ตอนที่ 18
เรามาลอง...
(ฐานัส)
23.21 น.
สนามแข่งรถ
“ไอ้ฐามาสองวันติดเลยเว้ย คิดว่าวันนี้จะไม่มาซะแล้ว” ชายหนุ่มหน้าตี๋เอ่ยทักขึ้น เขาชื่อภูมิเป็เพื่อนสนิทของผมั้แ่เด็กแล้ว
“ก็บอกแล้วว่าจะมา” ผมพูดพลางเดินเข้าไปในเต็นท์ขนาดใหญ่ หยิบแก้วเหล้าที่วางไว้บนโต๊ะขึ้นมาดื่มก่อนจะนั่งลง “ใครแข่งคู่ต่อไป”
“ไอ้เจษ ว่าแต่แกจะลงหรือเปล่า”
“เปล่า แค่มาดูเฉยๆ”
“อะไรวะ มาทั้งที แทนที่จะลงแข่งด้วยหรือว่าของเดิมพันไม่เร้าใจพอ”
“ไม่ชอบ”
“แต่ก่อนไม่เห็นบอกว่าไม่ชอบ”
แต่ก่อนแข่งรถเพื่อสนุกไม่ได้คิดถึงเื่รางวัลเดิมพัน แต่ตอนนี้ความคิดกลับเปลี่ยน ผมมีความรู้สึกว่ามันเริ่มน่าเบื่อมีแต่อะไรเดิมๆ
“ก็ตอนนี้ไม่ชอบ”
“อ้าว ไอ้ฐามาแล้วเหรอ” เจษเอ่ยถามขึ้น เขาคือเพื่อนสมัยเรียนมัธยมของผม เป็พวกชอบเอาชนะและผมก็ดันบ้าจี้ไปกับเขาด้วย นึกถึงตอนนั้นก็ยังโกรธตัวเองไม่หาย
“อืม”
“ไม่พาแฟนมาด้วยเหรอวะหรือว่าวันนี้ไม่ว่างอีก” แฟนที่มันว่า ก็คงหมายถึงอาเจียว…คนที่นี่ส่วนใหญ่จะรู้ว่าผมตามจีบอาเจียวอยู่ ถึงได้พูดพ่วงไปว่าเป็แฟนเหมือนเป็การแซวเล่นกัน
“อืม”
“อะไรกันหรือว่ายังไม่ได้”
ปากมันหมาแบบนี้ไง ผมถึงเหม็นขี้หน้ามันด้วย
“ไอ้เจษ พูดจาหมาๆ อาเจียวไม่ใช่ว่าใครจะจีบติดกันง่ายๆ ขนาดไอ้เบต้ายังจีบไม่ติดเลยแล้วไอ้ฐาเพิ่งจีบได้กี่วันเอง” ภูมิเอ่ยแทรกเถียงแทนผม
คนที่มันพูดถึงคือเพื่อนในกลุ่มอีกคนที่หน้าตาดี แบดบอย เ้าชู้สาวเยอะและก็คงจะชอบอาเจียวถึงได้ตามจีบแต่สุดท้ายก็ถูกตอกหน้ากลับ
“เอ้า ก็เห็นตอนแรกมั่นใจว่าตัวเองจะจีบติด นี่ผ่านเกือบอาทิตย์ล่ะ ยังไม่เห็นคืบหน้าอะไรเลย”
“ก็ต้องใช้เวลาหน่อย แค่นี้จะไปพออะไร” ภูมิกับเจษยังคงเถียงกันเื่เกี่ยวกับผม
“เวลาไม่รอใคร…เร็วๆ หน่อยก็แล้วกัน”
ผมไม่ได้สนใจสิ่งที่พวกเขาทั้งสองคนกำลังคุยกันเพราะมันเป็เื่ไร้สาระของผู้ชาย
“ฐานัส มาแล้วเหรอ” เสียงหวานของผู้หญิงคนหนึ่งวิ่งเข้ามานั่งใกล้ๆ พลางกอดแขนผมแน่น “วันนี้ลงแข่งไหม”
“ไม่”
“โห เสียดายจัง อยากนั่งรถกับฐานัสใจจะขาดแล้ว”
“เฮ้ย ไอ้ฐามันมีแฟนแล้วอย่าไปยุ่งกับมันมาก” เจษเอ่ยขึ้น
“ใครแฟนฐา ทำไมจูไม่เห็นรู้เลย…ฐามีแฟนแล้วเหรอ”
ผมไม่ได้ตอบกลับแต่ก็ไม่ได้ปฏิเสธ จูคือเพื่อนในกลุ่มอีกคนที่ชอบทำตัวตามติดผมเวลาที่มาสนามแข่งรถ บางครั้งก็ชอบอ่อยจนผมต้องห้ามปรามเธอ
“จริงเหรอฐา…สวยไหม”
“สวยกว่าเธออีกยัยจู” เจษตอบแทน
“ฉันไม่ได้ถามแก!!”
