มีซอล
ระหว่างวันที่ฉันว่างจากงานในคฤหาสน์แล้ว ฉันกลับมาที่ห้องอ่านหนังสือทวบทวน เพื่อเตรียมไปสมัครเป็ครูโรงเรียนเอกชน ั้แ่ทำงานที่นี่มาฉันดูจะสบายกว่าหลายๆคนในบ้าน ทำให้ไม่สบายใจที่ฉันดูเอาเปรียบพวกเขา ฉันเลยคิดว่าถ้าไปได้ไปเป็ครู ฉันจะลาออกจากคฤหาสน์แห่งนี้ พอคิดแล้วรู้สึกเศร้า เพราะฉันสนิทกับทุกคนในบ้านหลังนี้ และพวกเขาก็ช่วยเหลือฉันเป็อย่างดี แม้กระทั่ง ภูเมฆ ถึงเขาจะดูนิ่งๆ แต่ก็มีความเป็ห่วงลูกน้อง และมีเสน่ห์ไม่เบาเลย แอร๊ย นี่ฉันจะไปคิดถึงเขาทำไมเนี่ย ฉันนี่ซะเอาใหญ่แล้วนะ ั้แ่เขาชวนไปทำงานที่ห้องเขาบ่อยๆ พอฉันกลับมาห้องพักตัวเองก็กลับคิดถึงเขาตลอด ถ้าเรียกว่าความรัก เป็ไปไม่ได้ เขาคงไม่มองคนแบบฉันหรอก ความสามารถก็ไม่มี กินก็เก่งแถมขี้บ่นอีกต่างหาก ..ช่างเถอะ!! ฉันไปหาเขาก่อนดีกว่า เห็นข้อความไลน์มาเรียกตั้งหลายรอบ ขืนฉันไปช้า มีหวังเขาลงมาตามเองแน่ๆ
มีซอล: มาแล้วค่า
ภูเมฆ: ทำไมเธอมาช้าจัง ฉันส่งข้อความไปในไลน์เธอไม่อ่านเลยเหรอ
มีซอล: ตอนที่นายส่งข้อความมาหาฉันๆกำลังจัดเก็บห้องพอดี เลยคิดว่าจัดให้เสร็จไปเลย แล้วขึ้นมาหานายไง
ภูเมฆ: เวลาทำงาน คุณต้องเอางานมาก่อนนะครับ
มีซอล: งานของนายฉันทำเสร็จแล้ว ่บ่ายนี้นายมีงานอะไรให้ฉันทำล่ะ
ภูเมฆ: เราออกไปร้านอาหารหาอะไรกินกัน
มีซอล: ทำไมนายไม่บอกในไลน์เลยล่ะ ให้ฉันรอข้างล่างก็ได้
ภูเมฆ: ไม่ได้ ถ้าเธอยังเถียงฉันอีก ฉันจะ ..
มีซอล: หักเงินเดือนไปเลยค่าาา
ภูเมฆ: ฉันจะจูบเธอต่างหากล่ะ
มีซอล: ห๊ะ... นายมามุกไหนเนี่ย
ภูเมฆ : เธอพูดจบ ผมเข้าไปจูบปากของเธอ โดยที่เธอยังยืนอึ้ง ผมประกบปากเธออีกครั้งเป็การจูบที่บอกไปเลยว่าผมชอบเธอ ...ผมก็ไม่แน่ใจเหมือนกันว่าเธอรับรู้รสชาติการจูบของผมได้หรือเปล่า ... ผมจูบได้สักพักก็เปลี่ยนเป็การกอดทันที
มีซอล: ☺️ นะ..นาย ทำอะไรเนี่ย
ภูเมฆ: ป่ะ ลงไปข้างล่างกันเถอะ
มีซอล: ฉันขอแวะเข้าห้องไปเอามือถือก่อน
ภูเมฆ: ได้สิ ถ้าไปนาน ฉันบุกไปถึงที่เลยนะ
มีซอล: (เข้ามาในห้องพัก) เขาต้องบ้าไปแล้วแน่ ๆ มาทำแบบนี้กับฉัน ไม่สงสารหัวใจฉันบ้างเลย อัตราการเต้นหัวใจของฉันอยู่ระดับพันแล้วมั้งเนี่ย รีบออกไปดีกว่า เดี๋ยวเขามาเคาะประตูหน้าห้องฉันอีก
ภูเมฆ: ขึ้นรถสิครับ
มีซอล: นายขึ้น เอ้ยไม่ใช่สิ คุณชายขึ้นก่อนเลยค่ะ .
ภูเมฆ: มีซอล มันเสียเวลานะครับ
มีซอล: ก็ได้ค่ะ
มีซอล: ไปร้านอาหารไหนคะ
ภูเมฆ: ร้านกาแฟตรงตลาดที่เราเคยไปกัน ที่นั่นตอนเย็นเปลี่ยนจากร้านกาแฟกลายเป็ร้านอาหาร
มีซอล: ว๊าว น่าสนใจดีนะคะ
ภูเมฆ: ใช่ ฉันเลยชวนเธอไปกินด้วย
มีซอล: คุณชายไม่ไปชวนแฟนของคุณชายไปล่ะคะ
ภูเมฆ: ฉันไม่มีแฟน
มีซอล: ห๊ะ เป็ไปได้ไงคะ อย่างน้อยต้องมีออกไปเดทบ้างล่ะค่ะ
ภูเมฆ: เธอไม่เชื่อก็ตามใจ
ปันปัน: ถึงแล้วครับ ให้ผมวนรถมารับกี่โมงครับ
ภูเมฆ: ประมาณสองทุ่มแล้วกัน
ปันปัน: ครับ
.
.
1ชั่วโมงผ่านมา
ภูเมฆ: ไวน์ เธอดื่มเข้าไปได้ยังไงเนี่ยหมดขวดเลย
มีซอล: ฉันไม่เมา
ภูเมฆ: เธออ่ะเมาแล้ว ไปเก็บกดจากไหนมาเนี่ย
มีซอล: กลับบ้านไปปิคนิคดีกว่า
ภูเมฆ: เธอได้กลับแน่ แต่ช่วยเดินดีๆก่อนได้ไหม
มีซอล: อือ นายเดินจับมือฉันสิ
ภูเมฆ: ครับ...
ณ.คฤหาสน์
เธอเมาไม่ได้สติ ผมเลยอุ้มเธอขึ้นมานอนบนห้อง เพราะก็ดึกมากแล้ว ผมไม่อยากเดินไปห้องพักเธอ เดี๋ยวแม่บ้านจะแตกตื่นกัน หลังจากนั้นผมก็เช็ดตัวให้เธอและห่มผ้าให้เธอนอน ต้องเป็เพราะผมแน่ๆที่ไปจูบเธอเมื่อตอนบ่าย ฮ่าๆๆ น่ารักดีแฮะ
218K
