รักข้ามรั้ว

ทินเดินทิ้งห่างมาไกลพอดูเป็นภาระให้คนวิ่งตามสปีดฝีเท้าอย่างไว

"ไอ้ทินรอกูด้วย"อินเอ่ยเเต่ทินไม่ได้หยุด

"เห้ยหยุดเลย"ธารคว้าเเขนไว้

"กูอยากอยู่คนเดียว"

"เเต่พวกกูเป็นห่วงมึงมีอะไรพูดออกมาได้นะเว้ย"

"พวกมึงก็เห็นมันเกลียดกู"

"กูได้ยิน ได้ยินกันทุกคนนั่นหละ เเล้วมึงจะเอางัยต่อ"

"ใช่มึงจะเลิกกับน้องมันจริงๆเหรอ"อินรีบถาม

"ก็มันจะเลิกกูจะรั้งมันได้เหรอวะ"

"เเสดงว่ารักของมึงไม่มากพอว่างั้น"ธารถามออกไป

"มันต้องการให้เป็นเเบบนั้นกูจะขวางอะไรมัน"

"ปากมึงหนะตรงกับใจซะบ้างก็ดีนะ"อินเอ่ย

"กูอยากอยู่คนเดียวหนะพวกมึงไปเหอะวันนี้กูโดดกิจกรรมหน้าเสาธงนะ"

"มึงจะไปไหน"

"ไปนั่งทำหัวให้โล่งเเถวๆนี้หละ"ทินเอ่ยเเล้วเดินไปเลย

"โอ้ยอยากจะบ้าตาย"ธารเอามือกุมขมับ

"ปล่อยมันไปก่อนเราพูดอะไรไปมันก็เฉยๆให้มันได้คิดอะไรหน่อย"อินบอกธาร

"เอองั้นปะ"ธารเอ่ยตบบ่าอืนก่อนจะเดินออกไป

ทินเดินมาที่หลังคณะวิทยาศาสตร์เขาเดินมาไกลพอดูมานั่งใต้ต้นปีบนั่งถอนหายใจนึกคำพูดทุกคำของปุณณ์เเละเเววตาที่ดูว่างเปล่าจนเขานึกท้อ

"มึงเกลียดกูขนาดนี้เลยเหรอปุณณ์ ทำไมมึงไม่ยอมให้กูอธิบายบ้าง คนเคยมีเหตุผลมันหายไปไหนวะ"ทินบ่นกับตัวเองคนเดียวนั่งหงอยๆอยู่ตรงนั้น

ด้านปุณณ์เเละคีย์หลังจากเหตุการณ์เมื่อครู่เขาก็มานั่งหลังตึกวิศวะฯ

"ตื่นเต้นโดดมานั่งกับเเก"

"ทำไมกลัวอาจารย์มาเจอเหรอ"

"หลังตึกเราไม่มีใครเดินมาหรอกตอนนี้เงียบยังกับป่าช้า"

"เออเห็นด้วยเเมร่งวังเวงจริงๆ"

"เเกโอเคเเล้วใช่มะ"

"ไม่หวะย้ายมหาลัยหนียังทันมั้ยวะ"

"ไม่ทันเเล้วอย่าลืมว่าเเกกับเเม่มีร้านเเล้วนะเว้ย"

"ฉันเครียดหวะไม่อยากเจอหน้าเเต่เเมร่งก็ต้องมาเจออยู่ดี"

"เเล้วทำไมไม่คุยกันดีๆหละ"

"ไม่"

"ถ้าไม่คุยเเล้วจะเคลียร์มั้ยฉันรู้ว่าตอนนั้นเขาโกหกเเก เเต่ตอนนี้เขาอาจจะไม่โกหกเเกก็ได้นะ"

"คีย์นายเข้าข้างเขาเหรอ"

"เปล่าเเค่อยากให้คุยกันดีๆอย่าใช้อารมณ์ตัดสินอะไร"

"เราเข้าใจถูกเเล้วเขาหลอกเรานั่นก็เเสดงว่าเขาไม่รักเราเอาเป็นว่าจบเเค่ตรงนี้นะเลิกพูด"

"ตามใจ"คีย์หมดคำจะสรรหามาพูดได้เเต่นิ่งๆรอดูต่อไป

12.00น.โรงอาหารคณะวิศวะ

"ไม่กินที่นี่ได้มะ"ทินเอ่ยถาม

"กลัวหรืองัย"

"เปล่า"

