มือกีต้าร์บนเวทีคนนั้น!!!
ผมยืนดูเ้าของเสื้อที่ผมใส่อยู่ตอนนี้เล่นจนจบเพลง แล้วผมก็เดินไปหลังเวที กะจะไปบอกว่าผมจะซักเสื้อมาคืนให้ทีหลัง แต่เดินหามันเท่าไหร่ ผมก็หาไม่เจอ
"คืนนี้เจอกันร้านเฮียกิตนะเว้ยทุกคน" อาร์หันมาพูดกับเพื่อนๆที่กำลังจะเดินแยกย้ายกลับไปที่รถหลังงานจบ พวกเรามีฉลองที่ผ่านการแข่งรอบแรกได้ ต้องฉลองให้กับการทุ่มเทซ้อมอย่างบ้าคลั้งตลอดสามเดือนที่ผ่านมา
"ไอ้ฮาร์ป มึงจะนอนนี่เลยไหม กูจะได้ไปก่อน" ไอ้อาร์มันหันมาเรียก พูดประชดผมที่เดินออกมาเป็คนสุดท้าย เพราะยังคงเหลียวมองซ้าย มองขวา จนถึงประตูทางออกงาน
"เออๆ มึงกลับได้มึงก็ไปก่อนเลย" ผมล้วงบางอย่างออกจากกระเป๋ากางเกงแล้วยื่นให้มันดู
"กุญแจรถมึงอยู่ที่กู!!!" ผมหันมาเลิกคิ้วพร้อมกับยกยิ้มใส่ไอ้อาร์ ทำท่ากวนประสาทใส่มันเหมือนทุกที พวกผมชอบแกล้ง ชอบอำกันแบบนี้เป็ประจำ
หลังจากวันนั้น ผมก็ไม่ได้เจอไอ้หน้าหล่อนั่นอีกเลย
#มหาลัย
หน้าอาคารเรียน พวกเด็กนักศึกษาบางส่วน นั่งคุยกันอยู่เป็กลุ่มๆ หลังจากที่เพิ่งเรียนจบคลาสเช้า
"ไอ้ฮาร์ป มึง...ช่วยอะไรกูอย่างนึงได้ป่าวว่ะ" ไอ้เกวหันมาถามผมที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามกันพอดี ด้วยสีหน้าจริงจังจนผมเองก็แปลกใจ
"อะไรว่ะ?" ผมเอ่ยถาม พร้อมกับปิดหนังสือที่กำลังอ่านแล้วค่อยๆเงยหน้ามามองเกว ด้วยสีหน้าสงสัย ถ้าเป็เื่เรียนมันคงไม่ขอให้ผมช่วย เพราะคนที่เรียนเก่งที่สุดในแกงค์เราคือไอ้เจคับไม่ใช่ผมหรอก
"คือ....."
"คือ.....อะไรล่ะ" ผมต้องเอ่ยถามย้ำอีกครั้ง เพราะเ้าตัวมัวแต่อ้ำๆอึ้งๆอยู่นั่น
"คือกูจะขอเอารูปมึงมาลงเพจ คู่จิ้นที่กูเป็แอดมินอยู่อ่ะ" พอไอ้เกวพูดจบ สายของเพื่อนๆในกลุ่มก็ละจากสิ่งที่กำลังทำอยู่ทั้งหมด หันมามองหน้าไอ้เกว สลับกับผม
"หน้าแบบมันเนี้ยนะ ได้หรอว่ะ?" ไอ้อาร์มันพูดแซว พรางใช้มือทั้งสองข้างจับหน้าผมหันไปดูตรงๆ จนผมต้องรีบสะบัดมือมันออก หน้าผมก็ออกจะหล่อทำไมจะไม่ได้ล่ะ
"หน้าแบบกู ก็ดีกว่าหน้ามึงแล้วกัน" พอผมพูดย้อนมันจบเสียงหัวเราะของเพื่อนๆในกลุ่มก็ดังขึ้น ไอ้อาร์มันก็หล่อคับแต่คนล่ะแบบกับผม มันจะออกไปทางเข้มๆมากกว่า ผมที่คิ้วบางกว่าบวกกับผิวขาวคนมักจะทักว่าผมดูเด็กกว่ามันนิดหน่อยทั้งที่เราก็เกิดปีเดียวกันนั่นแหละ
