ตอนที่ 5
เธอเขา โรแมนติกแบบเงียบเงียบ
หลังจากไรวินเดินไปที่ร้านค้า พริมาก็มองไปที่แม่น้ำด้านหน้าของเธอ พริมาเอามือทั้งสองจับหน้าตัวเองว่าเมาแล้วใช่ไหม แปลกใจตัวเองที่มีความรู้สึกอยากอยู่กับไรวินนานๆ ทั้งๆที่ปกติเธอระวังตัวเวลาอยู่กับผู้ชายมาก ขนาดเมื่อสักครู่ที่ไรวินทั้งประคอง และจับมือเธอเดินมา เธอยังไม่รู้สึกรังเกียจสักนิดเดียว
หรือเธอกำลังถูกดึงดูดจากเสน่ห์เพศตรงข้ามที่เธอไม่เคยคิดจะสนใจมันเลย แค่คิดถึงไรวิน พริมาก็ตื่นเต้น หน้าตาดีขนาดนั้นเธอควรจะถามตรงๆเลยว่ามีแฟนหรือเปล่า ผู้ชายบางประเภทยิ่งห่างไกลแฟน ยิ่งทำตัวโสดด้วยสิ จะมาทำให้เธอใจเต้น เธอก็ควรถามตรงๆ
“อุ๊ย…” พริมาใ จู่ๆมีผ้าผืนบางๆมาคลุมไหล่ของเธอ พอเงยหน้าก็เห็นไรวินยิ้มมาให้เธอ
“อากาศเย็นแล้ว รอนานไหมครับ”
“ไม่ค่ะ…คะ คุณวิน…” วินใจเต้นเบาๆหลังจากให้ยินพริมาเรียกชื่อเขา
“น้ำเปล่าครับ” ไรวินยื่นน้ำดื่ม พริมารับมาแล้วดื่มทันที
ไรวินแอบกลืนน้ำลายเพราะจ้องมองริมฝีปากแดงระเรื่อที่กำลังดื่มน้ำของเธอมากไป เขารีบสลัดความคิดนั้นแล้วนั่งข้างๆเธอ
“คุณพริม หายสร่างเมาหรือยังครับ”
“เหมือนจะดีขึ้นค่ะ แต่ยังรู้สึกมึนๆ เบลอๆอยู่เลยค่ะ พริมว่าพริมไม่เมานะคะ” แต่ก็นั่นแหละ เธอมึนๆ แล้วก็รู้สึกอยากจะพูดนั่นถามนี่เต็มไปหมด
“คนที่เมาก็บอกไม่เมาทั้งนั้นละครับ ฮ่าๆ” ไรวินหยอกล้อเธอ หน้าแดง ตัวแดงขนาดนี้ไม่เมาจริงๆหรอ เขาแอบขำ อืม ผิวขาวๆของเธอคงจะแดงทั้งตัวเลยสินะ ไรวินแอบกลืนน้ำลายอีกรอบ เขาดูจะโรคจิตมากไปละ
“ว่าแต่คุณวิน มาทำงานหรอคะ”
“ครับ ผมมางานแฟร์ตรงข้ามโรงแรมที่เราพัก”
“งานเดียวกันนะสิคะ บังเอิญจังเลยนะคะ บังเอิญั้แ่พักโรงแรมเดียวกัน ห้องใกล้กันแล้ว”
“ครับ ความบังเอิญกับพรหมลิขิตบางทีก็เหมือนๆกันนะครับ” โอ๊ย ไอวิน แกพูดอะไรวะ แย่ชะมัด ไรวินรีบเกาหัวแก้เขิน
“ฮ่าๆ คุณวินนี่ตลกนะ ถ้าคุณไม่หน้าตาดี คุณพูดประโยคเมื่อกี้ไม่ได้นะคะ“ พริมาขำ
“คุณว่าผมหน้าตาดีหรอครับ” ไรวินยิ้มหวานส่งให้พริมา พริมาหันไปจ้องไรวิน สำรวจใบหน้าเขา ตา จมูก ปาก น่าจูบจัง…
“คุณมีแฟนหรือยังคะ” พริมาตัดสินใจถาม
“ไม่มีครับ ทำแต่งาน จะไปมีตอนไหน” ไรวินรีบส่ายหัวบอกพริมา
“บ้าทำงานหรอคะ? ถ้ามีแฟน คงไม่มีเวลาให้สินะ” พริมาจ้องมองไรวิน เธอกำลังชอบใจได้พูดกวนเขา
“...”
