ณ เวลายามไฮ่[1]
เวลานี้ทุกสิ่งมีเพียงความเงียบสงัด บรรยากาศแบบนี้ช่างแตกต่างจากในโลกที่ซูเหยาจากมาเหลือเกิน จะบอกว่าดีก็ดีเพราะมันทำให้การนอนหลับนั้นมีคุณภาพดี แต่เมื่อนึกถึงสภาพความเป็อยู่ในปัจจุบัน เตียงแข็งๆ ความมืดสนิท และความรู้สึกไม่ปลอดภัย มันก็ทำให้นางไม่ชอบใจเอาเสียเลย ไหนจะเื่ความแตกต่างด้านกาลเวลา
นางเดาว่าตอนนี้น่าจะเป็เวลาสามทุ่มกว่าๆ เท่านั้น แต่คนที่นี่กลับเข้านอนกันหมดแล้ว ซึ่งต่างจากยุคปัจจุบันที่ผู้คนจำนวนมากยังคงอยู่นอกบ้าน บ้างก็สังสรรค์ปาร์ตี้ บ้างก็เดินช็อปปิ้ง บางคนดินเนอร์กันอยู่ด้วยซ้ำ
ตัวซูเหยาไม่ใช่นักท่องเที่ยวยามราตรี หลังเลิกงานถ้าไม่มีธุระหรือนัดหมายกับเพื่อนก็มักจะกลับบ้านเสมอ หลังจากนั้นก็ทำความสะอาดบ้าน ดูแลสวน หาอะไรทำตามเื่ตามราว เมื่อจัดการทุกสิ่งอย่างเสร็จสิ้นแล้วก็เริ่มกิจวัตรประจำวันอย่างการดูแลร่างกาย ผิวพรรณและผ่อนคลายตัวเอง
จะแช่น้ำอุ่นก็ดี ดูหนังดูละครก็ดี หรือจะเล่นโซเชียลไถฟีดดูความเคลื่อนไหวในโลกออนไลน์ก็ดี เรียกได้ว่านี่คือสิ่งที่ทำให้เพลิดเพลินได้ดีนักแล
แล้วพอหันมองตอนนี้สิ โทรศัพท์สักเครื่องก็ไม่มี มันไม่มีสิ่งที่มอบความบันเทิงใจให้ได้เลยสักอย่าง ทำไมนะทำไม เหตุใดนางถึงต้องมาอยู่ที่นี่ในชีวิตที่แสนจะลำบาก
ใช่สินะ ต้นเื่มันเป็เพราะร้านกล่องสุ่มที่แสนจะประหลาดร้านนั้นนั่นแหละ ยิ่งคิดซูเหยาก็ยิ่งรู้สึกเจ็บใจและแค้นเคืองเป็อย่างมาก และในตอนนั้นเองเสียงน้ำนมดังขึ้นอย่างร่าเริง
[ติดตั้งระบบเรียบร้อย หยวนเป่ายินดีรับใช้เ้านายขอร้าบ!~]
์! ระบบอะไรนี่ราวกับเป็พยาธิในลำไส้จริงๆ พูดถึงปุ๊บก็มาปั๊บ ซูเหยาหันรีหันขวางมองไปยังมู่หลินที่นอนอยู่ใกล้ๆ กัน
ฟู่ว โล่งอกไปทีที่อีกฝ่ายหลับไปแล้ว แล้วระบบนี่มันคืออะไรกันล่ะ? มีประโยชน์อะไรบ้างไหม
[อะแฮ่ม เ้านายหยวนเป่าเป็ระบบ เอ่อ เ้านาย้าระบบแบบไหน]
ซูเหยานั่งตัวตรงแน่ว เปลี่ยนเป็นิ่งขรึมขึ้นหลายส่วน นางแสดงสีหน้าจริงจังก่อนจะถามอีกฝ่ายว่า
“หยวนเป่าเ้าคือเ้าตัวเล็กที่ร้านกล่องสุ่มนั่นพูดถึงหรือเปล่า”
[ใช่ๆ เ้านาย หยวนเป่าถูกส่งมาที่นี่เพื่อช่วยเหลือเ้านาย]
โอ้ว ใช่จริงด้วย นี่เป็สิ่งที่คนผู้นั้นกล่าวเอาไว้ถึงเื่ระบบอะไรสักอย่าง ยอมรับว่าเพราะความงุนงงนางจึงลืมเื่นี้ไปเสียสนิท
