โม่เฟิงเริ่มรู้สึกตัวหลังล้มหมดสติลงไปกองกับพื้นหิมะที่เย็นะเื ค่อย ๆ ลืมตาขึ้นจึงรู้ว่าขณะนี้กำลังนอนอยู่บนเกวียนสินค้า ข้างกายมีชายสูงวัยรูปร่างค่อนข้างผอมนั่งอยู่ ได้ยินหัวหน้าผู้คุ้มกันเรียกเขาว่าพ่อบ้านหนี่
เห็นเด็กหนุ่มเริ่มขยับตัว พ่อบ้านหนี่จึงเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงฟังดูคล้ายเป็ห่วงเป็ใย
“เ้าฟื้นแล้วรึ?”
โม่เฟิงพยักหน้า รู้สึกได้ว่าร่างกายยังคงอ่อนเพลียอยู่หลายส่วน จากการพยายามลุกขึ้นนั่ง จึงรู้สึกเหมือนร่างกายเคลื่อนไหวได้ไม่ค่อยจะคล่องแคล่วมากนัก “นี่ข้าหมดสติไปนานแค่ไหน?”
พ่อบ้านหนี่หยุดคิดเล็กน้อย ก่อนจะตอบออกมา “สักชั่วยามเห็นจะได้”
“นี่ข้าหลับไปนานขนาดนั้นเลยหรือนี่?”
หลังจากที่โม่เฟิงถอดแว่นตาออกตามที่โม่กุ่ยบอก ร่างกายของเขาจึงถูกควบคุมโดยโม่กุ่ย ความรู้สึกอ่อนเพลียได้พรั่งพรูขึ้นมา ราวกับว่า..เขาโดนโม่กุ่ยดูดกลืนพลังชีวิตออกไป
ขณะที่โม่เฟิงกำลังประหลาดใจอยู่นั้น เสียงของโม่กุ่ยก็ดังขึ้น “ถูกต้อง! ทุก ๆ ครั้งที่เ้าให้ข้าเข้าควบคุมร่างกาย สิ่งที่เ้าต้องจ่ายให้ข้าก็คืออายุไขของเ้า และจากเหตุการณ์เมื่อกี้ เ้าได้สูญเสียอายุไขให้กับข้าไปแล้วสองปี”
“สองปี!” โม่เฟิงใมาก โม่กุ่ยเข้าควบคุมร่างแค่แปบเดียว เขากลับต้องสูญเสียอายุไขไปถึงสองปี!
หากเขารู้ก่อนว่าจะต้องสูญเสียอายุไขให้กับอีกฝ่าย เขาจะไม่มีทางให้โม่กุ่ยเข้ามาควบคุมร่างของตนเป็อันขาด
“นี่ข้ากำลังเลี้ยงปลิงไว้ในร่างหรือยังไงกัน…?”
ขณะที่โม่เฟิงกำลังรู้สึกเสียดายอายุไขของตนอยู่นั้น หัวหน้าผู้คุ้มกันที่กำลังควบม้าอยู่ได้เอ่ยปากถามคำถามออกมามากมาย
“เ้าเป็ใครกันแน่? ทำไมถึงทำเช่นนั้นได้? แล้วสีผมกับดวงตาของเ้า..?”
