ฉันอยู่กลุ่มเดียวกับนายได้จริงๆหรอ!? ขอบคุณนะ!
…
เอาริงเกียร์นี่ไป นาย้ามันมากกว่าฉัน
…
นายนี่มันใจดีเกินไปแล้ว เลเวียร์
…
ฉันว่า ฮีโร่ที่นำพาความสงบสุข นั่นเท่ยิ่งกว่าฮีโร่ในอุดมคติของฉันซะอีก
…
ฉันมาที่นี่เพื่อเป็ฮีโร่… และฮีโร่… ต้องปกป้องทุกคน
รวมถึงฮีโร่ด้วยกันเองด้วย
…
เด็กน้อยนั่งก้มหน้าอยู่เพียงลำพังในความมืด เขากำลังร้องไห้สะอื้นโดยไร้คนคอยปลอบประโลม ฟังเสียงเพื่อนรักที่สุดของเขาวกไปวนมาในหัว
เ้าร้องไห้ทำไมรึ? เสียงแว่วจากความมืดถาม
เลเวียร์ค่อย ๆ เงยหัวขึ้นมามองย้อนหลังไปยังความมืด ที่ที่ดวงตาสีแดงฉานคู่หนึ่งจับเปล่งประกายอยู่ เขาไม่ได้ตอบเ้าของเสียงนั้น เพียงแต่กัดฟัน กำหมัดแน่น กล้ำกลืนความเ็ปที่เกินทนนั้นต่อไป
แค้นใจรึ.. ที่เกิดมาไร้พลัง ความมืดถาม เพื่อน ๆ ของเ้าต้องตาย… คนที่เ้ารักต้องตาย…
และแม้แต่ตัวเ้า ก็ต้องตาย
…
อยากได้พลังรึเปล่า?
... พลังที่สามารถกุมโชคชะตาตัวเองได้…
พลังที่ใช้แก้ไขความอยุติธรรมของโลกได้
…
“อยากสิ”
หึหึ ต้องอย่างนั้น… เด็กดี
ความมืดคืบคลานเข้ามาโอบล้อมรอบเลเวียร์เอาไว้ เพราะมันรู้ว่า เ้าของร่างกายผู้ไร้เดียงสานี้กำลังตกอยู่ในภวังค์แสนสิ้นหวังและเกรี้ยวกราด คำเกลี้ยกล่อมเพียงเล็กน้อยก็เพียงพอจะสะกิดเขาให้คล้อยตามได้อย่างง่ายดายประหนึ่งบ่อน้ำมันที่พร้อมจะะเิด้วยไม้ขีดก้านน้อยเพียงก้านเดียว
ข้าจะมอบพลังให้กับเ้า โดยแลกกับ…
…
“อ้ากกกกกก”
เสียงะโโหยหวนราวกับเสียงคำรามของสัตว์ร้ายดังกังวานก้อง รังสีดำและขาวแผดกระจายทั่ว แผลของเลเวียร์ที่เต็มร่างกายเริ่มสมานเข้าหากัน ผมสีเทาเงินกลายเป็สีดำ ดวงตาสีน้ำเงินย้อมเป็สีแดงฉานราวกับเปลวไฟ นักเรียนที่ยังเหลือรอดต่างแตกตื่นกับคลื่นพลังที่แผดออกมาจากเลเวียร์ จนกระทั่งเสียงแหกปากนั้นหยุดลง พร้อมกับคลื่นพลังที่แปรปรวนที่เป็คลื่นสีดำอัดแน่นรอบตัวเลเวียร์ ถุงมือข้างซ้ายลุกไหม้ เผยให้เห็นแหวนสีดำทมิฬสลักอยู่ที่นิ้วนางข้างซ้ายของเลเวียร์
“ฉันจะ… จะ… จ…. ฆ่า… ฆ่า… ก… แก…ข้า… ข้า… จะ … ฆ่า….”
“แก!”
“เนสริงเกอร์แห่งท้องทะเลลึก… สินะ” เทียร์มองเลเวียร์ จากนั้นเธอก็หายแวบไปจากวิสัยทัศน์ของทุกคน
ฉัวะ!