"แหม่....อย่าดูถูกกูนะ รอบนี้กูจีบเด็กแพทย์ติดนะเว้ย" ไอ้อาร์หันมาพูดด้วยความมั่นใจในใบหน้าหล่อคมของตัวเอง มันเป็คนเ้าชู้คับคบสาวทีล่ะหลายๆคน เทสาวเป็ว่าเล่น
"ตกลง ได้ใช่ไหมอ่าฮาร์ป นะๆๆๆ" ไอ้เกวมันหันมาทำสีหน้าออดอ้อนแบบที่ไม่ได้น่ารักสำหรับผมเลย เห้อ
"กูต้องอัพรูปคู่จิ้นใหม่ๆลงเพจบ้างอ่า แต่่นี้เรียนก็เยอะ ดนตรีก็ซ้อม ไม่มีเวลาหาใครจริงๆ ในกลุ่มเราหน้าแกก็ดีสุดแระอ่ะ ช่วยหน่อยน้าาาาา" คำว่าหน้าแกดีสุดนี่ได้ใจผมนะบอกเลย
"อืมๆ แล้วแต่ กูก็ไม่ได้ติดอะไรหรอกนะ" แล้วมันก็ยิ้มกว้างหลังได้ยินคำตอบจากผม
"แล้วงี้แฟนมึงจะไม่ว่าหรอ?" ไอ้เจมันหันมาถามผมที่กำลังจะก้มหน้าลงไปอ่านหนังสือ นั่นสินะผมก็ลืมนึกไปเลยคงต้องบอกเทอเผื่อเอาไว้ด้วย ถึงตัวผมเองจะไม่ได้คิดอะไรก็เหอะ
"เดี๋ยวเย็นนี้กูบอกฟางเอง กูมีนัดไปกินข้าวด้วยกันพอดี" ผมก็หันไปตอบมันก่อนจะก้มหน้าลงอ่านหนังสือต่อ
#ร้านอาหาร
"ฮาร์ป ฮาร์ปคะ ได้ยินฟางไหม?" ผมสะดุ้งเล็กน้อยเงยหน้าขึ้นมองแฟนผมที่กำลังส่งยิ้มหวานมาให้
"คับฟาง" เอาอีกแล้วอยู่ดีๆผมก็เผลอใจลอยไป หลังจากได้ยินเสียงเพลงที่ร้านอาหาร มันเป็เพลงที่ไอ้ผู้ชายตัวสูงคนนั้นเล่น ที่งานประกวดดนตรี
พักหลังๆอยู่ดีๆภาพตอนที่มันกำลังเล่นกีต้าร์ร้องเพลง แล้วหันมายิ้มให้กับคนดู กับตอนที่ยื่นเสื้อตัวนั้นให้ ชอบแว๊ปเข้ามาในหัวผมอย่างไม่ตั้งใจ นี่ผมคงบ้าไปแล้วจริงๆ ผมไม่ได้รู้จักมันด้วยซ้ำ
"่นี้เรียนหนักหรอคะ ทำไมฮาร์ปดูเหนื่อยแปลกๆ" ฟางถามผมด้วยสีหน้าเป็ห่วง
"ฮาร์ปคงแค่ซ้อมดนตรีหนักไปหน่อยอ่ะ" ซ้อมดนตรีก็ส่วนนึงคับ แต่ไอ้เื่ที่ใจลอยจะให้บอกออกไปก็ไม่เหมาะ
"เอ้อฟาง เพื่อนฮาร์ปจะเอารูปฮาร์ปไปลงเพจคู่จิ้น ฟางจะว่าไรไหมคับ" ยังไงผมก็ต้องบอกแฟนก่อนเดี๋ยวจะได้ไม่มีปัญหาตามมาทีหลัง
"ไม่เป็ไรฟางเข้าใจ เพจที่เพื่อนฮาร์ปทำใช่ไหม ฟางว่าน่ารักดีออกนะ" ฟางตอบด้วยรอยยิ้มที่สดใสเหมือนเดิม ผู้หญิงเดี๋ยวนี้ยอมรับอะไรแบบนี้กันมากขึ้น แล้วยิ่งฟางคบกับผมมานานเทอเป็ทั้งเพื่อนเป็ทั้งแฟนที่เข้าใจผมมากจริงๆ
