เมื่อเสร็จสิ้นงานแต่งงานถึงเวลาเข้าห้องหอแต่หยู่ซวนกลับนั่งอยู่ด้านนอกกับพี่ชายทั้งสองของตัวเองละพี่ชายของมู่ตานที่กำลังมอมเหล้าตัวเองอยู่นั้นถึงถอนหายใจเบาๆ
จนเวลาล่วงเลยไปสักพัก พวกพี่ชายเมื่อเห็นว่าหยู่ซวนเมาหนักและจึงช่วยกันแบกหยู่ซวนมาถึงหน้าประตูห้องหอและได้ผลักหยู่ซวนเข้าห้องหอทันทีท่ามกลางเสียงขบขำของเหล่าพี่ชายที่ได้แกล้งเ้าบ่าวป้ายแดงคนใหม่
ทันทีที่ประตูปิดลงหยู่ซวนจากที่ท่าทางเหมือนคนเมาก็กลับมาเดินปกติทันทีและได้เดินไปยังมู่ตานที่รออยู่ภายในห้อง
"น้องรอพี่นานไหม เหล่าพี่ชายล้วนแกล้งให้พี่ดื่มเหล้าจนหมดไห ไม่งั้นไม่ยอมให้พี่เข้ามาหาน้อง"
"ไม่นานเท่าไหร่ค่ะ แต่น้องหิวเท่านั้นเพราะเมื่อเช้ายังไม่ได้ทานอะไรเลย"
หยูซวนจึงเดินไปเปิดผ้าคลุมหน้าเ้าสาวทันทีก่อนจะเอ่ยประโยคแกล้งเ้าสาวตัวน้อย
"หรือน้องจะกินพี่ก่อนก็ได้น่ะ พี่พร้อมถูกน้องกินแล้ว"
มู่ตานทำหน้าใก่อนจะเขินอายกับสิ่งที่เ้าบ่าวของตัวเองพูดออกมา
"พี่พูดอะไรตอนนี้น้องหิวมากแล้ว"
สองสามีภรรยาคู่ใหม่ต่างทานอาหารกันอย่างมีความสุขก่อนต่างฝ่ายสลับกันไปอาบน้ำแต่งตัว ทันใดนั้น หยู่ซวนก็หันหน้ามามู่ตานก่อนจะยกมือเข้าไปกอดร่างของคนที่ขึ้นว่าภรรยา
"คนดี น้องพร้อมจะเป็ของพี่ได้หรือไหม อยู่ด้วยกันจนแก่เฒ่าไม่แยกจากกัน"
มู่ตานหันมามองสามีตัวเองที่ส่งสายตาเป็ประกายแล้วยิ้มเขินอายเบาๆ ก็จะพยักหน้าตอบรับหยู่ซวนค่อยๆ ก้มหน้าลงมาหามู่ตานแล้วััริมฝีปากที่เย้ายวนทันที
มู่ตานมีอาการเขินอาย มือของหยู่ซวนค่อยๆ แกะสายชุดนอนของมู่ตานออกมือก็อดสั่นไม่ได้ หยู่ซวนได้บอกให้มู่ตานถอดเสื้อผ้าของตัวเองบ้างและให้มู่ตานช่วยถอดกางเกงตัวในให้ด้วย
มู่ตานนั้นข่มความเขินอายก็จะทำตามที่หยู่ซวนขอ ก็มีัั์ชี้หน้านางอย่างเต็มตา หยู่ซวนเมื่อเห็นว่ามู่ตานกำลังจ้องมองัั์ของตนอยู่นั้นยิ่งเกิดอารมณ์มากขึ้น ก่อนจะยื่นมือไปจับศีรษะของมู่ตานเข้ามาใกล้ๆ ก่อนเอ่ยด้วยน้ำเสียงแหบพร่าขึ้นมา
"น้องอยากลองชิมัั์ของพี่หน่อยไม่"
