“นี่คุณแม่ของพี่อดัมหรอคะ”
มุกรดาถามขึ้นเมื่อมองสำรวจภายในบ้านริมน้ำของอดัมแล้วเจอรูปถ่ายเก่าๆ ของผู้หญิงคนหนึ่งซึ่งกำลังนั่งกอดกับเด็กผู้ชายวัยน่าจะไล่เลี่ยกับลูกแฝดของเธอด้วยใบหน้าที่เปื้อนรอยยิ้ม แต่หญิงสาวกลับยังมองเห็นว่ายังมีความรู้สึกเศร้าซ่อนอยู่บนแววตาที่เปื้อนรอยยิ้มของสตรีผู้นี้.
“ใช่” อดัมบอกเธอพร้อมกับมองมุกรดาที่กำลังหยิบรูปถ่ายขึ้นมาดู.
“เด็กนั่นคือพี่เอง” อดัมพูดต่อ
“เมื่อก่อนเราสองแม่ลูกลำบากกันมาก แม่ฝันว่าอยากมีบ้านติดริมน้ำ แต่ยังไม่ทันได้มาอยู่ท่านก็มาเสียไปซะก่อน” อดัมนึกถึงความลำบากของผู้เป็แม่เมื่อตอนยังมีชีวิตอยู่อย่างรู้สึกเศร้า
“มุกเสียใจด้วยนะคะ เื่คุณแม่....”
มุกรดาวางรูปถ่ายแล้วเดินมาแตะมืออดัมด้วยความรู้สึกผิด เธอไม่น่าถามเขาเลย ความจริงชีวิตภูมิหลังของอดัมเธอก็พอจะรู้อยู่บ้างว่าเขาถูกสามีภรรยาเศรษฐีชาวฝรั่งเศสรับไปอุปการะไปั้แ่เด็ก
“ไม่เป็ไรหรอก เื่มันผ่านมานานมากแล้ว”
อดัมบอกเธอแล้วหันไปมองน้องเพชรกับน้องพลอยที่กำลังวิ่งไล่จับกับคนสวนที่ช่วยดูแลบ้านของตนอยู่ด้านนอก เด็กๆ ดูเข้ากับคนของตนได้ดีเลยทีเดียว
“เอ่อ....พี่อดัมคะ มุกยังมีอีกเื่อยากจะรบกวนค่ะ” มุกรดาเอ่ยขึ้นในเวลาต่อมา.
“มีอะไรหรอ?” อดัมมองหน้าเธอด้วยความสงสัย.
“คืนนี้มุกขอฝากน้องเพชรกับน้องพลอยด้วยนะคะ” เธอบอกอดัม
“เธอจะไปไหน?” อดัมขมวดคิ้ว.
“มุกอยากไปที่ที่นึงก่อนน่ะค่ะ”
.
.
.
@BTR CLUB
“เอาน่าเฮีย ทำหน้าให้สดใสหน่อยสิ”
ปกรณ์เอ่ยขึ้นเมื่อเห็นหน้าพี่ชายที่ทำหน้าเหมือนคนใกล้จะตายอยู่แล้วทั้งที่คืนนี้เป็ปาร์ตี้สละโสดของตัวเอง.
“นั่นสิเฮียปราณต์ งานนี้ทุกคนจัดขึ้นมาฉลองให้เฮียโดยเฉพาะเลยนะ” ปัณณธรเอ่ยสมทบน้องชาย.
“สงสัยยังไม่ลืมพี่มุกมั้งเฮีย”
ปกรณ์จึงหันไปกระซิบกับพี่ชายคนรอง แต่มันก็ยังดังมากพอให้ปราณต์ได้ยิน .
“แกหยุดพูดถึงชื่อผู้หญิงคนนี้ได้แล้ว”
ปราณต์เอ่ยขึ้นเป็ประโยคแรก เขาไม่อยากได้ยินชื่อของผู้หญิงคนนี้อีก นั่นแหละสองหนุ่มจึงต้องรีบหุบปาก ในขณะที่ราเมศร์ผู้เป็พี่เขยที่นั่งฟังอยู่เงียบๆ เอ่ยขึ้น.
“ความจริงเ้าสาวของแกคนนี้ก็ไม่ได้เสียหายอะไรนี่ เ้าปราณต์” ราเมศร์บอกกับปราณต์โดยที่สายตายังคงมองแก้วบรั่นดีในมืออยู่.
“อย่างมากไอยเรศก็แค่เคยเป็ลูกศิษย์ของแก”
ราเมศร์พูดต่อ ซึ่งปราณต์เองก็เห็นว่ามันจริงอยู่เพราะเขาเป็อาจารย์สอนนักศึกษาในมหาวิทยาลัยและะไอยเรศก็เคยเรียนในคลาสที่เขาสอนอยู่ในภาควิชาหนึ่ง .
