ฟ้าลืมดาว_End

        จุฑาธชจากไปแล้ว ฉันทพิชญา จากที่หน้าตายิ้มแย้มแจ่มใส ก็เศร้าหมองลงไปถนัดตา

        “อย่าหาว่าผมอย่างงั้นอย่างนี้เลยนะครับ คนนี้คือพ่อของลูกคุณดาวใช่ไหมครับ?”

        กตัญญูตัดสินใจถามในสิ่งที่เขาอยากรู้ออกไป ไม่สนใจแล้วว่าจะเป็นการละลาบละล้วงหรือเปล่า เขาไม่อยากให้ผู้หญิงตรงหน้าดูอมทุกข์ไม่สดใสอย่างนี้ เขาอยากให้เธอระบายออกมาบ้าง

        “......”

        ฉันทพิชญามองหน้าคนถาม ด้วยสีหน้าแววตาที่ดูเศร้าสร้อยและเจ็บปวดมากเข้าไปอีก และนั้นยิ่งทำให้กตัญญูสงสารเจ้าหล่อนมากขึ้น

        “ผมอยากช่วยแบ่งปันความทุกข์โศก ที่คุณได้รับบ้าง ถึงจะไม่มาก แต่ผมก็อยากให้คุณได้ระบายมันออกมา ไม่อยากให้เก็บไว้อยู่ในใจคนเดียว เดี๋ยวจะทำให้เครียด และอาจส่งผลไปถึงลูกในท้องเอาได้นะครับ”

        กตัญญูยื่นมือไปจับมือเรียวเล็ก พูดด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลอบอุ่น ที่คนฟังรู้เลยว่าเขาเป็นห่วงเป็นใยจริงๆ

        “ใช่ค่ะ เขาคือพ่อของลูกดาว คนที่ทำให้ดาวเจ็บปวดมากทุกครั้ง ที่ได้พบเจอกัน......”

        ฉันทพิชญาน้ำตาที่คิดว่าจะไม่ให้ใครได้เห็น ก็กลับไหลมาเอ่อล้นเต็มสองตา และไหลเป็นทางลงมาตามสองข้างแก้มนวลเนียน และจากนั้นฉันทพิชญาก็เริ่มเล่าในสิ่งที่เธอพอจะเล่าได้ ให้กตัญญูรับฟัง เพื่อระบายความอัดอั้นตันใจ ที่สุ่มอยู่ในอกให้บรรเทาลง

        พอฉันทพิชญาเล่าจบลง กตัญญูก็ถือวิสาสะยื่นมือไปเช็ดน้ำตาที่ไหลนอง เต็มสองข้างแก้มออกให้อย่างแผ่วเบา

        “คุณดาวครับ!!.... ผมชอบคุณดาวนะครับ ชอบเอามากๆ ด้วย และผมก็อยากจะแต่งงานกับคุณดาว”

        กตัญญูหยุดเว้นวรรคการพูดไปชั่วครู่ เพื่อมองดูปฏิกิริยา ที่สาวเจ้าเป็นอยู่ในขณะนี้ แล้วค่อยเริ่มพูดต่อไป

        “ผมไม่เกี่ยงว่าคุณจะเคยผ่านอะไรมา ไม่เกี่ยงว่าลูกในท้องของคุณจะเป็นลูกของใคร ผมยอมรับและรับได้ หากเป็นไปได้ ผมอยากขอโอกาสจากคุณ เปิดใจให้ผม ให้ผมได้ดูแลคุณกับลูก”

        กตัญญูพูดจบก็จ้องมองใบหน้าสวยหวาน ที่ตอนนี้ดูเหมือนจะตื่นตระหนกตกใจ ไปกับคำที่หมอหนุ่มพูดบอกออกมา

        “คุณญู!!!!....”

        ฉันทพิชญาอุทานเรียกชื่อหมอหนุ่ม อย่างรู้สึกตกใจจริงๆ เธอจ้องมองหน้าคนที่กำลังจับจ้องมองเธออยู่ อย่างรอคำตอบ ซึ่งเธอก็ไม่รู้จะตอบเขายังไงดีเหมือนกัน ตอนนี้เธอรู้สึกสับสนไปหมด

        หากถามว่าเธอชอบเขาไหม? ใช่เธอชอบ แต่เป็นการชอบแบบเพื่อนมากกว่า จ้องมองตากันอย่างนี้แล้วเธอรู้สึกยังไง? เธอตอบได้เลยว่าไม่ได้รู้สึกอะไรกับเขาเลย ไม่มีอาการเขินอาย ไม่มีอาการวูบวาบเกิดขึ้นมาในหัวใจ ถามว่าเขาเป็นคนดีไหม? ตอนนี้เธอไม่รู้ เพราะพึ่งรู้จักเขามาได้เดือนเดียวเอง ในเดือนเดียวนี้เขาก็คอยมาหามาดูแลเอาใจใส่เธออยู่ตลอด

        แต่คำถามที่สำคัญคือ เธอจะรักเขาได้ไหม? หากตกลงปลงใจกับผู้ชายที่นั่งอยู่ตรงหน้าคนนี้ เพราะตอนนี้หัวใจของเธอมีความรักให้กับชายหนุ่มที่ชื่อ จุฑาธช อยู่เต็มหัวใจ ถึงแม้เขาจะเกลียดเธอ ทำร้ายจิตใจเธอยังไง ความรักที่เธอมีให้ผู้ชายคนนั้น ก็ยังคงมีอยู่ไม่เสื่อมคลาย

         แล้วเขาจะรักลูกของเธอตามที่พูดจริงหรือเปล่า? นั้นก็เป็นคำถามที่สำคัญด้วยเหมือนกัน ซึ่งสิ่งเหล่านี้เธอยังให้คำตอบตัวเองไม่ได้ และคิดว่าไม่อาจตัดสินใจอะไรได้ในตอนนี้ อย่างแน่นอน

        “ขอเวลาให้ดาวได้คิดสักหน่อยนะคะ”

        “ผมจะไม่เร่งเร้าเอาคำตอบจากคุณดาว ในตอนนี้หรอกครับ ให้คุณดาวคิดก่อน แล้วค่อยตอบผมในภายหลังก็ได้”

        กตัญญูมองก็รู้ว่าฉันทพิชญา กำลังสับสน จึงไม่คิดจะเร่งรัดเอาคำตอบวันนี้เดี๋ยวนี้ คงปล่อยให้เธอได้คิดไตร่ตรองให้ถี่ถ้วนก่อน เพราะเรื่องชีวิตคู่เป็นเรื่องสำคัญ ย่อมจะทำอะไรผลีผลามไม่ได้

๑๕๑๕๑๕๑๕๑๕๑๕๑๕๑๕๑๕๑๕๑๕๑๕๑๕๑๕๑๕๑๕๑๕๑๕๑๕๑๕๑๕๑๕๑๕๑๕๑๕