ผมกับฟางเราเป็เพื่อนกันมาก่อนเรียนที่เดียวกัน เราเพิ่งจะมาคบกันจริงจังตอนมอปลายนี่ก็ผ่านมาสามปีแล้วในสถานะแฟนมันก็ดีนะคับที่มีคนเข้าใจเราคุยได้แทบจะทุกเื่
"อืม" ผมก็พยักหน้าตอบเทอสั่นๆแค่นั้น
"แล้วคู่จิ้นเป็ใครหรอ?" ฟางถามต่อ
"เห็นว่าเป็รุ่นพี่ปีสองแต่ไม่ได้อยู่มอเรานะ ฮาร์ปก็ยังไม่แน่ใจเหมือนกันว่าเป็ใคร" ผมก็ไม่รู้เหมือนกันว่าผู้ชายคนนั้นจะเป็คนแบบไหน ไอ้เกวมันไม่ได้บอกผมก่อน แต่ผมเองก็ไม่ได้สนใจที่จะถามด้วยแหละแค่เอารูปลงเพจธรรมดาๆเอง
แล้วพวกเราก็นั่งทานข้าวกันปกติหลังจากนั้นผมก็ไปส่งเทอขึ้นแทกซี่กลับบ้าน
---------------------
#ร้านกาแฟ
หลายวันต่อมา หน้าร้านกาแฟใกล้ๆมหาลัย
"นี่กูต้องมาทำอะไรแบบนี้ด้วยหรอว่ะเกว?" ผมถูกโทรปลุกให้มาทำงานการกุศลแต่เช้า เกวมันโทรตามผมให้มาถ่ายรูปกับคลิปลงเพจคู่จิ้นของมันั้แ่7โมง
สถาพผมตอนนี้งัวเงียเต็มทน
"เออ...ก็รูปมึงในเพจอ่ะ มันมีคนติดตามเยอะมากเลยนะเว้ย เอาน่า เอาใจสาววายหน่อย" เกวพูดแล้วก็เติมแป้งบนหน้าผมไปด้วย
"ปากไม่แดงไปหรอว่ะ?"ผมหันมาถามเพื่อนๆด้วยความไม่มั่นใจ เพราะไม่เคยแต่งหน้าถ่ายแบบอะไรแบบนี้มาก่อน แล้วไอ้เกวมันก็ ละเลงลิปสติกลงบนปากผมซะอย่างกับจะถ่ายรีวิวเครื่องสำอางค์
"มึงสวยแล้วไอ้ฮาร์ป เชื่อกู" ไอ้อาร์มันพูดแล้วทำหน้าตาทะเล้นใส่ผม
"มึงเข้าใจไรผิดป่าวว่ะ กูหล่อเว้ย" ผมอยากจะวิ่งไปเตะไอ้อาร์สักที แต่เสียอย่างเดียวที่ขามันยาวกว่าผม เลยวิ่งตามมันไม่เคยทัน
"ป่ะนั่งรอในร้านก่อนเลยพวกมึง เดี๋ยวกูไปรอรับพี่เค้าเอง" ไอ้เกวมันบอกให้พวกผมเข้าไปรอในร้านกาแฟกันก่อน
"เออๆ ข้างนอกแมร่งโคตรร้อน นี่ถ้าไม่เห็นป้ายร้านกาแฟ กูนึกว่าที่นี่กระทะทองแดงแล้วนะ" พูดจบผมกับไอ้อาร์ก็เดินเข้ามานั่งตรงโต๊ะที่มันจัดเตรียมไว้ ผมหยิบโทรสัพท์ขึ้นมาลองถ่ายรูปตัวเอง เพราะความไม่มั่นใจ กลัวรูปจะออกมาไม่ดี
ผ่านไปแค่ไม่กี่นาทีพวกผมก็ได้ยินเสียงไอ้เกวเอะอะโวยวาย มาแต่ไกล
"มาแล้วจร้า...คู่จิ้นสุดหล่อของน้องฮาร์ป" เกวมันเดินแหกปากมาั้แ่หน้าประตูร้าน ในขณะที่ผมกับอาร์ยังคงถ่ายรูปเล่นกันอยู่ ผมค่อยๆลดมือข้างที่ถือโทรศัพท์อยู่ด้านหน้าของผมตอนนี้ ลงมาอย่างช้าๆ
เห้ย!!!
"ไอ้ผู้ชายคนนั้นมัน......"