“ฮ่าๆ แก้ตัวไม่ถูกเลยหรอคะ?” พริมาแตะไหล่ไรวินไปที
“ผะ ผมไม่ได้คิดมีแฟนมานานแล้วครับ เพราะยังไม่เจอคนที่ถูกใจ ชีวิตมันก็เลยมีแต่งาน แต่ตอนนี้ก็เริ่มมีมองๆนะครับ” ไรวินมองพริมาลึกเข้าไปในดวงตา
พริมาใเบือนหน้าหนีแก้เขิน แต่อยู่ดีเธอก็คิดอะไรบางอย่างที่ดูกล้าเกินไป แต่ด้วยสติที่เหลืออยู่น้อยนิดจากฤทธิ์แอลกอฮอล์ เธอก้มมองมือที่จับกันแล้วหันไปมองไรวิน เธอนึกถึงบทสนทนาที่เพื่อนๆเธอพูดกันวันก่อน
‘ชอบเจอคนแปลกหน้านะ บางทีเจอกันวันเดียวคืนเดียวจำหน้ากันไม่ได้ด้วยซ้ำ’
แล้วก็…
‘อายุเยอะขึ้นทุกวัน ถ้าถูกใจก็อ่อยไปเลย เดี๋ยวนี้ผู้หญิงรุกก่อนทั้งนั้นแหละ’
ตอนได้ฟังครั้งแรกเธอก็ใ เพราะใจเธอมีแต่งานกับงาน แต่ตอนนี้..เพราะผู้ชายคนนี้แท้ๆ สัญชาตญาณของเธอเหมือนจะอยากให้เธอทำอะไรกับเขาเต็มหัวไปหมดเลย
ลองดูไหมนะ?
“คุณวิน พริมอยากกลับแล้วค่ะ”
“ครับ เดินได้ปกติยังครับ” ไรวินถามทำท่าเหมือนจะเข้ามาประคอง
พริมาลุกแล้วยื่นมือไปให้ไรวิน
“ขอมือหน่อยค่ะ” ไรวินรีบยื่นมือไป
หมับ!
พริมารีบคว้ามือไรวินมาจับ พร้อมจูงไรวินให้เดินไปด้วยกัน ไรวินใแต่ก็จับมือเธอแน่น ไม่ปล่อยเลย
“ดีจังเลยนะคะ พริมรู้สึกเหมือนได้มาพักผ่อนเลย ั้แ่เรียนจบพริมไม่ได้ไปเที่ยวไหนเลยค่ะ”
“คุณพริมทำงานอะไร ผมถามได้ไหมครับ”
“พวกบรรจุภัณฑ์พลาสติก แพคเกจจิ้งพลาสติกค่ะ” พริมาตอบ
“งานของผมก็เกี่ยวข้องกับสินค้ากลุ่มนี้นะครับ เดี๋ยวผมค่อยขอรายละเอียดคุณพริมนะครับ” เขาควรเปลี่ยนซัพพลายเออร์ขวดพลาสติกมาใช้บริการคุณพริมเลยดีไหมนะ ไรวินยิ้มกริ่ม
“คุณวินรู้ไหมคะ ตอนแรกพริมแอบได้ยินคุณวินคุยโทรศัพท์ที่สนามบินว่าคุณวินขายน้ำ ตอนนั้นพริมเข้าใจผิด นึกว่าคุณขายน้ำอย่างว่าค่ะ ขอโทษนะคะ” พริมาขำตัวเองที่เข้าใจผิดว่าเขาขายบริการ จากแค่ฟังเขาคุยโทรศัพท์ ดูแล้วมางานแฟร์เดียวกัน คงขายน้ำอะไรสักอย่างนั่นแหละ
“ขายน้ำ..ผมขายน้ำ เดี๋ยวๆ ไม่ใช่ขายน้ำอย่างที่คุณคิดลึกนะครับ ผมขายน้ำดื่มครับ” ไรวินใ หมดกันภาพลักษณ์ ความประทับใจครั้งแรก