"ก็ดี ฉันจะเหล่สาว"อินเอ่ยมองธาร

หลังจากทั้ง3สั่งอาหารได้ไม่นานสาวๆก็มาซื้อนู้นซื้อนี่ให้ตามเคยจนกระทั้งดรีม ปุณณ์ คีย์เดินเขามาทินเหลือบไปมองเห็นหน้าตาเขาเคร่งขรึมดึงหน้าตึงพยายามไม่เเสดงอาการอะไรปุณณ์เองก็เหลือบเห็นเขาเเต่เเกล้งทำเป็นเห็นคุยกับดรีมเฉยจนคีย์ต้องเหลือบไปมอง3รุ่นพี่เห็นธารมองตัวเองตาเขียวถึงกับยิ้มเเหยงๆ

"ไม่ทักสักหน่อยเหรอปุณณ์"

"ไม่รู้จักจะทักทำไม"ปุณณ์ตอบเเบบไม่สนใจเเต่ลึกๆก็รู้สึกไม่เเพ้กันใจนึงก็โกรธใจนึงก็อยากเดินเข้าไปทัก

จนกระทั่งมีน้องสาวสวยคณะวิศวะปี2เดินมาหาทิน

"พี่ทินค่ะโมซื้อชาเขียวปั่นหวานน้อยมาฝาก"เธอยืนให้เขาอย่างเขินๆปุณณ์ไม่มองเเต่ก็ไม่วายจะคอยฟัง

"ขอบคุณนะ"

"ว้าวเเล้วน้องรู้ได้งัยว่าเพื่อนพี่ชอบอะ"ธารเอ่ยถาม

"เวลาเราเจอคนที่ชอบก็อยากศึกษาเขาให้ละเอียดหนะค่ะจะได้รู้ว่าเขาชอบอะไรไม่ชอบอะไร"ปุณณ์กำลังกินข้าวอยู่ถึงกับหยุดชะงัก...ชอบหละสิมีผู้หญิงมาชอบกูไม่ใช่ผู้หญิงบ้างก็เเล้วไป...ปุณณ์คิดออกอาการนอยๆ

"เป็นไรหน้านี่ไม่รับเเขกเลย"

"เปล๊า"

"ไม่เชื่อหึงใครอยู่ใช่มะ"

"ไม่มีกินๆไปเหอะ"

"นี่วางฟรอมใส่คนที่ตัวเองรักไม่ดีเลยนะปุณณ์"

"พี่ดรีมเป็นไปกับไอ้คีย์ด้วยอีกคน รักอะไรหละ ยังไม่ได้ยินเลยด้วยซ้ำมีเเต่ผมที่พูดอยู่คนเดียว คนเเบบนี้มันรักใครไม่เป็นหรอก"

"ฑิฐิเกินเนอะพี่ดรีม"

"อันนี้โนคอมเม้นต์ครับกินข้าวดีกว่าเงียบๆด้วยพี่อยากฟังนายนั่นว่าจะโอเคกับสาวมั้ย"

"ผมว่าไม่ใช่เเค่พี่ดรีมคนเดียวที่อยากรู้เเกก็ด้วยใช่มั้ยปุณณ์"

"อยากรู้บ้าไรเรื่องของเขาดิ"

"อะหราเเล้วเเต่"คีย์เอ่ยก้มยิ้ม

"ตกลงพี่ทินว่างัยค่ะ"

"ว่าอะไรเหรอครับ"

"ก็จะได้มั้ยค่ะถ้าโมจะชอบพี่"ทุกคนถึงกับตั้งใจฟัง

"ได้ดิ"

"เชี้ย"ธารเเละอินเอ่ยหันไปมองปุณณ์

"ซวยเเล้ว"ดรีมเเละคีย์เอ่ยพร้อมกันปุณณ์ทำเป็นเฉยๆเเต่ข้างในรู้สึกหน้าชาเหมือนถูกตบ

"ดีใจจังจริงเหรอค่ะ งั้นเรามเป็น....ฟ"

"เดี๋ยวนะชอบได้ในฐานะพี่ชาย หรือไอดอลก็ได้พี่ไม่ถือ"ทินสวนพูดหน้าตายิ้มๆหญิงตรงหน้าถึงกับชะงัก

"ไม่ใช่นะค่ะ หมายถึงพี่จะเป็นเเฟนกับโมมั้ยค่ะ"

"อุ๊ เเรงกี่เมควะเนี่ย"

"ไอ้เชี้ยอินไม่ใช่อินเตอร์เน็ตพูดเหี้ยไรดูสถานการณ์ด้วยเพื่อน"ธารตบหัวอิน

ปุณณ์ชายตามองไปที่โต๊ะทินจะลุกเเต่ดรีมดึงไว้

"นั่งฟังให้จบอย่ามโนไปเอง"ดรีมดึงให้ปุณณ์นั่งสุดท้ายคนตัวเล็กก็ยอมนั่งฟังต่อ

"เราคงเป็นแฟนกันไม่ได้อะ"

"ทำไมอะค่ะโมก็ไม่เห็นว่าพี่จะคบกับผู้หญิงคนไหนเลย"เธอเอ่ยถามอย่างไม่เข้าใจ