ตอนนี้หัวใจดวงน้อยของซูเหยากำลังเต้นจนแทบคลั่ง ร้านนั้นรู้ว่านางชอบเื่พรรค์นี้จึงชดเชยเื่นี้ให้สินะ เฮอะ
“หืม ฉันเลือกได้ด้วยเหรอว่า้าระบบแบบไหนน่ะ แล้วระบบไหนดีที่สุดล่ะ”
[เอ่อ นี่ นี่ นี่คือ จริงๆ ระบบฟาร์มก็ดีนะเ้านาย] น้ำเสียงค่อยๆ เบาลง
ทำไมน้ำเสียงของหยวนเป่าจึงฟังดูแปลกพิกล แต่แปลกอย่างไรซูเหยาก็อธิบายไม่ถูกเหมือนกัน
“ระบบฟาร์มเหรอ มีระบบอะไรที่สบายกว่านี้ไหม แบบระบบข้ามเวลาอะไรเทือกๆ นี้น่ะ”
[เ้านาย หยวนเป่าทำอย่างนั้นไม่ได้]
เสียงน้ำนมฟังดูเหมือนจะร่ำไห้ก็ไม่ปาน จนซูเหยารู้สึกผิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะเอ่ยขึ้นว่า “หรือว่าหยวนเป่าคือระบบฟาร์ม?”
[ใช่แล้วเ้านาย หยวนเป่าเป็ระบบฟาร์ม มันไร้ประโยชน์สำหรับเ้านายใช่ไหม ใช่ หยวนเป่ารู้ เพราะไม่มีใคร้าหยวนเป่าเลยสักคน]
อ่า นี่นางทำให้เ้าตัวเล็กผิดหวังหรือเปล่า พอคิดได้ดังนี้ซูเหยาก็รีบพูด “ไม่ๆ ระบบฟาร์มก็ดีเหมือนกัน ถ้าทำฟาร์มก็จะมีอาหาร”
[ใช่ไหมเ้านาย!!! ฟาร์มของหยวนเป่าน่ะอัปเกรดได้ด้วยนะ ถึงแม้ตอนนี้เ้านายจะต้องดูแลรดน้ำพรวนดินเอง แต่พืชก็เติบโตไว ดูอย่างข้าวสิ วันเดียวก็เก็บเกี่ยวได้แล้ว ในอนาคตเ้านายสามารถอัปเกรดหยวนเป่าเพื่อให้มีผู้ดูแลฟาร์มได้ด้วยน้า]
พอเห็นว่าเ้านายที่ตนเองผูกมัดไว้ไม่ตอบกลับอะไร เ้าตัวน้อยจึงเริ่มร้อนใจ
[เ้านายจะส่งหยวนเป่ากลับคืนหรือเปล่า หยวนเป่าอยู่ในเวิ้งอวกาศมาไม่รู้กี่ร้อยกี่พันปีแล้ว มันนานจนหยวนเป่าจำไม่ได้ ทุกคนที่ผูกมัดกับหยวนเป่าจะส่งหยวนเป่าคืนเสมอ ไม่มีใคร้าหยวนเป่าจริงๆ TT]
“ถ้าส่งคืนจะเกิดอะไรขึ้น จะมีระบบใหม่มาทดแทนเหรอ”
[อืม หยวนเป่าไม่แน่ใจในข้อตกลงของเ้านายกับเบื้องบน อาจมีระบบใหม่มาทดแทนหรืออาจไม่มีก็ได้ เพราะหยวนเป่าเป็ระบบเดียวที่ยังว่างอยู่และไม่มีใคร้า เอาแบบนี้ดีหรือเปล่า เ้านายอย่าส่งหยวนเป่ากลับ หยวนเป่ามีเพื่อน หยวนเป่าจะลองถามพวกเขาดูว่าอยากมาเล่นกับหยวนเป่าหรือเปล่า]
“เอาแบบนั้นก็ได้” ซูเหยาแทบหมดแรง นี่มันเื่อะไรกันเนี่ย เ้าตัวเล็กกลายเป็ของเหลือที่ไม่มีใคร้าซะอย่างนั้น อันที่จริงนางมองว่าหยวนเป่ามีประโยชน์และเหมาะสมกับสถานการณ์ที่สุด จะมีใครที่สามารถปลูกข้าวแล้วเก็บเกี่ยวได้ภายในวันเดียว!!