“ฮ่าๆ พริมเข้าใจผิดเองค่ะ ถือว่าเรามาทำความรู้จักกันใหม่นะคะ” ไรวินมองพริมาที่ยิ้มให้เขา ใจเต้นไม่เป็จังหวะเลยแหะ ไรวินคิด
รู้ตัวอีกทีทั้งสองก็เดินจูงมือมาถึงลิฟต์โรงแรมแล้ว พริมาคิดว่าโชคดีมากที่เธอบินมาก่อนคนที่บริษัท ไม่งั้นเธอคงจะไม่กล้าทำอะไรบ้าๆแบบนี้แน่ ระหว่างทางเดินไปที่ห้องพัก เธอรู้สึกอยากคุยกับไรวิน อยากใกล้ชิด…มากกว่านี้
ลองดูไหมนะ? เธอถามตัวเองอีกครั้ง
รุกเลยดีไหมนะ? ถ้าไม่เวิร์กก็ไม่ต้องเจอกันแล้วไง เธอก็แค่สนใจที่เขาดูน่าดึงดูด อยากลอง…
“ถึงแล้วครับ คุณพริม” พริมาไล่ความคิดตัวเอง หันกลับมามองไรวิน เธอก้มมองมือที่จับกัน ตัดสินใจ…
“คุณวิน…อยากเข้ามาดื่มต่อกับพริมไหมคะ?”
**************************
(ไรวิน:)
“ขอมือหน่อยค่ะ” ผมรีบยื่นมือไป
หมับ! เป็พริมาที่คว้ามือผมไปจับ พร้อมจูงมือผมเดินกลับไปทางโรงแรม ผมรีบเดินไปข้างเธอแล้วกระชับมือเธอไว้
เฮ้อ..เธอเข้าใจว่าผมขายน้ำ ที่หมายถึงขายบริการเนี่ยนะ หมดกันภาพลักษณ์ ความประทับใจครั้งแรก
ระหว่างทางเดินกลับ พริมาชวนเขาคุยอย่างสนุกสนาน ั้แ่เมื่อไหร่ไม่รู้ที่ผมไม่ได้รู้สึกสนุกตามไปด้วยอย่างนี้เวลาคุยกับคนอื่น ความร่าเริงของคุณพริมที่จริงๆเหมือนเพราะความเมามากกว่า มันดูน่ารัก จนเขาอยากดึงเธอมากอดให้หายหมั่นเขี้ยว ริมฝีปากที่พูดนั่นถามนี่ทำเอาผมสายตาไม่ได้เลย และสายตาที่เธอมองมาเป็ครั้งคราว เหมือนจะบอกอะไรสักอย่าง ทำให้ใจผมเต้นตึกตัก เรี่ยวแรงเดินไม่ค่อยมี หรือว่าเป็ผมที่เมากันละเนี่ย
พอมาถึงโรงแรม คุณพริมก็เปลี่ยนไปเงียบขึ้น แม้แต่มือที่จับกันยังรู้สึกถึงความชื้น
“ถึงแล้วครับ คุณพริม” ผมบอกเธอ แล้วเธอก็หันมาจ้องผมสักพัก
“คุณวิน…อยากเข้ามาดื่มต่อกับพริมไหมคะ?”
เราสองคนมองตากัน ผมควรตอบยังไงดี ไม่ใช่ไม่รู้ว่าเธอกำลังทำอะไร แต่… อืมม หรือว่าจริงๆแล้วเป็ผมที่ไม่ควรคิดเยอะขนาดนั้น สำหรับผมตอนนี้ ยิ่งได้คุยก็ยิ่งอยากทำความรู้จักเธอมากขึ้นไปอีก เหมือนได้ยินเสียงพี่ริทะโมาบอกว่า จีบเลย ลุยย!
เอาว่ะ!
“ครับ…”
**************************
คนเงียบๆสองคน ใครจะรุกใครล่ะเนี่ย
เป็คนเงียบเงียบหรือแค่ไม่ยอมพูด
1K
