ตอนที่ 8 มาเช็ดผมให้ฉันที (2)
กู้อันซินหันหน้าไปมอง นึกไม่ถึงว่าจะเป็เฉินหลงเฟยรองหัวหน้าบรรณาธิการของบริษัทการ์ตูน
“บอกอเฉิน คุณมาอยู่นี่ได้ยังไงคะ” กู้อันซินประหลาดใจมาก
เฉินหลงเฟยยิ้ม เกาผมทรงสกินเฮดที่ตัดแต่งอย่างดี “ไม่ใช่ว่าที่แผนกจัดกิจกรรมหรอกเหรอ ผมผ่านมาทางนี้พอดี ได้ยินว่าคุณพักอยู่ที่นี่ ก็เลยแวะมารับคุณไปด้วยกัน”
สายตากู้อันซินเป็ประกายประหลาดใจ เธอไม่ใช่คนโง่ ่นี้เฉินหลงเฟยซื้อห้องอยู่แถวปินเจียง ปินเจียงกับบ้านของเธออยู่คนละทางเลย เรียกว่าแวะได้เหรอ
อีกอย่างนึกไปถึงว่า่นี้เฉินหลงเฟยดูแลเธอดีเป็พิเศษตลอด...กู้อันซินก็เริ่มเข้าใจอะไรบางอย่าง
ดังนั้น ตอนนี้บก.เฉินกำลังเอาใจเธออยู่อย่างนั้นหรือ
ปีนี้บก.เฉินอายุสามสิบพอดี หน้าตาธรรมดา รูปร่างธรรมดา ปีที่แล้วหย่ากับภรรยา ได้ยินมาว่าชีวิตแต่งงานของเขารักษาไว้ได้แค่หนึ่งปี กู้อันซินมองเขาเป็แค่หัวหน้า ไม่เคยพิจารณาถึงด้านนั้นเลย
ในตอนที่คิดอยู่นั้น เฉินหลงเฟยก็เดินมาหาแล้ว ยื่นมือโอบไหล่เธอ “ไปกันเถอะ”
กู้อันซินสะดุ้งใ รีบถอยหลังไปสองสามก้าว รักษาระยะห่างที่ปลอดภัยจากเฉินหลงเฟย พูดยิ้มๆ “ไม่ต้องหรอกค่ะ บอกอเฉิน คุณก็ยุ่งไม่น้อย ฉันนั่งรถไปเองได้ค่ะ ก็ไม่ไกลนัก”
“เสี่ยวกู้ ไหนๆ ผมมาก็มาแล้ว คุณคงจะไม่ปล่อยให้ผมขับรถไปคนเดียวหรอกนะ อีกอย่างเวลาก็จะไม่ทันแล้ว ทุกคนต่างรอพวกเราอยู่” เฉินหลงเฟยยิ้มพลางมองเธอ
กู้อันซินไม่พูด
“ขึ้นรถเถอะ ผมไม่ได้จะกินคุณสักหน่อย” เฉินหลงเฟยเป็ฝ่ายเปิดประตูรถให้กู้อันซิน
เฉินหลงเฟยเป็หัวหน้า ถ่อมาถึงหน้าบ้านเธอแล้ว แบบนี้ไม่อาจปฏิเสธได้จริงๆ แม้กู้อันซินไม่ค่อยเต็มใจ แต่สุดท้ายก็ขึ้นรถ
รถของเฉินหลงเฟยวิ่งออกไปจากด้านล่างตึกอย่างรวดเร็ว แต่สิ่งที่กู้อันซินไม่รู้คือ บนตึกมีดวงตาคู่หนึ่ง คอยมองพวกเขาอยู่ตลอด
หลิงเย่ว์มองกู้อันซินถูกเฉินหลงเฟยพาขึ้นรถั้แ่ต้นจนจบ ในสายตาของเขา ผู้ชายที่เหมือนคนแก่คนนั้นไม่เหมาะสมกับกู้อันซินแม้แต่น้อย
มองรถของเฉินหลงเฟยลับตาไป มือของหลิงเย่ว์ที่จับรถเข็นอยู่ก็บีบแน่น
กู้อันซินไม่ได้ออกมาออกกำลังกายนานมากแล้ว นับจากเก็บหลิงเย่ว์ได้ เธอก็ใช้ชีวิตเป็พี่เลี้ยง อันที่จริงมีบางครั้งที่กู้อันซินรู้สึกเสียดาย เพราะหลิงเย่ว์ดูเหมือนไม่ใช่คนที่รู้จักสำนึกบุญคุณคนเท่าไรนัก
“อันซิน มือถือคุณดังอีกแล้ว” เฉินหลงเฟยที่อยู่ด้านข้างเตือนกู้อันซิน
“อ๋อค่ะ” กู้อันซินหยุดฝีเท้าทันที รีบหยิบมือถือออกมา ตอนเห็นชื่อคนที่โทรมาก็ขมวดคิ้ว นี่เป็สายที่ 8 ของพี่สามแล้ว วันนี้เขาเื่เยอะจริงๆ
“กู้อันซิน เกลืออยู่ตรงไหน” หลิงเย่ว์ที่อยู่ในโทรศัพท์พูด
“ไม่ใช่อยู่ข้างน้ำมันเหรอ เมื่อกี้นายยังถามฉันอยู่เลยว่าน้ำมันอยู่ไหน ก็ข้างๆ กันไง” กู้อันซินรู้สึกว่าหลิงเย่ว์ในวันนี้ราวกับคนมีปัญหาทางสมอง
“อ๋อ เธอจะกลับตอนไหน ตอนนี้อยู่ไหน” หลิงเย่ว์ถามอีก
“ตอนเย็นกลับ ยังต้องฉลองมื้อเย็นกัน เมื่อกี้นายถามไปรอบหนึ่งแล้ว ตอนนี้ฉันปีนเขามาได้ครึ่งทางแล้ว ไม่มีอะไรฉันวางแล้วนะ ค่อนข้างอันตราย” กู้อันซินไม่รอให้หลิงเย่ว์พูดอีก กดตัดสายไปเลย
ขบวนด้านหน้าทิ้งเธอไปไกลมากแล้ว เฉินหลงเฟยที่อยู่ด้านข้างก็เอาแต่ตามติดเธอ หากเธอยังไม่รีบอีก ก็ต้องเผชิญสถานการณ์ของการปีนเขาตามลำพังกับเฉินหลงเฟย ดังนั้นกู้อันซินจึงเร่งฝีเท้า
เฉินหลงเฟยยิ้ม มองมือถือเธอเล็กน้อย “ใครโทรมา แฟนโทรมาเช็กเหรอ”
เขาจงใจถามแบบนี้ เขาคิดกับกู้อันซินในด้านนั้นจริงๆ แต่ยังต้องยืนยันอีกขั้นว่ากู้อันซินโสดหรือไม่ จะได้พัฒนาต่อ
กู้อันซินถูกเฉินหลงเฟยตื๊อจนเริ่มรำคาญ อยู่ๆ ก็นึกอยากบอกเฉินหลงเฟยว่า ‘ใช่ เมื่อกี้เป็สายจากแฟน!’
แต่กู้อันซินเป็คนโกหกไม่เก่ง พอเห็นว่าพลาดโอกาสโกหกที่ดีที่สุดไปแล้ว เธอก็ได้แต่ส่ายหน้า “ไม่ใช่ค่ะ แค่เพื่อนธรรมดาคนหนึ่ง”
2K
![ทะลุมิติไปเป็นแพทย์หญิงชนบทตัวน้อยๆ [วางจำหน่ายถึงวันที่ 31-10-2569]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1656386284_27306654.webp)
