ตอนที่เก้าสิบเจ็ด The Ashura อสูร 3
มันมีสาเหตุอยู่ที่ผมมองว่าพลังของคานาเอะนั้นเก่งกาจในระดับสูงแต่ระดับแรกๆยังมีจุดอ่อนมากไปหน่อย
เพราะช่วงแรกๆที่พลังยังน้อยอยู่อาจจะต้องอาศัยระยะเวลาการร่ายเวทย์ที่นานหรือต้องใช้เพชรในการที่จะปลดปล่อยพลังจากWheel of Fortune ได้
แต่ไม่ต้องถามถึงว่าหากปล่อยพลังได้แล้วล่ะก็
พลังนั้นทรงพลังอย่างแน่นอน
ไม่มีใครสามารถผ่านพลังของเธอไปได้โดยไม่บาดเจ็บแม้แต่ในระดับบอสก็ตาม
แต่เป็นการใช้พลังที่ต้องอาศัยความเชี่ยวชาญพอสมควรเหมาะสำหรับคนที่ยอมเสียเวลาเพื่อทำความเข้าใจกับระบบของพลังนี้
และที่ผมบอกว่า The Strength นั้นเสียเปรียบในช่วงกลางๆก็เพราะว่าตอนแรกจะเหมือนเก่งกาจด้วยความสถานะพื้นฐานที่สูงทุกอย่าง
แต่ตอนกลางเมื่อเจอกับความสามารถพิเศษที่หลบไม่ได้โดนโจมตีตรงๆก็แทบจะไม่ได้ทำให้เสียเปรียบพวกที่มีความสามารถโดดเด่นเฉพาะทาง
จนกระทั่งมาในช่วงท้ายๆที่ค่าสถานะพื้นฐานนั้นสูงพอทำให้สามารถต่อสู้กับทุกคนได้อย่างสูสี
หมายความว่าพวกเขาเงินเขาทองนั้นตัดสินใจผิดพลาดนั่นเอง
หากเป็นผมและวางแผนจัดการกับกลุ่มของผมเองล่ะก็
ผมคงรีบจัดการคานาเอะด้วยความรวดเร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้
หนามสีดำจำนวนมากได้รัดเข้าที่ตัวเขาเงินและกิ่งไม้จำนวนมากมายได้โจมตีเขาอย่างไม่หยุดพร้อมกับรูปร่างเงาของผู้พิทักษ์ป่าต่างๆ
Suplex
ซูเพล็กซ์
โครม
ร่างของเขาทองกระแทกลงกับพื้นอย่างแรง
ผมไม่คอยให้เขาทองที่กำลังมองเห็นเขาเงินโดนโจมตีจากพลังของคานาเอะยืนเสียเวลางงอยู่ได้จับเขาทุ่มกับพื้น
Psyker พลังจิตที่สามารถเปลี่ยนแปลงความเป็นจริงและการมองเห็นได้
นี่คือการทดลองการโจมตีของผม
Weird Way เส้นทางประหลาด
เขาทองเหมือนกับจะหลบหมัดของผมแต่หมัดของผมได้ชกไปที่ใบหน้าของเขาราวกับหมัดนั้นได้สัมผัสก่อนที่จะผมจะชกออกไป
พลังจิตนั้นสามารถเปลี่ยนแปลงความเป็นจริงในวงกว้างได้แม้กระทั่งทำลายกาลเวลาและทำลายโลก
จึงไม่แปลกที่ผมจะสามารถทำให้การชกของผมนั้นชกเข้าเป้าหมายก่อนที่จะชกออกไป
การชกที่เหนือกว่ากาลเวลาและความเร็ว
เขาทองได้มึนกับหมัดของผม
และผมก็ได้ค้นพบอีกเช่นกันว่าการชกด้วยพลังจิตบิดเบือนมิติเวลานี้มีผลกับผมเช่นกัน
หากคนธรรมดามาชกนั้นคงจะได้ปวดหัวและร่างกายถึงขีดจำกัดในการเคลื่อนไหวในการชกไม่กี่ครั้งแน่ๆ
แม้แต่ผมก็มีขีดจำกัดเช่นกัน
Weird Way เส้นทางประหลาดน้อยคนนักที่ก้าวผ่าน
เปรี้ยง
หมัดของผมเข้าไปที่หน้าเขาทองก่อนที่เขาจะสลับที่กับเขาเงินอีกครั้ง
นี่คือกระบวนท่าที่ผมเตรียมมาเพื่อเอาไว้ใช้กับคนที่มีความสามารถเทเลพอร์ตหรือขยับตัวได้
ไม่ใช่ไร้เทียมทานแม้แต่ผมเองก็ใช้กระบวนท่านี้ต่อเนื่องไม่ได้ หากผมไม่ได้มีพลังความสามารถด้านพลังจิตสูงกว่านี้ก่อน
ทำให้ตอนนี้ผมทำได้แค่
เปรี้ยง
หมัดของผมชกไปที่เขาทองอีกครั้ง
จนเขาล้มลงกับพื้น
ผมมีขีดจำกัดได้แค่ที่ชกได้วินาทีละหนึ่งครั้ง
“ผมยังต้องฝึกฝนอีกมากสินะ?”
ร่างของเขาทองนั้นร่วงลงกับพื้นพร้อมกับเขาเงินที่โดนป่าแห่งมายาโจมตีจนพลังหมัดได้ถูกต้นไม้แห่งเงาของป่ามายาจับมัดอยู่บนยอดไม้
The World นั้นทำได้น่ากลัวมากกว่าผมตั้งเยอะ