มือที่ห่อหุ้มด้วยแสงสีขาวของเทียร์สับเข้าตรงหัวไหล่ข้างขวาของเลเวียร์เข้าอย่างจัง แต่แขนของเขายังคงติดกับลำตัวดังเดิม นั่นทำให้ทุกคนที่ดูอยู่อ้าปากค้างเพราะจำได้ว่ามือสีขาวของเทียร์คือท่าเดียวกับที่เธอใช้ตัดลำตัวเพื่อน ๆ ของพวกเขาตายทันที 5 คนจากการกวัดแกว่งเพียงครั้งเดียว แต่เลเวียร์กลับสามารถรับมือมันได้อย่างน่าประหลาด
“การ์ดน่าราชัน [Grand Guardna] แข็งแกร่งไม่เบานี่…” เมื่อพูดจบ แสงที่โอบมือเธอก็สว่างจ้าขึ้น “ในเมื่อเป็เนสริงเกอร์… ฉันคงมอบทางเลือกให้เธอได้แค่สองทาง คือหนึ่ง… เข้าร่วมกับเนตรสีชาด หรือไม่ก็…”
“ตายซะตรงนี้”
สับ!
ตุบ!
วีโอเลตกรีดร้องเมื่อเห็นแขนขวาของเลเวียร์กระเด็นหมุนติ้วกลางอากาศแล้วตกลงพื้นใกล้ ๆ ไม่มีเสียงแสดงความเ็ปสักแอะออกมาจากลำคอของเลเวียร์ เขาเพียงแต่มองแขนที่ขาดของตัวเอง แล้วเผยรอยยิ้มที่น่ากลัวออกมา
“เคี้ยก ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า!” เลเวียร์หัวเราะดังลั่น แล้วใช้แขนอีกข้างที่เหลือพุ่งไปคว้าคอของเทียร์ แต่สิ่งที่จับได้มีเพียงอากาศ
“วิธีที่พวกกองปราบอย่างพวกเธอใช้จัดการริงเกอร์… คือตัดแขนข้างที่สวมแหวนมนตราใช่ไหม?” เธอโน้มตัวลงต่ำ ง้างมืออันคมกริบเล็งไปที่ไหล่ข้างซ้ายของเลเวียร์
ฉับ!
เคร้ง!
มือของเทียร์หยุดอยู่ตรงหัวไหล่ข้างซ้ายของเลเวียร์อีกครั้ง แต่ครั้งนี้ไม่เหมือนกัน ผิวเลเวียร์นั้นสากด้านราวกับเกร็ดสัตว์เลื้อยคลานงอกจากแขน เกิดเป็รูปร่างคล้ายโล่หนามปกคลุมั้แ่ต้นคอลามไปจนถึงปลายแขน นิ้วทั้งห้าของเขาแผ่กว้างหยาบกร้านโดยปลายนิ้วแหลมคมราวกับกรงเล็บ
“หึ… แขนอสูรงั้นรึ [Demonic arm]” เทียร์สบถถึงความน่ารำคาญของความสามารถพื้นฐานของเนสริงเกอร์ที่คอยป้องกันไม่ให้แขนข้างที่สวมแหวนหลุดจากลำตัว “ถ้างั้น อย่างนี้ล่ะ…”
เธอถีบตัวออกห่าง ชูมือขวาขึ้น นิ้วโป้งกับนิ้วกลางัั ก่อนจะดีดจนเกิดเสียงดังสนั่น
เป๊าะ!
บึ้ม!!