ผมผงะใ ไอ้ผู้ชายที่กำลังเดินเข้ามาคนนั้นผมจำหน้ามันได้แม่น มันคือคนที่ให้ผมยืมเสื้อที่งานแข่งดนตรีเมื่อไม่นานมานี้
"มึงไปรู้จักกับเค้าได้ไงวะ" ผมรีบเดินไปลากแขนเกวที่ยืนอยู่ข้างผู้ชายคนนั้น เดินห่างออกมาแล้วกระซิบถาม
"เค้าไหน?" เกวพูดแล้วพยักเผยิดหันไปมองชายสองคนที่ยืนอยู่ใกล้กัน
"ก็คนที่ตัวสูงๆนั่นไง" ผมสะบัดหน้าหันไปทาง คนที่ตัวสูงกว่า
"อ๋อ...ก็นี่ไงคู่จิ้นมึง เพื่อนพี่ชายกูเองอ่ะ หล่อใช่ป่ะล่ะ" เกวมันพูดพร้อมกับสีหน้าท่าทางภูมิใจนำเสนอเอามากๆ แต่ที่งงมากกว่าคำพูดมันคือผมไม่ยักรู้ว่าเกวมันมีพี่ชาย
"ทำไมอ่ะ มึงรู้จักเค้าหรอ?" มันก็หันมาทำตาโตถาม
"ก็นิดหน่อยอ่ะ" โลกกลมยังพอเข้าใจได้ แต่นี่สงสัยเล็กด้วย คนมีตั้งเยอะตั้งเยะ ไอ้เกวดันจับผมมาคู่กับพี่คนนี้ มันไม่บังเอิญเกินไปหรอ ไม่ได้เรียนมหาลัยเดียวกันด้วยซ้ำ นี่ยังอุตส่ามาเจอกันได้อีก
"นี่ค่ะพี่ทัช คนนี้ไงคะ ที่จะมาถ่ายรูปคู่กับพี่วันนี้" เกวดึงแขนผมเดินมาแนะนำให้รู้จักกับรุ่นพี่คนนั้น
"พี่ชื่อทัชนะคับ นี่เพื่อนพี่ชื่อตุลย์" ชายคนนั้นแนะนำตัวเองและหนุ่มหน้าหวานที่มาด้วยกัน ด้วยน้ำเสียงอบอุ่นซะเหลือเกิน
คนอะไรว่ะหล่อยันเสียง ผมชักเริ่มแอบหมั่นใส้เล็กๆ
"เอ้า มึงไม่คิดจะแนะนำตัวมั่งเลยไง๊?" ไอ้เกวมันใช้ศอกสะกิดผมให้แนะนำตัวบ้าง
"ฮาร์ป อายุ 19 เรียนนิเทศปี1 เป็ลูกคนเดียว อ่ะ พอใจมึงยังอ่ะ" ผมพูดแนะนำตัวช้าๆทีละคำ แกล้งกวนประสาทไอ้เกวมัน
"ฮึๆ" เสียงหัวเราะเครือๆในลำคอของไอ้รุ่นพี่หน้าหล่อกับเพื่อนหน้าหวานที่มาด้วยกัน
"ผมอาร์คับ เพื่อนฮาร์ป" ไอ้อาร์เดินเอาแขนมาพาดไหล่ผมแล้วยืนเก็กหน้าหล่อตามสไตล์มัน
เอาจริงๆผมก็ทำตัวไม่ถูก เพราะไม่คิดว่าจะมาเจอเค้าที่นี่ เกวมันก็ไม่ได้เคยบอกว่าคู่จิ้นผมคือใครเอาแต่บอกว่าไว้รอดูเอาเอง แต่ไหนๆก็เจอกันแล้ว ผมคงต้องหาโอกาสพูดขอบคุณเื่เสื้อซะหน่อย
#เริ่มถ่ายรูปเซต1
"เกวว่าเริ่มจากสบายๆ คุยกันชิวๆก่อนก็ได้ค่ะ เดี๋ยวตากล้องเราจะหามุมถ่ายหลายๆมุม ไว้เลือกใช้อีกที" เกวนัดคิวกับพวกผม ก่อนจะเริ่มถ่ายภาพนิ่ง ที่มุมหนึ่งของร้าน พร้อมกาแฟกับเค้กสวยๆเป็พร็อพ
"คุยไรว่ะ?" ผมรู้สึกเกร็งๆบอกไม่ถูก ไม่รู้จะต้องเริ่มพูดอะไรก่อน
