“แม่นางไป๋ไม่ได้เจอหน้าเจอตามาสองสามปีได้กระมัง ความงามเ้ามีแต่เพิ่มขึ้น” ชายชราตัวอ้วนใบหน้ายิ้มแย้มผู้นี้คือพ่อค้าอู่จู หรือพ่อค้าอัญมณีชื่อดัง
“ครานี้ท่าน้าสินค้าเช่นใด…โรงเตี๊ยมไป๋ซือมีสินค้าให้ลูกค้าอย่างพวกท่านเลือกสรรได้ตามความ้า” ไป๋มี่อิงกล่าวถามเข้าเื่ทันที
“แม่นางไป๋ยังเป็คนไม่อ้อมค้อมเช่นเดิม ครานี้ข้าอยากได้ข่าวการประมูลอัญมณีลึกลับที่แพร่กระจายไปทั่วแคว้นซิ่นว่าเป็เื่จริงหรือไม่ แล้วอัญมณีนั่นคืออะไร” พ่อค้าอู่จูกล่าวถาม ด้วยใบหน้าที่ฉาบไปด้วยรอยยิ้มเช่นเดิม
“หืม….” ไป๋มี่อิงครางเสียงในคอเลิกคิ้วขึ้น วางนิ้วเคาะลงบนโต๊ะเป็จังหวะช้าๆ
“อ่า...ลืมไปเสียได้ นี่หนึ่งร้อยตำลึงสำหรับหนึ่งข่าว ส่วนอีกข่าวข้าขอแลกกับข่าวที่ข้าจะขายให้ท่าน” พ่อค้าอู่จูกล่าวขึ้นในท่าทางสบายๆ เลื่อนตั๋วเงินร้อยตำลึงไปด้านหน้านาง
“ได้” ไป๋มี่อิงกล่าวตกลงทันที หยิบตั๋วเงินขึ้นสอดเก็บไว้ในอกเสื้อ
เมื่อตกลงการค้าได้เรียบร้อยแล้วก็ทำการแลกเปลี่ยนสินค้าใช้เวลาไปเพียงแค่หนึ่งเค่อเท่านั้น
“ขอบคุณแม่นางไป๋มาก….ท่านยังเป็สตรีที่เยี่ยมยอดหาผู้ใดเปรียบได้ ข้าขอคารวะ” พ่อค้าอู่จูประกบมือก้มหัวให้นางอย่างจริงใจ
“ฮ่าๆ พอเถิดพ่อค้าอู่จูมันเป็งานของข้า ประเดี๋ยวจะให้เด็กนำท่านไปยังห้องพัก ข้ายังมีธุระกับแขกท่านอื่นอยู่อีก” ไป๋มี่อิงหัวเราะขึ้นมาเบาๆ พอกล่าวจบนางก็ลุกขึ้นเดินออกจากห้องไป
ด้านหน้าห้องมีจิวฉิง ที่ยืนก้มหัวรอนายหญิงของตนอยู่ในท่าทางสงบเสงี่ยม
“ผู้ช่วยฉิงให้เด็กพาพ่อค้าอู่จูไปพักที่ห้องด้วย” ไป๋มี่อิงหันไปกล่าวกับเขา
“ขอรับ” จิงฉิงรับคำสั่งเสร็จแล้ว ก็ไปทำตามที่นางสั่งทันที
ยามนี้ไป๋มี่อิงเดินตรงไปห้องริมสุด เป็ห้องลับมุมอับสายตาผู้คน เปลี่ยนอาภรณ์มาเป็ชุดบุรุษสีดำ สวมทับด้วยหน้ากากจิ้งจอกสีเงิน
สำหรับแขกเก่าแก่อย่างพ่อค้าอู่จูทำการค้ามาั้แ่รุ่นบิดา เห็นหน้าค่าตามาั้แ่ยังเล็ก ไม่จำเป็ต้องปิดบังใบหน้าให้รำคาญ
หรือจะกล่าวว่าไม่มีอะไรที่ต้องกลัว หากตัวนางต้องล่มจม พ่อค้าอู่จูที่พึ่งข่าวจากนางก็ต้องล่มด้วยเช่นกัน แต่สำหรับลูกค้าบ้างท่านก็ต้องปิดบังหน้าตา และตัวตนเอาไว้…
ไป๋มี่อิงที่แต่งกายใหม่เสร็จเรียบร้อยแล้ว เดินขึ้นบันไดมาชั้นสาม เป็ห้องรองรับลูกค้าพิเศษของทางโรงเตี๊ยมที่จัดขึ้นมา
ภายในห้อง มีโต๊ะน้ำชาตัวเดียววางอยู่กลางห้อง ผนังไม้สี่ด้านถูกปิดทึบ มีเพียงแสงเทียนบนโต๊ะ ส่องแสงวูบไหวไปมาตามลมหายใจของบุรุษผู้หนึ่งที่นั่งรออยู่ด้านใน
ไป๋มี่อิงเปิดประตูเข้าไปด้านในห้อง หรี่ตามองบุรุษดวงหน้างามเฉกเช่นอิสตรี คิ้วดุจหมึกตวัดเฉียงขึ้น ดวงตาเรียวฉายแววดุดัน