หัวหน้าผู้คุ้มกันเคยเห็นผู้ที่ผ่านการฝึกฝนวรยุทธ์มามากมาย แต่ผู้ที่สามารถทำแบบเดียวกับโม่เฟิงได้นั้น..เขากลับไม่เคยพบเห็นมาก่อน
เมื่อได้ฟังคำถามของหัวหน้าผู้คุ้มกัน โม่เฟิงหวนนึกถึงสิ่งที่โม่กุ่ยทำก่อนหน้านี้ ก่อนจะรีบคิดหาคำตอบที่เหมาะสม
“ข้าเห็นพวกท่านกำลังเข้าตาจน ข้าเลยตัดสินใจ กลืนโอสถต้องห้ามที่ผู้าุโท่านหนึ่งได้ทิ้งเอาไว้ให้ ข้าหวังว่ามันจะช่วยเหลือพวกท่านทั้งสองให้ปลอดภัย แต่ไม่คิดเลย..ว่าโอสถเม็ดนั้นจะทำให้ข้าแข็งแกร่ง ถึงขนาดทำลายทุกอย่างจนไม่เหลือซากแบบนั้น...ช่างอันตรายจริงๆ”
โม่เฟิงไม่กล้าเล่าความจริงว่าตนเองนั้นมีคนอีกผู้หนึ่งร่วมอาศัยอยู่ในร่าง อีกทั้ง...แว่นตาที่เขาสวมใส่ ยังทำมาจากผลึกสะกดิญญา สามารถสะกดพลังของสิ่งมีชีวิตได้ทุกเผ่าพันธุ์ ยามใดที่เขาสวมมันไว้ โม่กุ่ยจะถูกสะกด แต่เมื่อใดที่ถอดแว่นตาออก โม่กุ่ยซึ่งมีพลังเหนือกว่าจะเข้ามาควบคุมร่างในทันที
หัวหน้าผู้คุ้มกันไม่เชื่อในคำอธิบายของโม่เฟิง แต่ก็มิได้ถามสิ่งใดต่อ เพราะหากไม่ได้โม่เฟิงยื่นมือเข้ามาช่วยเอาไว้ เขาคงไม่มีโอกาสได้มานั่งถามคำถามอยู่แบบนี้
“แล้วเ้าชื่ออะไรหล่ะ ข้ายังไม่รู้จักชื่อของเ้าเลย?” พ่อบ้านหนี่ได้ไต่ถามชื่อของโม่เฟิง โม่เฟิงจึงได้เอ่ยแนะนำตัวเองด้วยใบหน้าที่สุขุมเยือกเย็น
“ข้าน้อยนามว่าโม่เฟิง อายุ 12 ปี ข้าแทบไม่เหลือความทรงจำใด ๆ พอรู้สึกตัวข้าก็มาอยู่ที่ป่าแห่งนี้แล้ว”
แม้ที่มาที่ไปของโม่เฟิงจะไม่แน่ชัด แต่พ่อบ้านหนี่หาได้ใส่ใจไม่ เขาเพียงแค่กล่าวคำขอบคุณออกมา “ไม่ว่าเ้าจะเป็ใคร พวกข้าต้องขอบคุณเ้ามาก หากเ้ายังไม่มีจุดหมายปลายทาง เช่นนั้นเ้าไปเมืองตะวันดับกับพวกข้าไหม?
“เมืองตะวันดับ!”
เห็นโม่เฟิงรู้สึกสนใจ พ่อบ้านหนี่จึงเริ่มเล่ารายละเอียดให้ฟัง “เมืองตะวันดับที่พวกข้าอาศัยอยู่ แม้จะไม่ใช่เมืองที่ใหญ่โตนัก แต่ก็ถือได้ว่าเป็เมืองที่โดดเด่นและมีชื่อเสียงเมืองหนึ่งในละแวกนี้”
หลังได้ฟังเื่ราวของเมืองตะวันดับจบลง โม่เฟิงจึงตัดสินใจเดินทางไปกับพวกเขาทั้งสอง แลดูแล้วในยามนี้ชีวิตเขาไร้ซึ่งจุดมุ่งหมายใด ๆ การไปที่เมืองตะวันดับอาจเป็ทางเลือกที่ดีก็เป็ได้
ระหว่างการเดินทางเขาทั้งสามจึงแนะนำตัวแก่กัน หัวหน้าผู้คุ้มกันผู้มีใบหน้าเคร่งขรึมชื่อว่า ‘เสี่ยวเหอ’ ส่วนชายรูปร่างผอมผู้นี้มีชื่อว่า ‘ตงหนี่’ เป็พ่อบ้านของตระกูลปิง
พ่อบ้านหนี่เล่าเื่ราวต่าง ๆ มากมายเกี่ยวกับเมืองตะวันดับ ก่อนจะล้วงมือเข้าไปในเสื้อหยิบของชิ้นหนึ่งออกมาจากอก
“สิ่งนี้เรียกว่าวารีสกัดโลหิต โอสถระดับสี่ขั้นสูงที่หาได้ยากมาก มันเป็หนึ่งในยาวิเศษที่สามารถกำจัดสิ่งปนเปื้อนออกจากโลหิตในร่างกายได้