"มึง...ก็....คุยเื่แมงมุมพิษที่แอฟริกาแระกัน" ไอ้เกวหันมายิ้มแห้งๆใส่ผม ก่อนจะก้มลงช่วยเจเดนท์เช็คมุมกล้องที่จะถ่าย เื่กวนประสาทผมนี่เป็งานหลักของพวกมันสินะ
ไอ้เจกับไอ้เกว มันก็เริ่มลองถ่ายรูปจากมุมต่างๆ เพื่อให้ mood and Tone ออกมาดี ในขณะที่พวกผม นั่งนิ่งมองขนมหวานสีสวยที่อยู่บนโต๊ะ โดยไม่มีการสนทนาใดๆเกิดขึ้น
"หอมจัง" พี่ทัชเอ่ยบางอย่างขึ้นหลังจากนั่งเงียบกันมาพักใหญ่
"กาแฟอ่ะนะ ก็กลิ่นหอมปกติป่ะ" เห็นบอกว่าหอมผมเลยลองก้มไปดม มันก็มีแค่กลิ่นกาแฟนะ ไม่เห็นจะมีอะไรพิเศษ พอเงยหน้ามาก็เห็นสายตาพี่ทัชนั่งจ้องหน้าผมอยู่
"ฮึๆ" ผมเห็นพี่ทัชอมยิ้มแล้วก็ไม่พูดไม่ตอบอะไร
"ขำอะไร มีไรน่าขำหรอ?" แปลกคนผมไม่ได้ทำอะไรซักหน่อย นี่จะกวนประสาทกันหรือไง
"ป่าวนิ อ่ะลองชิมนี่ดิอร่อยนะ" ไอ้พี่ทัชอยู่ดีๆมันก็ยื่นช้อนที่เต็มไปด้วยเค้กมาแตะที่ปากผม โดยที่ไม่ทันตั้งตัว
"เห้ย...ไอ้พี่ทัช มันเปื้อนนะเนี้ย" ผมรีบเอามือมาเช็ดเค้กที่ติดบนริมฝีปากออก แล้วหันขวับ ขมวดคิ้วมองพี่มันที่กำลังยิ้มพอใจที่แกล้งผมสำเร็จ
เอาล่ะผมคิดว่านี่คงเป็การเปิดศึกขนาดย่อมๆของผมกับไอ้พี่ทัชมัน มันจะมาแกล้งผมทำไมก็ไรู้ ผมไม่ได้เคยไปทำอะไรให้ซักหน่อย
"ฮื้ม...กูจิ้นอ่ะ มึงว่าสองคนนี้เคมีเข้ากันป่ะ" ไอ้เกว กระซิบกระซาบกับเจเดนท์ เป็การกระซิบที่เบาชนิดที่ว่าขนาดผมนั่งอยู่ตั้งไกลยังได้ยิน
"มึงจะไปจิ้นไรเค้านักหนามันก็แค่คู่หลอกป่าวว่ะ มึงอะแหละดันไปขอให้มันมาถ่ายเอง มันไม่ได้รู้จักสนิทอะไรกับพี่เค้าซักหน่อย" เจมันพูดขัดไอ้เกวไว้ ก่อนจะจิ้นไปมากกว่านี้ ยิ่งเป็สายมโนตัวแม่อยู่ด้วย
" แต่ก็ไม่แน่นะเว้ย อีกหน่อยมันอาจจะกลายเป็คู่จริงก็ได้" ไอ้อาร์มันเดินไปร่วมวงเสริมความจิ้นด้วยอีกคน แล้วก็ก้มหน้ากดดูรูปในกล้องที่ถ่ายไว้
"หนุ่มๆ ขอแบบหวานๆป้อนเค้กให้กันซักรูปได้ไหมคะ" ไอ้เกวพูดอะไรปรึกษาตีนกูก่อน ปากกูยังเลอะของเก่าไม่หายเลย ผมหันไปพยายามขยิบตาส่งสัญญานให้มันว่าไม่เอาแบบที่มันว่า
"เห้ย ต้องขนาดนั้นเลยหรอว่ะ" ผมหันไปถาม การถกเถียงกันของผมกับไอ้พี่ทัชก็ต้องหยุดชะงัก พักยกไปก่อนเมื่อได้ยินเกวขอมาแบบนั้น