มันไม่ใช่คำถามเพราะหยู่ซวนจับศีรษะนางจนใกล้ัั์แทบชิดกับริมฝีปาก มู่ตานค่อยๆ ใช้นิ้วจับเ้าัั์เข้าไปในปากของเธอ แล้วใช้ลิ้นช่วยตรงส่วนหัวหยักของเ้าั แล้วรูดปากเข้าออกอย่างเป็จังหวะ
หยู่ซวนถึงกับขาสั่นทันที จิกเท้าลงกับที่นอนมือหนาจับกับขอบเตียงเอาไว้ข้างหนึ่ง ส่วนอีกข้างหนึ่งก็จับศีรษะด้านหลังของมู่ตาน อารมณ์ของหยู่ซวนยิ่งพลุ่นพล่าน ส่งเสียงคำรามดังลั่น จนร่างแกร่งเริ่มเกร็งกระตุก กระแทกเอวเข้าไปจนมิดลำคอของมู่ตาน
เมื่อมู่ตานได้กลืนกินลูกๆ ลงไปแล้ว หยู่ซวนเข้ามาสวมกอดแล้วผลักแผ่นหลังของมู่ตานให้แนบชิดกับเตียงนอน ปากของหยู่ซวนก็ริมฝีปากอย่างดูดดื่ม มือหนาค่อยๆ แหวกอาภรณ์ที่หลงเหลือออกจากนั้น
มือแกร่งก็ลูบไล้ไปตามเรือนร่างแล้วหยุดตรงที่ทรวงอกอวบอิ่ม ปากของหยู่ซวนค่อยๆ ไล้ลงมาจนถึงยอดปทุมถันแล้วเข้าทันที เสียงคำรามผสานกับเสียงหอบครางหวาน ช่วยปลุกเร้าแรงปราถนา
มือหนาค่อยๆ ลงต่ำลงเพื่อที่ใช้นิ้วเข้าไปสำรวจบุปผาที่กำลังชุ่มฉ่ำไปด้วยน้ำหวาน จากนั้นแขนแกร่งทั้งสองข้างค่อยๆ ช้อนขาอันเรียวงามให้อ้ากว้างก่อนจะค่อยๆ ใส่ัั์เข้าไปยังแดนบุปผาด้วยความคับแน่นของช่องทาง เสียงครางหวานดังขึ้นเมื่อัั์เข้าไปสำรวจจนสุดทาง
ปากหยักยกยิ้มเข้าประกบจุมพิตปากบางอย่างดูดดื่มพร้อมหยัดเอวเป็จังหวะเข้าออกจนสุดกำลัง บ้างเนิบช้าบางรัวเร็ว ตามแรงปรารถนา จนร่างบางเริ่มเกร็งกระตุกแอ่นสะโพกเพื่อรองรับความแข็งแรงจากร่างแกร่ง เอวจึงเร่งจังหวะรัวเร็วตามไปจนถึงปลายทาง
ศีรษะของหยู่ซวนซบลงบนไหล่ของมู่ตาน แต่ยังไม่คิดที่จะเอาัั์ออกไปแต่อย่างใด ก่อนที่เสียงกระซิบแหบพร่าจะดังขึ้นที่ข้างหูของมู่ตาน
"ขออีกรอบน่ะ มู่ตานคนดีของพี่"
มู่ตานได้แต่ปรือตาฉ่ำหวานไปตามสิ่งที่หยู่ซวนพร่ำบอก รับจุมพิตจากปากหยักอย่างยอมจำนน
มุมปากของหยู่ซวนยกยิ้มด้วยความสุขใจ แล้วจับร่างบอบบางของมู่ตานพลิกคว่ำแล้วตามมาด้วยเสียงครางหวานหอบกระชั้น
.....................................................................
นิยายเื่นี้เป็เื่ราวที่แต่งขึ้นตามจินตนาการของไรท์ไม่อิงกับประวัติศาสตร์ใดๆ
1K