ผ่านไปราวๆ หนึ่งก้านธูป หยวนเป่าก็กลับมาพร้อมกับเสียงน้ำนมอีกเสียง
[ระบบ ซิ่วซิ่ว ้าลงชื่อผูกมัดชั่วคราว โปรดเปิดการอนุญาตเข้าถึง]
[เปิดสำเร็จ]
[หยวนเป่า!! ฉันมาแล้ว!!! วู้วฮู้ววว]
[สวัสดีซิ่วซิ่ว เราไม่ได้เจอกันนานมากเลย นายเป็ไงบ้าง]
เสียงของหยวนเป่าดูมีความสุขมาก จนทำให้ซูเหยาเผลอยิ้มตามไปด้วย
[ซิ่วซิ่ว: ไม่ค่อยดีเลย ฉันไม่ค่อยได้รับความนิยม เ้านายของฉันบอกว่าไม่ใช่ทุกอย่างที่เงินจะซื้อได้ โฮ ทุกวันนี้เ้านายไม่ยอมทำภารกิจที่ฉันส่งให้เลย เ้านายบอกว่าเหม็นกลิ่นทองแดงมีแต่กิเลส ขนาดหัวโล้นยังไม่ยอมเอาเงินไปปลูกผมเลย]
อา นี่คือระบบโปรยเงิน!! ซิ่วซิ่วคือระบบโปรยเงิน!! คนบ้านที่ไหนที่ไม่้าเงินกันนะ ซูเหยาอยากจะร้องกรี๊ด
“สวัสดีซิ่วซิ่ว เ้านายของซิ่วซิ่วเขารวยอยู่แล้วเหรอ?”
[ซิ่วซิ่ว: ว้าว สวัสดีฮะเ้านายของหยวนเป่า เ้านายของซิ่วซิ่วไม่รวยเลย เขาไม่มีเงินสักเหรียญเดียว]
ไม่มีเงิน? หัวโล้น? หรือว่า...
“เ้านายของซิ่วซิ่วสวดมนต์หรือเปล่า?” ซูเหยาถามอย่างไม่แน่ใจ
[ใช่ฮะ]
“มีลูกประคำไหม”
[ถูกต้อง เ้านายของหยวนเป่ารู้ได้อย่างไร!?]
“กินอาหารวันละมื้อเดียว”
[ใช่เลยๆ โอโห เ้านายของหยวนเป่าฉลาดสุดๆ จีเนียส!]
“อาศัยอยู่ที่...”
[วัดบนูเา!!!]