"ได้สิคับ" ไอ้พี่ทัชหันไปยิ้มตอบตกลง แถมยังหันกลับมาเลิกคิ้วใส่ผมอีกด้วย งานนี้ต้องเอาคืนคับขอผมสาบานกับเค้กช็อกหน้านิ่มตรงนี้เลย
หลังจากการป้อนเค้กที่แสนกะอักกะอ่วนผ่านไป ก็ถึงเวลาพักเบรก และย้ายที่ถ่ายงานออกไปด้านนอกของร้านกาแฟ เพื่อถ่ายภาพอีกเซต
#พักเบรก
#ทัช
"คับฟาง ฮาร์ปก็รักฟางคับ ไว้กลับถึงบ้านแล้วจะโทรหานะคับ" ผมได้ยินเสียงดังออกมาจากทางห้องน้ำชาย เป็เสียงของเด็กหนุ่มหน้าหวานที่ผมแกล้งที่โต๊ะเมื่อกี้ คงกำลังโทรคุยกับแฟนอยู่สินะ
"เอ้า ไอ้พี่ทัช" น้องฮาร์ปผงะใเล็กน้อยที่เห็นผม ตอนกำลังเดินออกมาจากห้องน้ำ
"พี่ทัช เฉยๆก็ได้มั้ง ไม่ต้องมีไอ้" เอาจริงๆผมก็ไม่แปลกใจที่โดนเรียกแบบนี้เพราะผมดันไปแกล้งน้องเค้าไว้ มีคำว่าพี่อยู่ด้วยก็ยังพอรับได้
ผมเดินเลยน้องฮาร์ปเข้าไปในห้องน้ำ ก่อนที่จะได้ยินเสียงเรียกผมดังขึ้นอีกครั้ง
"พี่ทัช ขอบคุณนะคับ" น้องฮาร์ปมองมาที่ผมสะท้อนผ่านกระจกบานใหญ่
"ขอบคุณเื่อะไร" ผมหันหลังกลับมาเพื่อมองใบหน้าหล่อๆของน้องตอนที่กำลังพูดตอบ
"ก็...เื่เสื้อวันนั้น ถ้าไม่ได้พี่ผมคงแย่เหมือนกัน ไว้...ผมจะเอามาคืนให้นะคับ" น้องฮาร์ปพูดแต่ไม่ได้มองหน้าผม จะมีก็แต่เหลือบตามามองแค่แว๊บเดียวเท่านั้นสงสัยคงจะเขิล ผมแอบคิดเข้าข้างตัวเอง ดูจากใบหูที่เริ่มแดงขึ้นของน้อง
"แล้วอย่าลืมตอบแทนด้วยล่ะ ที่ให้ยืมเสื้อ" ผมก็ไม่ได้อยากได้อะไรหรอกนะคับแต่พอเห็นหน้าหวานๆของน้องตอนฟึดฟัด ฟาดงวงฟาดงาใส่แล้วมันน่ารักดี
แต่ผมก็รู้ดีจากสิ่งที่เพิ่งได้ยินมา ว่าน้องเค้ามีแฟนแล้ว ก็คงทำอะไรไม่ได้มาก
"มีทวงบุญคุณอีก แล้วพี่อยากได้ไรอ่ะ?" น้องเขาหันมามองหน้าผมได้ก็เวลาโมโหนี่แหละ มันน่าแกล้งจริงๆ
"ติดไว้ก่อนแระกันนะ นึกออกแล้วจะบอก" นอกจากกวนประสาทน้องเค้าผมก็ไม่รู้จะหาวิธีไหนที่จะเริ่มบทสนทนา เพราะปกติผมก็ไม่ใช่คนพูดเก่งอะไรนัก ออกไปทางเงียบๆด้วยซ้ำ
หลังจากที่น้องฮาร์ปเดินพ้นประตูห้องน้ำออกไป ผมก็มานึกถึงวันแรกที่ผมเจอน้องเค้า ที่งานแข่งดนตรี
ตอนที่ผมกำลังเดินผ่านห้องเล็กๆ ทีละห้องที่เต็มไปด้วย เด็กวัยรุ่นที่มาแข่งในงาน ผมก็ได้ยินเสียงพูดคุยหยอกล้อ ของกลุ่มวัยรุ่นกลุ่มนึง มันเป็เสียงพูดคุยปกติทั่วๆไป แต่ไม่รู้ทำไมผมถึงหันเข้าไปมองทางเด็กกลุ่มนั้น