คลื่นอากาศะเิเข้าใส่เลเวียร์อย่างรุนแรงจนกระเด็นไปไกลหลายสิบเมตร ขาข้างหนึ่งปลิวว่อนตกอยู่ตรงหน้ากลุ่มเพื่อน ๆ ที่ยืนแข็งทื่อเป็หิน พวกเขาคาดว่าได้สูญเสียเพื่อนร่วมรุ่นไปอีกคนหนึ่งเรียบร้อยแล้ว แต่ไม่ทันไรเหล่านักเรียนต่างก็รู้ว่าพวกเขาคิดผิดเมื่อได้ยินเสียงหัวเราะคิกคักไกล ๆ
“หึหึหึหึ…ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า”
“ล…เลเวียร์…?” เนปจูนและคนอื่น ๆ ต่างรู้สึกหวาดผวาเลเวียร์จากก้นบึ้งของหัวใจ นี่ไม่ใช่ชายเฉื่อยแฉะคนเดิมที่พวกเขารู้จัก ไม่ใช่ชายผู้รักสันติ ไม่ใช่พี่ชายที่แสนใจดีของวีโอเลต เป็แค่ชายผู้คลั่งจนเสียสติ เืไหลรินจากแขนและขาหยดติ๋งลงบนพื้น มืออสูรค่อย ๆ ตะครุบดินใกล้ ๆ ใช้ขาที่ยังเหลืออีกข้างถีบไถตัวเองไปกับพื้น
“น่าสงสารจริง ๆ” เทียร์มองดูเลเวียร์อย่างเวทนา เพราะศัตรูของเธอนั้นถูกิญญาผู้พิทักษ์โดยสมบูรณ์แล้ว สำหรับเธอ ตอนนี้เลเวียร์ไม่ใช่ทั้งมนุษย์หรือริงเกอร์ เป็เพียงร่างทรงของิญญาร้ายที่ตื่นเต้นกับการกลับมาเหยียบโลกอีกครั้ง เทียร์ดูเลเวียร์ที่คลานดุ่ม ๆ ไปหาศพของริงเกอร์ใกล้ ๆ จมูกสูดดมกลิ่นที่โชยออกมาจากร่างไร้ิญญาของผู้ใช้แหวนมนตรา เขยื้อนร่างของตนเองใกล้เข้าไปทุกที จากนั้นสิ่งที่ทุกคนไม่คาดฝันก็เกิดขึ้น
สวบ!
เขาตะปบกรงเล็บเข้าที่ช่องท้องของศพ คว้าเครื่องในสีแดงฉาน
กร้วม…
กรุบ กร๊อบ…
ทุกคนเบิกตากว้าง ตกตะลึงกับการกระทำอันผิดมนุษย์เบื้องหน้า เพราะตอนนี้เลเวียร์กำลังกัดกินศพริงเกอร์เนตรสีชาดอย่างเอร็ดอร่อย เืที่ยังอุ่นอยู่ทะลักออกมาจากเนื้อที่ยังดิบ
ง่ำ ง่ำ…
อึก…
กร้วม…
แจ๊บ แจ่บ…
อึก…
“พ… พี่คะ?” วีโอเลตตัวสั่นขณะมองดูเลเวียร์กำลังเคี้ยวเนื้ออย่างมูมมาม “ม… ไม่เอานะ… อย่าทำอย่างนี้สิ…”
สวบ…
กร้วม
ง่ำ ง่ำ
อึก…
“กรี๊ดดดดด”
เลเวียร์ยังคงทานอาหารของตัวเองอยู่โดยไม่สนใจเสียงกรีดร้องของวีโอเลต จู่ ๆ ก็มีเืไหลทะลักออกจากหัวไหล่และขาที่กุดของเขา
พร้วด!
แขนและขาที่เคลือบด้วยเมือกเหนียวหนืดพุ่งออกมาจากาแฉรรจ์ เลเวียร์ขยับนิ้วของแขนข้างใหม่ไปมาราวกับกำลังทดสอบสภาพการใช้งานของมัน
“กลืนกิน [Devour] สินะ…” เทียร์พูด “ถ้าจะพาเธอกลับไป มีแต่ต้องน๊อคเธอเท่านั้น…”
วูบ!
เทียร์พุ่งเข้าหาเลเวียร์อย่างรวดเร็ว เค้นพลังอัดแน่นที่หมัดขวาของตัวเอง
“หลับไปซะ”
โครม!
คลื่นพลังแผ่กระจายทั่วจากจุดปะทะ เลเวียร์ยังคงยืนตระหง่านอยู่ถึงท้องของเขาจะเป็รูกลวงโบ๋
หมับ!
มือของเลเวียร์คว้าแขนของเทียร์ไว้แน่น แสยะยิ้มวิปลาสออกมา มืออีกข้างจับคอเทียร์ไว้ และที่มือข้างนั้นเอง มีแสงสีเงินสว่างวาบที่ฝ่ามือ
ริงเกอร์บลาสต์!?
ตูม!!