“ที่แท้ไท่จื่อนี่เอง…” นางกล่าวขึ้นน้ำเสียงราบเรียบ ไมได้แปลกใจในการมาถึงของซิ่นสือ
“เรียกขานข้าห่างเหินเพียงนี้เลยรึ มี่เอ๋อร์” เสียงทุ้มกล่าวขึ้น
เขาอุตส่าห์กลับมาจากทำภารกิจนอกเมืองหลวงเกือบหนึ่งเดือน พอกลับมาถึงวังหลวงอยู่ทำรายงานสามวันสามคืนให้เสด็จพ่อ พอเขียนเสร็จก็ปรี่มาหานางเพื่อให้แปลกใจ ไฉนนางถึงกล่าวราวกับว่าไม่ดีใจเยี่ยงนี้
“เฮ้อ….เสี่ยวสือเหตุใดถึงมาห้องนี้ รู้หรือไม่ข้าต้องเสียเวลาแต่งกายใหม่” ไป๋มี่อิงถอนหายใจอย่างหน่ายใจ
นางได้อ่านจากจิวฉิงที่เขียนรายงานไว้ในกระดาษ บนโต๊ะทำงานในห้อง ก็หลงนึกว่าเป็ลูกค้าพิเศษ ที่ไหนได้กลับเป็สหายขี้เล่นของนางเอง
“ข้าอยากให้มี่เอ๋อร์แปลกใจ…และมีข่าวอันใดมาใหม่บ้างหรือไม่ แต่ครานี้ลดราคาลงสักครึ่งหนึ่งสำหรับมิตรภาพของเราให้ข้าบ้าง” ซิ่นสือกล่าวเสียงเย้ากับนาง
“ฮึ… เงิน กับมิตรภาพเสี่ยวสือคิดว่าข้าเลือกสิ่งใด” ไป๋มี่อิงกล่าวพลาง ปลดหน้ากากจิ้งจอกสีเงินลงมาวางกับโต๊ะ แล้วเลิกคิ้วขึ้นมองสหายตรงหน้า
“เงิน “ซิ่นสือกล่าวออกไปทันที ไม่ต้องคิดให้เปลื้องเวลา
“่นี้ไม่มีข่าวอันใดเพิ่ม หากมีจะส่งคนไปแจ้ง.. วันพรุ่งเสี่ยวฝานชวนไปล่องเรือหรือยัง” นางกล่าวขึ้นเสียงเรียบเช่นเดิม
“ชวนแล้ว…ข้าไม่ได้ไปนั่งพักผ่อนหย่อนใจมาหลายวัน ภารกิจครานี้ค่อนข้างรัดตัวอยู่มาก” ซิ่นสือกล่าวพลางเอนไปด้านหลัง ยกขาขึ้นข้างหนึ่งวางฝาดไปบนขาอีกข้าง ในท่าทางสบายใจ
“วันพรุ่งพวกเราสามสหาย ก็กอดคอกันร่ำสุราให้หัวราน้ำกันดีเลยดีไหม” นางกล่าว
“ฮ่าๆ ไม่เมาไม่กลับ” ซิ่นสือตบหัวเข่าเสียงดังเพี้ยะด้วยความชอบใจ
ไป๋มี่อิงอยู่สนทนากับซิ่นสืออยู่สองเค่อ นางก็ต้องขอตัวก่อน เพราะจิวฉิงมาแจ้งว่ามีลูกค้าพิเศษอีกคนรออยู่ พอถึงยามจื่อไป๋มี่อิงก็นั่งรถม้ากลับคฤหาสน์ตระกูลไป๋
ยามนี้อากาศข้างนอก ค่อนข้างเย็นอยู่มาก ไป๋ซิงหนี่ว์ยืนกอดเสื้อคลุมขนสัตว์เดินไปเดินมาอยู่หน้าเรือนหลิ่งเพื่อรอไป๋มี่อิงกลับเรือน
“เจี่ยเจียกลับมาแล้วหรือเ้าคะ” ไป๋ซิงหนี่ว์กล่าวถามเสียงนุ่ม วางท่าทางกลับมาสง่างามเช่นเดิม
“มีอันใดหรือเหม่ยเหม่ย” ไป๋มี่อิงกล่าวถามน้องสาวต่างมารดาอย่างรู้ทันหากไม่มีเื่อันใด มีหรือที่ไป๋ซิงหนี่ว์จะมารอนางอยู่ดึกดื่นหน้าเรือนเช่นนี้
“วันพรุ่งเจี่ยเจียอนุญาติให้ข้าออกไปล่องเรือที่แม่น้ำฮวงได้หรือไม่เ้าคะ ท่านพ่อให้ข้ามาขอกับท่านก่อน” ไป๋ซิงหนี่ว์เดินไปกุมมือพี่สาวอย่างสนิทสนม
วันนี้นางได้จดหมายจากคุณหนูหลิงจูที่เป็สหาย ว่าคุณชายเยี่ย และคุณชายทั้งสามจะไปล่องเรือที่แม่น้ำฮวงกัน นางจึงไปขออนุญาติกับท่านพ่อมาแล้ว แต่ท่านพ่อบ่ายเบี่ยงให้มาถามไป๋มี่อิงแทน และไม่ว่าจะเื่ใดนางก็ต้องมาขอกับไป๋มี่อิงอยู่ตลอด
912