ทันทีที่ผมหันไป ผมก็สะดุดตาเข้ากับเด็กผู้ชายคนหนึ่ง ที่กำลังยิ้มกว้างหัวเราะกับเพื่อนๆที่มาด้วยกันอย่างสนุกสนาน ผมยอมรับนะคับว่ารอยยิ้มที่ออกมาจากใบหน้าเรียวสวยนั้นมันสดใสมากจริงๆ เด็กคนนั้นน่ารักและมีเสน่ห์โดดเด่นออกมาจากนักร้องนักดนตรีคนอื่นๆ เหมือนมีออร่าอะไรบางอย่าง ที่ดึงดูดสายตาของผมไว้ได้อยู่หมัด
หลังจากที่หยุดมองอยู่ชั่วครู่ ผมก็เดินกลับไปหาเพื่อนๆที่ห้องแต่งตัวของพวกเรา แต่ตอนที่ผมกำลังคิดว่าจะไปเข้าห้องน้ำก่อนขึ้นเล่น ผมก็ดันหันไปเห็นเด็กหนุ่มหน้าหวานเมื่อครู่ กำลังยืนทำหน้ายุ่งเช็ดเสื้อที่เปื้อนอยู่ตรงหน้าประตูห้องน้ำพอดี ผมเดินหันกลับเข้าไปในห้องหยิบเสื้อของผมอีกตัว ออกมาให้น้องเค้ายืม
ถ้าถามว่าทำไมผมถึงให้ยืมทั้งๆที่ไม่รู้จักกันนะหรอคับ ผมก็ไม่แน่ใจเหมือนกัน อาจจะเป็เพราะใบหน้าสวยๆนั้น อาจจะเป็เพราะรอยยิ้มที่มีเสน่ห์ หรือจริงๆแล้วอาจเพราะแค่ผมเห็นคนๆนึงที่กำลังลำบากอยู่ก็แค่นั้น
ผมก็อยากจะเอ่ยถามชื่อน้องเค้าออกไปในเวลานั้นถ้าไม่ติดว่าน้องเค้าต้องรีบไปขึ้นเวทีซะก่อน
หลังจากวันนั้นผมก็คิดถึงเสื้อตัวนั่นอยู่บ้างบางครั้ง แต่ไม่ได้ห่วงเสื้อหรอกนะคับ แค่คิดว่าคนที่รับเสื้อไปจะเป็ยังไงบ้าง แล้วก็มาคิดได้ว่าตัวเองคงไม่มีโอกาสได้เจอกับน้องเค้าอีก จนวันที่เกวน้องสาวของเพื่อนๆในกลุ่มผม เข้ามาหาแล้วเปิดรูปฮาร์ปให้ผมดู บอกว่าจะขอให้มาช่วยถ่ายรูปลงในเพจคู่กับคนนี้ ผมจึงตอบตกลงไปทันที
#ถ่ายรูปเซต2
#ฮาร์ป
"รอบนี้ขอแบบยืนชิดๆกันหน่อยนะคะ" ผมเริ่มถ่ายรูปเซต2 กับไอ้พี่ทัชหน้าหล่อคนเดิม รอบนี้เป็การยืนถ่ายกับแนวผนังสวยๆด้านข้างของร้านกาแฟนั้นเอง
"ใกล้อีกนิดได้ไหมคะ โอบไหล่ด้วยก็ได้ค่ะ ภาพจะได้ออกมาเป็ธรรมชาติ" ไอ้เกวะโมาทางพวกผม
"ถ่ายต้นไม้ไหมล่ะมึง จะได้เป็ธรรมชาติ" ผมตอบกลับเกวไปแบบนั้น เพราะนางดันให้ไอ้พี่ทัชโอบไหล่ผมแบบมัดมือชก
"เอาน่ามึงจะได้ถ่ายเสร็จไวๆ ข้างนอกแม่งโคตรร้อน"
พอไอ้เกวมันพูดยังไม่ทันจบดี ผมก็รู้สึกถึงฝ่ามืออุ่นๆ เลื่อนมาจับที่ไหล่แล้วดึงผมให้เข้ามายืนชิดกันมากกว่าเดิม ฝากไว้ก่อนเถอะไอ้พี่ทัช ได้ทีแกล้งผมใหญ่ อย่าให้ถึงคราวผมบ้างแล้วกัน
