าก้อนแป้งน้อยในวัยสามขวบครึ่งว่างเปล่า
เซี่ยจื่ออวี้ขมวดคิ้ว
เขาเกลียดเด็กโดยเฉพาะเด็กที่ร้องไห้
ดังนั้นเขาจึงไม่แทงลงไป
และเช็ดมือเปื้อนเืบนตัวของชายที่อยู่บนพื้น ก่อนจะหันกลับมาและยืนขึ้น
“อย่าร้อง” เสียงของเขาฟังดูอดกลั้นอยู่บ้าง “ทั้งหมดเป็แค่ซอสมะเขือเทศ”
เด็กโดนหลอกได้ง่าย หลังจากเขาพูดจบมือเล็ก ๆ ก็ปิดปากและไม่ร้องอีก
เงียบแล้ว
เซี่ยจื่ออวี้กอดเ้าก้อนแป้งน้อย เดินออกไปจากตรอกทีละก้าว
ดวงดาวบนฟ้าดูระยิบระยับ วิถีโคจรเคลื่อนตัวไปเล็กน้อย
เดิมทีนี่เป็การฆ่าคนครั้งแรกของเขา
หลังจากนั้นก็จะยิ่งโหดร้ายและค่อย ๆ ถูกชะตากรรมผลักเข้าสู่หุบเหวแห่งการเข่นฆ่า
แต่เป็เพราะซิงซิง มีดนี้ของเขาจึงไม่ได้แทงลงไป
......
ซิงซิงน้อยที่หลอกง่ายเชื่อคำพูดของพี่ชายทันที
มือเล็กตบที่หน้าอก เธอถามอย่างจริงจัง
“พี่ชายชนะไหมคะ?”
ตอนนี้เซี่ยจื่ออวี้เดินมาอยู่ใต้แสงไฟหน้าถนนใหญ่พอดี จึงก้มลงมองดูเ้าก้อนแป้งในอ้อมกอด
กลายเป็แมวน้อยไปแล้วจริง ๆ ใบหน้าล้วนเต็มไปด้วยคราบน้ำตา ขนตาอ่อนนุ่มเปียกชื้น และม่านตาสีดำทำให้ดูอ่อนโยน
“ชนะ” เซี่ยจื่ออวี้พูดเสียงต่ำ
แววตาของเขามืดสลัวในความมืด มองเธอด้วยสายตาที่ไม่เหมือนมองคน
ซิงซิงน้อยกลับไม่ได้ถูกความรู้สึกแปลก ๆ นี้ทำให้ใกลัว เธอยิ้มขึ้นมาอย่างมีความสุข
“งั้นก็ดีแล้วค่ะ!”
เซี่ยจื่ออวี้ดุนฟันกราม
แปลกจริง ๆ มีเด็กที่ไม่ถูกเขาทำให้ใกลัวจนร้องได้ทั้งยังยิ้มให้เขาด้วยเหรอ?
“บ้านเธออยู่ไหน?”
เขาที่ไม่เคยทำเื่ดีอะไรตอนนี้กำลังจะไปส่งเด็กหลงทางกลับบ้าน
ถ้าพวกน้องเล็กมาเห็นเข้า เขาที่เป็พี่ใหญ่จะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน
ซิงซิงตอบอย่างว่าง่าย “หนูชื่อซิงซิงอยู่บนหลานเทียน...”
ทันใดนั้นเธอก็คิดอะไรขึ้นได้จึงรีบปิดปาก!
ไม่สิ เธอมาหาพี่ชายนี่ ถ้าถูกส่งกลับไปที่สถานเลี้ยงเด็กกำพร้าหลานเทียน แล้วจะปกป้องพี่ชายพี่สาวและคุณพ่อได้ยังไง!
ยิ่งไปกว่านั้นเธอก็ไม่ชอบที่นั่นด้วย…
“ซิงซิง ซิงซิงไม่มีบ้าน!”
นี่ไม่ถือว่าโกหก ก่อนหน้านี้เธอก็เป็เด็กกำพร้าอยู่แล้ว
พูดประโยคหลังจบอย่างมั่นใจ เธอก็โน้มตัวไปข้างหน้ากอดคอของเซี่ยจื่ออวี้ไว้
ใบหน้าจ้ำม่ำของเด็กกดลงบนคอของเด็กหนุ่มจนรู้สึกนุ่มนิ่มและอบอุ่น
“บ้านของพี่ชายก็คือบ้านของซิงซิง!”
เซี่ยจื่ออวี้ไม่เคยชินกับการััที่ใกล้ชิดขนาดนี้ จึงขมวดคิ้วและเอนตัวไปข้างหลัง
ซิงซิงใ
เด็กน้อยมีความรู้สึกไว ทันใดนั้นก็รู้สึกว่าพี่ชายไม่ชอบ
เธอปล่อยมือที่โอบคอของพี่ชาย มือเล็ก ๆ วางไว้ที่อกประสานนิ้วอย่างน้อยใจ
เธอชอบพี่ชาย แต่ทำไมพี่ชายไม่ชอบเธอจนถอยห่างล่ะ
น้ำตาไหลออกมาช้า ๆ แต่ไม่กล้าร้องไห้ จึงทำได้แค่เม้มปากและอดกลั้นเอาไว้
เซี่ยจื่ออวี้ใ นิ้วที่ถือมีดลูบอยู่สองครั้งก่อนจะยื่นออกไปอย่างงุ่มง่าม และจิ้มที่แก้มจ้ำม่ำของซิงซิงน้อย
“อย่าร้อง บ้านเธออยู่ที่ไหน ไม่งั้นฉันจะพาเธอไปทิ้งนะ”
เซี่ยจื่ออวี้สาบานได้ว่าตัวเองกำลังเกลี้ยกล่อมเด็กจริง ๆ แต่เด็กน้อยกลับใกล้จะร้องไห้อยู่รอมร่อ
ไม่อยากพูดมากเลยให้ตายสิ
เ้าก้อนแป้งน้อยย่นจมูก ที่ปลายจมูกแดงเรื่อและขยับไม่หยุด
“บ้าน ของ พี่ชาย ก็คือ บ้าน ของซิงซิง ฮือฮือ...”
เซี่ยจื่ออวี้ “…”
นี่ถูกแมวน้อยตัวนี้แกล้งชนแล้วมาเรียกร้องค่าเสียหายใช่ไหม?
เพราะสนใจเลยหยิบมาลูบนิดหน่อย แต่กลับสะบัดทิ้งไม่ได้แล้วเหรอ?
เขาถอนหายใจหนักหน่วงออกมา อุ้มเ้าก้อนแป้งน้อยไปยังสถานที่ที่เขาอาศัยอยู่
พรุ่งนี้เช้าค่อยพาเด็กคนนี้ไปส่งแล้วกัน
1K