“แค่ก แค่ก” โอเค รู้เื่
[หยวนเป่า: โว้ว แต่นายยังดีกว่าฉัน แม้เ้านายของซิ่วซิ่วจะหัวโล้นแต่ก็ไม่ส่งซิ่วซิ่วคืนระบบหลัก แต่ดูฉันสิ ฉันเป็ระบบแรกที่ถูกส่งคืน ฮือๆ แงงๆ แถมยังส่งคืนตั้งหลายครั้ง]
ซูเหยามีจินตนาการว่าเด็กน้องทั้งสองกำลังกอดคอกันร้องไห้จนน้ำตาน้ำมูกไหล
“เอาล่ะๆ เลิกสะอื้นได้แล้ว หยวนเป่าเอาเพื่อนมาแสดงว่าตอนนี้ฉันมีสองระบบเลยเหรอ”
[หยวนเป่า: เป็แค่เื่ชั่วคราวน่ะฮะเ้านาย หยวนเป่าจะวิ่งหาเพื่อนมาเล่นกับหยวนเป่าทีละคน สุ่มเอาคนที่ว่างคราวละหนึ่งเดือนเป็ไง หยวนเป่าน่ะมีเพื่อนเยอะมาก ถ้าพวกเขาว่างพวกเขามักจะมาเล่นกับหยวนเป่า ฮิฮิ บางทีหยวนเป่าก็จะแอบตามเพื่อนๆ ออกไปดูโลกบ้าง]
ซูเหยาสูดลมหายใจเข้าลึกๆ “เข้าใจแล้ว แล้วนี่ต้องทำอย่างไรต่อไปล่ะ”
[หยวนเป่า: ฟาร์มของหยวนเป่าเ้านายสามารถเข้ามาดูแลได้เลย หยวนเป่าหาเมล็ดพันธุ์ข้าวมาให้แล้ว ส่วนเมล็ดอื่นๆ เ้านายอาจต้องหาจากข้างนอกหรือไม่ก็รอให้เพื่อนระบบซูเปอร์มาเก็ตว่าง หยวนเป่าจะพาเพื่อนมาหาเ้านาย]
[ซิ่วซิ่ว: ส่วนของซิ่วซิ่วไม่ยากเลยเ้านายของหยวนเป่า...]
ซิ่วซิ่วตัวน้อยแสร้งทำเป็ลึกลับก่อนจะกระแอมแล้วเอ่ยว่า
[อะแฮ่ม โปรดใช้จ่ายเงินจำนวน 1,000 ตำลึงทองภายในสัปดาห์นี้]
“อา 1,000 ตำลึงทอง!! นี่นี่ มีบทลงโทษไหมถ้าฉันทำไม่สำเร็จ”
นี่มันเหมือนกับยามที่กำลังง่วงนอน แล้วมีคนส่งหมอนหนุนมาให้เลยมิใช่หรือ
[หยวนเป่า: ไม่มีเ้านาย ระบบไม่สามารถทำร้ายมนุษย์ได้]
ซูเหยาพยักหน้าเข้าใจ เื่นี้ง่ายจะตายก็แค่พันตำลึงทอง ตอนนี้สิ่งที่นางขาดมากที่สุดคืออะไร เงิน!!!
[ซิ่วซิ่ว : แต่ว่าเงินของซิ่วซิ่วนั้นห้ามใช้เพื่อตัวเอง และถ้าใช้เพื่อคนอื่นห้ามให้เป็เงินสด ทุกๆ การใช้จ่ายเ้านายของหยวนเป่าจะได้เงินคืน 1 ส่วนจาก 100 ส่วน]
พอได้ยินเช่นนี้ก็ไม่รู้ว่าจะหัวเราะหรือร้องไห้ เอาล่ะไม่ใช่เพื่อตัวเองก็ได้ “ใช้อัปเกรดหยวนเป่าได้ไหม”
เด็กน้อยทั้งสองเงียบอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะมีเสียงสะอึกสะอื้นและเสียงปลอบใจ
[ซิ่วซิ่ว: หยวนเป่าเ้านายของนายดีมาก ไม่มีใครคิดเื่นี้มาก่อน! นายหยุดร้องไห้ได้แล้ว]
[หยวนเป่า: เ้า ฮึก เ้า..นาย เ้านายดีกับหยวนเป่ามาก หยวนเป่าไม่เคยอัปเกรดเลย]
“ถ้าอย่างนั้นก็อัปเกรด” ซูเหยาเอ่ยอย่างใจเย็น โดยที่ไม่รู้เลยว่าเด็กน้อยมองนางด้วยสายตาซาบซึ้ง
[1] ยามไฮ่ (亥：hài) คือ่เวลา 21.00 น. – 22.59 น.
8K