"รีบถ่ายให้เสร็จ จะได้เข้าข้างในเร็วๆไงคับ" ไอ้พี่ทัชพูดออกมาเบาๆ ให้ผมที่ยืนอยู่ติดกันเท่านั้นที่ได้ยิน
"สวยมากค่ะ"
"พี่ทัชค้าาาาา" พอได้ยินไอ้เกวลากหางเสียงยาวๆแบบนี้ผมก็รู้ได้ในทันทีเลยว่าไอ้ประโยคต่อจากนี้คงไม่ใช่เื่ดีเท่าไหร่
"กระดุมเสื้อ ขอเพิ่มซักเม็ดได้ไหมคะ ถือว่าเป็บุญตาของอีเกว เอ้ยหมายถึงให้เป็ญบุญตาของสาวๆในเพจอ่ะค่ะ" นั่นไงเกวมันขอให้ไอ้พี่ทัชปลดกระดุมเสื้อ้าออกเพิ่มอีกเม็ด ไม่อยากจะคุยหรอกนะแต่หุ่นผมก็แซบพอตัว อกของไอ้พี่ทัชจะเป็บุญตาของสาวๆจริงหรือเปล่า อันนี้ผมก็อยากจะรู้เหมือนกัน
"เป็บุญตาเลยหรอคับ" ผมแอบชำเลืองมองเห็นมุมปากที่ยกยิ้ม ก่อนจะใช้มือข้างหนึ่งปลดกระดุมเสื้อออกอย่างไม่มีเขิลอาย ผมที่เป็ผู้ชายด้วยกันก็ไม่ได้ลุ้นอยากเห็นอะไรหรอกนะ แค่เสียงไอ้เกวกรี๊ดคนเดียวนี่ก็แสบแก้วหูผมพออยู่แล้ว
"หันหน้าเข้าหากันหน่อยคะ ขอแบบเซ็กซี่ๆเลย อร้ายยยย"
"เกวมึงจะถ่ายลงเพจ หรือมึงเอาไว้ดูเองว่ะกูถามจริงๆ" ไอ้อาร์พูดได้ถูกใจผมมาก กับอาการกรี๊ดกร๊าดของไอ้เกวที่ออกหน้าออกตา
ผมหันหน้ามาทางที่ไอ้พี่ทัชยืนอยู่ แล้วก็รู้สึกได้ว่ามือที่เคยวางพาดบนไหล่ผม เลื่อนลงมาเรื่อยๆจนหยุดอยู่ที่บริเวณเอว แล้วดึงตัวผมเข้าไปหาแรงๆ จนผมต้องเอามือขึ้นมากั้นไว้ ซึ่งจุดที่มือของผมดันอยู่ก็เป็่แผงอกแน่นๆของพี่เค้าพอดี สายตาผมกดลงต่ำและอยู่ใกล้มากในระดับที่มองเห็นยอดอกสีสวยผ่านร่องเสื้อที่เปิดออกได้ชัดเจน
"ตึกตั๊ก ตึกตั๊ก ตึกตั๊ก"
เอาอีกแล้ว ผมรู้สึกได้ถึงเสียงหัวใจที่มันเริ่มเต้นไม่เป็จังหวะ เหมือนกับตอนนั้น! ผมลองแหงนหน้าขึ้นมองชายร่างสูงที่อยู่ตรงหน้า แล้วจ้องเข้าไปที่ดวงตาคู่นั้นตรงๆ แต่นั่นก็ไม่ได้ช่วยให้ดีขึ้นเลย หัวใจดวงนั้นยิ่งเต้นโครมครามหนักขึ้นอย่างกับเสียงกลอง จนผมต้องรีบเบือนหน้าหลบสายตาคมนั้น
เดี๋ยวนะ เดี๋ยวก่อน ใจเย็นๆตั้งสติก่อน ผมบอกกับตัวเอง นี่มึงเป็สาวแรกรุ่นเพิ่งเคยตกหลุมรักไงว่ะ มึงมีแฟนแล้วไอ้ฮาร์ป แล้วแฟนมึงก็เป็ผู้หญิง หน้าตาน่ารักด้วย จะใจเต้นทำไมว่ะเนี้ย โอ้ยยยย
-------------
3K