สายตาของพ่อบ้านหนี่มองไปที่วารีสกัดโลหิตช่างเต็มเปี่ยมไปด้วยความคาดหวัง
ความรู้มากมายจากบันทึกภูติที่โม่เฟิงได้รับการสืบทอดมานั้น ทำให้เขาได้รู้ว่าห้วงจักรภพที่ข่งป๋ายสร้างขึ้น ไม่ว่าจะเป็โอสถ เคล็ดวิชา ศาสตราวุธ หรือแม้กระทั่งวัตถุวิเศษ ได้แบ่งออกเป็สองขอบเขตด้วยกัน ได้แก่ขอบเขตปฐี และขอบเขต์ และทั้งสองขอบเขตนั้นยังถูกแบ่งออกเป็อีกเก้าระดับ ไล่ั้แ่ระดับล่างสุดซึ่งก็คือระดับหนึ่ง ไปจนถึงระดับสูงสุดคือระดับที่เก้า
สิ่งของในแต่ละระดับ สามารถแบ่งประเภทตามประสิทธิภาพการใช้งานได้อีกสามขั้น ได้แก่ขั้นต้น ขั้นกลาง และขั้นสูง
“หรือว่าท่านเดินทางเสี่ยงอันตรายอยู่นอกเมืองเช่นนี้ จะเป็เพราะวารีสกัดโลหิต?” โม่เฟิงเอ่ยถามด้วยความสงสัย
พ่อบ้านหนี่พยักหน้า “ข้าได้รับคำสั่งจากท่านผู้นำตระกูล ให้ออกมาประมูลวารีสกัดโลหิต เพื่อนำไปรักษานายหญิงจากพิษของพยัคฆ์เพลิงอสรพิษ”
“พยัคฆ์เพลิงอสรพิษ?” แม้โม่เฟิงจะมีความรู้มากมายที่ส่งต่อมาจากบันทึกภูติ แต่ก็มิได้รอบรู้ไปเสียหมดทุกเื่ ดังนั้นจึงไม่รู้จักเื่ราวของพยัคฆ์เพลิงอสรพิษตนนี้แม้แต่น้อย
เห็นเด็กหนุ่มทำหน้าสงสัยเช่นนั้นพ่อบ้านหนี่จึงเล่าเื่ราวของพยัคฆ์เพลิงอสรพิษให้ฟัง
“พยัคฆ์เพลิงอสรพิษ เป็หนึ่งในสัตว์อสูรที่พบเจอได้ยาก แม้มันจะเป็เพียงสัตว์อสูรที่อยู่ในขอบเขตหลอมดวงจิต แต่ก็ไม่แข็งแกร่งเท่าใดนัก สิ่งที่ทำให้มันพิเศษคือพิษของมัน เรียกได้ว่าพิษของมันร้ายกาจที่สุด ต่อให้เป็ผู้ที่อยู่ในขอบเขตผสานิญญา หากโดนพิษของพยัคฆ์เพลิงอสรพิษเข้าไป จะสามารถมีชีวิตอยู่ได้มากที่สุด เพียงแค่ห้าปีเท่านั้น”
โม่เฟิงเองก็พอจะรู้เื่ระดับพลังของสิ่งมีชีวิตอยู่บ้าง บนห้วงจักรภพที่ข่งป๋ายสร้างขึ้น แบ่งระดับพลังของสิ่งมีชีวิตออกเป็สองห้วงขอบเขตใหญ่ คล้ายกับศาสตราวุธ โอสถ เคล็ดวิชา และวัตถุวิเศษ ได้แก่ ปุถุชนแปดขอบเขต และ์กำหนดชะตา
ขอบเขตผสานดวงจิตที่พ่อบ้านหนี่พูดถึง เป็หนึ่งในแปดขอบเขตย่อยของปุถุชนแปดขอบเขต อันประกอบไปด้วย ขอบเขตกำเนิดลมปราณ ขอบเขตหลอมกายา ขอบเขตหลอมดวงจิต ขอบเขตผสานิญญา ขอบเขตกายจิติญญา ขอบเขตกายจิตปฐี ขอบเขตกายจิตนภา และขอบเขตกายพิชิตฟ้า(ครึ่งเซียน) และในขอบเขตทั้งแปดนี้ ยังสามารถแบ่งออกเป็ขอบเขตย่อย ๆ ได้อีกสิบระดับ ไล่จากล่างสุดคือระดับที่หนึ่ง ไปจนถึงระดับที่สิบ ก่อนที่จะทะลวงไปสู่ขอบเขตถัดไป
“วิธีการรักษาพิษของพยัคฆ์เพลิงอสรพิษมีอยู่ไม่กี่วิธี วารีสกัดโลหิตเองก็ถือเป็หนึ่งในนั้น”
พ่อบ้านหนี่กล่าวจบโม่เฟิงยังคงถามต่อด้วยความสงสัย “แล้วนายหญิงของท่านถูกพิษของพยัคฆ์เพลิงอสรพิษตนนี้ได้อย่างไรกันเล่า?”