เกิดะเิรุนแรงจนฝุ่นควันปลิวว่อน เทียร์ถีบตัวออกมาเหนือหมอกนั้นในวินาทีก่อนที่จะถูกริงเกอร์บลาสต์ะเิ รอบคอของเธอมีรอยดำไหม้สด ๆ ร้อน ๆ แต่การโจมตีนั้นไม่ได้ทำให้ท่าทีเยือกเย็นที่เธอมีหวั่นไหวแม้แต่น้อย ดวงตาสีแดงของเธอสอดส่องหาตำแหน่งของศัตรูที่ซ่อนตัวในหมอกจัด แต่ไม่มีทางที่เธอสามารถมองเห็นได้เลย เธอจึงถอนหายใจแล้วหลับตาลง
เป๊าะ!
เธอดีดนิ้วส่งคลื่นเสียงอันทรงพลังแผ่กระจายรอบตัว แล้วเงี่ยหูที่มีประสาทรับเสียงไวเป็พิเศษฟังเสียงสะท้อนที่กลับมา นั่นทำให้เธอทราบตำแหน่งของวัตถุทุกชิ้นในรัศมีหลายกิโลเมตร รวมถึงศัตรูที่หลบซ่อนอยู่ในหมอกนี้ด้วย เธอชี้ไปยังด้านล่าง กระจุกแสงสีขาวรุ้งรวมตัวที่ปลายนิ้ว ก่อนจะยิงลำแสงมฤตยูที่รุนแรงออกไป
ตู้ม!
ริงเกอร์บลาสต์โดนเลเวียร์เข้าอย่างจัง แต่ทว่าศัตรูคนนี้ไม่ได้ถูกคลื่นทำลายล้างผลักออกไป มิหนำซ้ำ ยังรุกหน้าเข้าหาเธอเรื่อย ๆ ด้วย นั่นเพราะลำแสงของเทียร์ถูกกรงเล็บทะลวงฝ่าจนแยกออกเป็ทางยาว จนกระทั่งเลเวียร์ถึงตัวเธอ เขาคว้าคอของเทียร์ จากนั้นก็หมุนตัว เหวี่ยงเธอเต็มแรงไปทางอาคารเรียนที่มีไฟลุกโหมอยู่
โครม!
นิ้วชี้ของเลเวียร์ก็เล็งไปยังด้านล่าง ทรงกลมสีดำก่อตัวที่ปลายนิ้วก่อนจะพุ่งซ้ำใส่ซากอาคารที่ลุกเป็ไฟ
วาบ!
บึ้ม!
ซากอาคารเพลิงทั้งหลังะเิกระจายเป็วงกว้างรุนแรงราวกับไดนาไมท์ เหล่านักเรียนผู้รอดชีวิตต่างกระเด็นจากแรงะเิ แม้จะรู้สึกตื่นกลัวกับพลังประหลาดและจิตวิปริตของเลเวียร์อยู่ แต่พอได้เห็นว่าเขาสามารถต่อกรกับศัตรูที่พวกเขาไม่อาจประมือได้ก็ทำให้ความหวาดกลัวนั้นลดทอนลงไปบ้างพวกเขามองดูเทียร์จมดิ่งไปกองเพลิงด้วยความหวังว่าเธอจะไม่กลับมาอีก
“ส…. สำเร็จแล้วหรอ?” คนเริ่มตั้งคำถามเพราะไม่มีวี่แววของสิ่งมีชีวิตในนั้น
ตุบ…
ทุกคนละสายตาจากอาคารเพื่อมองตามเสียงที่ดังขึ้นด้านหลัง พบว่าเลเวียร์นั่งคุกเข่าอยู่ตรงศพที่เขาเพิ่งเปิบพิสดารไปเมื่อครู่ เขาเอื้อมมือไปที่ใบหน้าของศพริงเกอร์ ใช้สองนิ้วกดลงไปจนลูกตาปลิ้นออกมาจากเบ้า ถือลูกบอลที่ชะโลมเมือกสีแดงนั้นด้วยสีหน้ายิ้มเล็กยิ้มใหญ่ สกายเรสเซอร์คนพี่อ้าปากกว้าง เตรียมป้อนลูกตาเข้าปากตัวเอง คนอื่นต่างมองเลเวียร์อย่างหวาดกลัว สะอิดสะเอียน หลายคนถึงขั้นเบือนหน้าหนีเพราะรู้ว่าชายคนนี้กำลังจะทำอะไรเป็ลำดับถัดไป นั่นคือกลับมารับประทานอาหารที่เหลือของตัวเองต่อ
“พี่คะ!!! หยุดเถอะ!!!”