ครืด ครืด ครืด ครืด
ผมหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูรายชื่อคนโทรเข้า ดวงตาเฉยชาก็เปล่งประกายจนเห็นได้ชัด ผมรีบลุกขึ้นและเดินออกไปจากเต็นท์เพื่อหาที่เงียบๆ ก่อนจะกดรับสาย
“ฮัลโหล”
[นะ…นายทำไรอยู่]
เมื่อได้ยินเสียงหญิงสาวในสาย ความรู้สึกของผมก็เริ่มเบ่งบานอีกครั้ง ริมฝีปากยกยิ้มขึ้นอย่างไม่รู้ตัว
“คิดถึงคนถาม”
[ถามจริง ไปหัดเรียนวิชาจีบหญิงมาจากไหน]
“มันดีใช่ไหมล่ะ”
[เพ้อเจ้อ นี่นายอยู่ที่ไหน เสียงดังมาก]
“ผมออกมาข้างนอก วันนี้คุณกลับถึงห้องกี่โมง”
[หกโมงกว่าๆ]
“ทำไมถึงกลับช้า”
[พอดีมีธุระนิดหน่อย]
นี่เป็ครั้งแรกที่เธอโทรมาหาผม ไม่รู้ว่ามีอะไรหรือเปล่า
“อาเจียว คุณโทรหาผมเพราะคิดถึงใช่ไหม”
[หลงตัวเอง!!]
“หรือว่าอยากได้ยินเสียงผม”
[ใช่ที่ไหน!! มั่ว!!]
เวลาที่เธอบ่นหรือไม่พอใจอะไร ผมมองว่ามันน่ารักดีนะไม่ได้ดูน่ารำคาญเหมือนผู้หญิงคนอื่นที่เคยเจอ
“โอเค ยอมครับ ว่าแต่คุณมีอะไรหรือเปล่า”
[คือ…คือว่า…]
“เป็อะไรบอกผมได้นะ”
[คือ…คือว่า…นายน่ะ…ชอบฉันจริงๆ หรือเปล่า]
ผมนิ่งไป รู้สึกตื่นเต้นนิดหน่อยที่จู่ๆ อาเจียวก็ถามมาแบบนี้ แล้วจะให้บอกยังไง…
“ครับ”
[ฉัน…ฉัน…ฉันคิดว่าบางทีตัวเองอาจจะต้องลองเปิดใจกับอะไรบางสิ่งที่ไม่เคยทำ…เห็นแก่ที่นายมาคอยตามจีบฉันมาหลายวัน…ฉันจะให้โอกาสนาย…งั้น…งั้นเรามาลองคบกันดูดีไหม…ลองคบกันดูสักระยะ…ถ้ามันไม่โอเคก็ค่อยกลับมาเป็เพื่อนกัน]
“…”
ขอบคุณสำหรับคนที่ยังรออ่านนะคะ อยากเขียนแนวอบอุ่นน่ารักๆดูบ้าง ก่อนจะไปเริ่มเขียนหนักหน่วง สำหรับคนชอบเนื้อหาก็จะกระชุ่มกระชวยนิดหน่อย บางคนอาจมองว่าน่าเบื่อก็ไม่ว่ากันนะคะ
11K