พ่อบ้านหนี่เล่าย้อนความว่า “เมื่อห้าปีก่อนกองทัพสัตว์อสูรนับพันได้บุกเข้ามาที่เมืองตะวันดับ นายหญิงของข้าเป็เ้าเมืองในเวลานั้น ได้ร่วมมือกับห้าตระกูลใหญ่ นำผู้คนออกมาปกป้องเมือง แต่ด้วยจำนวนของสัตว์อสูรที่มากมายนับพันตัว ทำให้ไม่อาจสกัดกั้นสัตว์อสูรได้ทั้งหมด มีบางตัวหลุดเข้ามาได้”
“สัตว์อสูรที่หลุดเข้ามา ได้เข่นฆ่าผู้คนไปนับร้อย..เพื่อไม่ให้ผู้คนในเมืองล้มตายไปมากกว่านี้ นายหญิงจึงได้หวนกลับมาช่วยเหลือคนที่ยังติดอยู่ในเมือง” พ่อบ้านหนี่รู้สึกภาคภูมิใจขณะเล่าถึงนายหญิงของตน “สัตว์อสูรเ่าั้ถูกนายหญิงของข้าสังหารไปตัวแล้วตัวเล่า จนเหลือเพียงพยัคฆ์เพลิงอสรพิษ...”
สีหน้าของพ่อบ้านหนี่เริ่มเศร้าหมอง “ขณะที่พยัคฆ์เพลิงอสรพิษกำลังจะถูกสังหาร มันดิ้นรนครั้งสุดท้ายพ่นพิษจำนวนมากออกมา...เพื่อไม่ให้พิษของมันแพร่กระจายไปทั่วเมือง นายหญิงจำเป็ต้องใช้พลังลมปราณชักนำพิษของมันออกให้ห่างจากผู้คนที่อยู่ในเมือง”
“แต่ในจังหวะที่นายหญิงกำลังรวบรวมพลังลมปราณอยู่นั้น มีสัตว์อสูรอีกตัวหนึ่งแอบซ่อนตัวอยู่ใกล้ ๆ แล้วลอบโจมตีนายหญิงจากด้านหลัง ทำให้นายหญิงของข้าไม่อาจควบคุมพลังลมปราณของตนเองได้ นางเลยถูกพิษของพยัคฆ์เพลิงอสรพิษอาบชโลมไปทั่วร่าง”
หลังจากได้ฟังเื่ราวของนายหญิงแห่งตระกูลปิง โม่เฟิงให้รู้สึกนับถือในความเสียสละของอีกฝ่ายเป็ยิ่งนัก “ท่านพ่อบ้าน! ท่านได้วารีสกัดโลหิตมาแล้ว ทำไมยังต้องรีบร้อนเดินทางนักเล่า มิใช่ว่ายามวิกาลเช่นนี้เป็่เวลาต้องห้ามเช่นนั้นหรือ?”
พ่อบ้านหนี่เงยหน้ามองไปยังดวงดาวบนฟากฟ้า “่กลางคืนย่อมอันตรายดั่งที่เ้าว่า แต่ข้าไม่มีทางเลือก”
พ่อบ้านหนี่เริ่มวิตกกังวลอีกครั้ง “เมื่อสามวันก่อน ข้าต้องทุ่มเงินของตระกูลปิงไปถึงสองในสี่ส่วนเพื่อให้ได้วารีสกัดโลหิตมา แต่เมื่อได้มันมาข้ากลับได้รับข้อความจากตระกูลปิงแจ้งว่านายหญิงอาการทรุดหนัก หากไม่รีบนำวารีสกัดโลหิตกลับไปนายหญิงอาจต้องตาย”
พ่อบ้านหนี่แหงนหน้ามองท้องฟ้า “เมื่อเกี่ยวพันถึงความเป็ความตายของนายหญิง แม้ข้าต้องตาย ข้าจักต้องนำวารีสกัดโลหิตกลับไปรักษานายหญิงให้ทันเวลา”
ความจงรักภักดีของพ่อบ้านหนี่ทำให้โม่เฟิงรู้สึกประทับใจเพิ่มมากขึ้นหลายเท่าตัว จะมีสักกี่คนกัน ที่จะซื่อสัตย์ต่อเ้านายของตนได้ถึงเพียงนี้
ขณะที่ทั้งสองกำลังพูดคุยกันอยู่นั้นเสียงของหัวหน้าผู้คุ้มกันก็ดังขึ้น “เมืองตะวันดับอยู่ข้างหน้าแล้ว”
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------
พึ่งตื่นขึ้นมาก็เสียอายุไขไป 2 ปีแล้ว ยังจำความไม่ได้อีก อยู่ไม่ถึง 8 ปีเหมือนลุงแถวบ้านแน่เลย...อุ๊บบ!
ฝากทุกคนช่วยกันกดติดตามนิยายเื่นี้ รวมถึงกดติดตามเพจ Facebook : Nightfall.Novel ด้วยนะครับ
432