เสียงะโของวีโอเลตดังกึกก้อง
ตุบ…
ลูกบอลหลุดจากมือของเลเวียร์ตกลงบนพื้น กลิ้งกลุกกลักจนเม็ดดินและทรายเคลือบผิว ตัวของเลเวียร์สั่นสะท้านราวกับเพิ่งตื่นจากฝันร้ายมาหมาด ๆ
“อ..อ….อา ..” เขามองไปยังร่างไร้ิญญาตาเดียวที่อยู่ตรงหน้าด้วยอาการตื่นตระหนก เขาััของเหลวเหนียวเหนอะหนะที่แก้ม จึงใช้มือปาด ทำให้เห็นเืสด ๆ เปื้อนมือ แล้วเงยหน้ามองเพื่อน ๆ ที่ต่างจ้องมองเขาอย่างหวาดระแวง
“ทุกคน…?” เขาก้มดูมือตัวเองที่ละเลงด้วยเื “ม… ไม่จริงใช่ไหม… ฉ.. ฉันหรอ?”
“ฉ… ฉัน… ไม่ได้… ม… ไม่ใช่… ไม่ใช่ฉันนะ!”
“อ้ากกกกกกกกก”
มือสองข้างของเลเวียร์บีบขมับตัวเองไว้แน่น ปากร้องะโอย่างโหยหวน ก้มตัวหน้าผากติดกับพื้นเพื่อหลบภาพอันน่าสยดสยองเบื้องหน้า ร้องไห้ประหนึ่งสำนึกกับการกระทำของตัวเอง
“ฉันขอโทษ… ฉันขอโทษ...ฉันขอโทษ”
“ล… เลเวียร์?” ถึงจะยังกลัวอยู่ แต่พอเห็นเพื่อนของตัวเองกำลังร้องไห้อย่างทุรนทุรายก็ทำให้เนปจูนอดห่วงไม่ได้ เขาจึงเรียกเลเวียร์ด้วยเสียงค่อยในขณะที่คนอื่น ๆ นั้นต่างยืนนิ่งเป็ใบ้กันหมด “เลเวียร์… นั่นใช่นายรึเปล่า?”
เสียงร้องให้หยุดลงกะทันหัน ชายหนุ่มค่อยๆ ดันตัวขึ้นเหนือพื้น เผยใบหน้าที่มีน้ำตาท่วม
“เนป… ฉ… ฉันไม่รู้…”
ทั้งเนปจูนและคนอื่น ๆ รู้ทันทีว่าเสียงนี้คือเสียงของเพื่อนแสนเฉื่อยชาคนเดิมที่พวกเขารู้จัก และร่วมทุกข์ร่วมสุขด้วยกันมาตลอดหกเดือน เหมือนว่าเขาจะได้สติกลับมาเป็คนเดิมแล้ว
ซอกแซก… ครึ่ก ครืน!
เป๊าะ!
พรึ่บ!
ลมที่ปลิวมาจากฝั่งอาคารดึงความสนใจของทุกคนจากเลเวียร์ เปลวไฟของอาคารถูกเป่ากระจุยราวกับดวงไฟบนเทียนเล่มน้อยที่ถูกลมพัดผ่านจนมอดดับ หญิงสาวที่มีผมยาวสลวยและผิวที่ขาวเนียนราวปุยนุ่นยืนอย่างสงบนิ่งท่ามกลางกองถ่านโดยรอบอย่างสงบนิ่งดุจเทพธิดาที่มาโปรดเหล่าผู้กล้าในสนามรบ
ติดตรงที่ว่า เทพธิดาองค์นี้… เป็เทพธิดาของฝั่งศัตรู… และเป็ยมทูตของฝั่ง ARPD
“เวลาเหลือไม่มากแล้ว…” เทียร์พูดกับตัวเองอย่างหงุดหงิด เธอมองย้อนไปที่เลเวียร์นั่งคุกเข่าอยู่ “ฉันจะพาเธอกลับไปด้วยกัน… เดี๋ยวนี้…”
เธอชูมือขวาขึ้นตรงหน้า นิ้วกลางัักับนิ้วโป้ง เล็งไปยังเลเวียร์
ครืด…
“...?” เทียร์มองชายที่ยืนขวางระหว่างเธอกับเลเวียร์
“หลบไปซะ… แบล๊คโกล้บ”
“ไม่…” เขาพูดทั้ง ๆ ที่ตัวสั่นเกร็ง “วันนี้ฉันสูญเสียเพื่อนไปมากพอแล้ว… และฉันจะไม่ยอมเสียใครไปอีก… ”
การกระทำอันกล้าหาญแบบนี้ไม่ใช่สิ่งที่โดโนแวน กอด้อน หรือ โดโน่ ชายที่ถูกมองว่าเป็ตัวตลกประจำรุ่นอย่างเขาจะทำ การยืนเผชิญหน้าต่อความตายไม่ว่าใครก็ต้องรู้สึกกลัวเป็ธรรมดา นักเรียนที่รอดชีวิตรับรู้แรงสั่นะเืของโดโน่ได้ถึงแม้จะอยู่ห่างจากเขา แต่ถึงจะกลัว ถึงจะขี้ขลาด อย่างไรก็ตาม เขาก็ยังยืนหยัดเพื่อปกป้องเพื่อนของเขา
“ถ้าจะทำอะไรเขา… ก็ข้ามศพฉันไปก่อนเถอะ” โดโน่เอ่ย
“ฉันด้วย…” เนปจูนก้าวเข้ามาขวางเพิ่มอีกคน
ความกล้าหาญที่ชายผู้ขี้ขลาดได้จุดประกายให้ทุกคน จากหนึ่งคน เป็สองคน เป็สิบคน จนกระทั่งตอนนี้ นักเรียนที่เหลือต่างยืนขวางเทียร์ไว้
“ท… ทุกคน…?” เลเวียร์มองดูแผ่นหลังของเพื่อนๆ ที่พยายามปกป้องเขาอยู่
ฉึ่บ!
“คราวนี้ ฉันขอปกป้องนายบ้างนะเพื่อน” ทั้ง ๆ ที่ขากำลังสั่นผั่บ ๆ แต่โดโน่ยกนิ้วโป้งขวาขึ้นมาเช่นทุกที และครั้งนี้เขากลับดูเจิดจรัสมากกว่าครั้งไหน ๆ “นี่แหละ ชีวิตวัยรุ่นล่ะ… เลเวียร์”
เป๊าะ!
เทียร์ดีดนิ้ว ทันใดนั้น…
พร้วด!
เืไหลทะลักออกทางหูของโดโน่
“ด… โดโน่?”
ตึง…
ชายผู้ยืนอยู่หน้าสุดของแถวล้มตึงไปที่พื้นต่อหน้าต่อตาเพื่อน ๆ
“ฉันฆ่าคนมาแล้วนับพัน…” เนสริงเกอร์สาวพูดอย่างเยือกเย็น “จะฆ่าอีกสักห้าสิบหรือร้อยคนก็ไม่ต่างกันหรอก…”
คำพูดของเทียร์นั้นประดุจหลุมดำที่กลวงโบ๋ ทั้งว่างเปล่า ไร้ความรู้สึกและน่าหวาดหวั่น ขาของทุกคนไม่อาจขยับเขยื้อนได้
“ลาก่อน เหล่านักเรียนแห่ง ARPD… ฉันจะจดจำความกล้าหาญของพวกเธอไว้” เธอชูนิ้วสำหรับการโจมตีครั้งต่อไป “รวมถึง… ความโง่เขลาของพวกเธอด้วย”
ไม่เปิดโอกาสให้ศัตรูได้ตั้งตัว เทียร์ดีดนิ้วอีกครั้ง
เป๊าะ!
คลื่นอากาศที่อัดแน่นขยายตัวจากการดีดนิ้วของเธอเป่าวัตถุที่ขวางอยู่จนกระเด็นไปคนละทิศคนละทาง และกำลังจะพุ่งเข้าปะทะใส่กลุ่มนักเรียนที่เหลือรอดอยู่อย่างรวดเร็ว ไม่มีทางที่คนธรรมดาอย่างพวกเขาจะหลบพ้น
โครม!
แผละ…
19K
![[มี E-book] ตัวประกอบอย่างข้า(เผลอ)จีบพระเอกธงแดงโดยไม่รู้ตัว](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1745741627_35264097.webp)
![[นิยายแปล] บุพเพเกี่ยวพัน สารพันปีศาจ](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1761813404_82577577.webp)
![พัดผ่านรัก [ พู่ไหม ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/c8a61939ab68ec0a4024a08ef913f650.webp)