ที่สำคัญเพราะครอบครัวของเขากับครอบครัวของไอยเรศก็สนิทชิดเชื้อกันอยู่พอสมควร ตอนนี้ปกรณ์ก็เข้าไปฝากเนื้อฝากตัวเป็ลูกเขยคนเล็กของเ้าสัวอำนวยพ่อของหล่อนไปแล้วและด้วยความที่ผู้เป็แม่เห็นว่าเขาก็อายุไม่ใช่น้อยๆแล้วจึงได้จัดการไปสู่ขอไอยเรศมาเป็สะใภ้ใหญ่อีกคนเพราะทั้งบ้านมีเพียงเขาแค่คนเดียวแล้วที่ยังไม่ได้ลงหลักปักฐานกับใคร
ที่สำคัญงานแต่งงานระหว่างเขากับไอยเรศจะเกิดขึ้นในวันพรุ่งนี้แล้ว ปราณต์จึงต้องปล่อยไปตามความประสงค์ของแม่ ชายหนุ่มได้แต่ปลอบใจตัวเองว่าสักวันเขาคงจะรักไอยเรศได้และลืมผู้หญิงอย่างมุกรดาได้เสียที.....
"ว่าแต่เฮียราเมศร์ได้ข่าวพี่มุกรดาบ้างรึเปล่า"
ปัณณธรแอบกระซิบถามราเมศร์ด้วยความอยากรู้ เพราะราเมศร์เป็สามีของาาวดี าาวดีก็ต้องรู้บ้างแหละว่าตอนนี้น้องสาวของตัวเองอยู่ที่ไหน.
ความจริงพวกตนเคยถามเื่มุกรดากับาาวดีแล้ว แต่พี่สาวก็บอกเพียงแค่ว่าน้องสาวต่างแม่สบายดีเท่านั้น แต่ราเมศร์กลับส่ายหน้าเพราะาาวดีไม่เคยเอ่ยถึงเื่นี้กับตนเลยเช่นกัน.
ในขณะเดียวกันปกรณ์ก็ดูเวลาที่นาฬิกาข้อมือแล้วต้องร้อนใจ.
"ผมกลับก่อนนะเฮีย"
"่นี้เมียผมยิ่งใกล้คลอดยิ่งขี้หงุดหงิด เดี๋ยวเมียไม่ให้เข้าห้องอีก"
ปกรณ์ที่บัดนี้กลายเป็คนกลัวเมียขึ้นสมองไปแล้วบอกกับทุกคน แล้วรีบคว้ากุญแจกลับบ้านไปทันทีเพราะเคยเจอดีมาครั้งหนึ่งแล้ว หนู่ตุ่นไม่ยอมให้ตนเข้าบ้านจนต้องนอนให้ยุ่งกัดอยู่หน้าประตูด้วยสาเหตุก็คือเขาแอบบไปเมากับเพื่อนและกินติดลมจนกลับเอาตีสองตีสามนั่นเอง.
"ไอ้ปกนะไอ้ปก เมียมันก็ตัวแค่นิดเดียวแต่เสือกทำใจหมากลัวเมียไปได้"
ปัณณธรมองน้องชายคนเล็กแล้วต้องส่ายหัว ไอ้คนที่เคยตั้งฉายาตัวเองว่าเสือบัดนี้ได้กลายเป็ลูกแมวเชื่องของคนที่เรียกว่าเมียไปเสียแล้ว.
"หวังว่าแต่งไปแล้วเฮียจะไปเป็เหมือนไอ้ปกมันหรอกนะ"
ปัณณธรหันไปมองที่ชายคนโตที่ยังคงนั่งดื่มอยู่เงียบโดยไม่มีใครคาดเดาได้ว่าตอนนี้เขากำลังคิดอะไรอยู่กันแน่.....
..
.
อีกด้านหนึ่งของลานจอดรถ มุกรดามาหยุดอยู่ตรงหน้าผับ สถานที่แห่งนี้เป็ผับของปราณต์ที่ลงหุ้นเปิดกับเพื่อนๆของเขา เมื่อก่อนเธอกับเขาเคยมาด้วยกันบ่อยๆ ที่นี่เป็สถานที่หนึ่งซึ่งเป็ความทรงจำระหว่างเธอกับเขาโดยเฉพาะห้องวีไอพี้านั่น....
"น้องสาวคนสวยจ้ะ"
แต่แล้วก็มีขี้เมาคนหนึ่งซึ่งเพิ่งออกมาจากผับเดินโซซัดโซเซเข้ามาจับมือถือแขนเธอ
"ถ้าคืนนี้พี่อยากได้น้องสาวคนสวยไปเอ็นเตอร์เทนด้วย พี่ต้องจ่ายเงินให้น้องสาวเท่าไหรจ้ะ" ขี้เมาคนนั้นถามเธอ.
"โอ๊ย! นังบ้า" แล้วพูดจบขี้เมาคนนั้นก็ถูกเธอซัดหมัดเข้าให้ที่หน้าจนล้มคว่ำไป
"อย่ามายุ่งกับฉัน!"
..
.
.
กลับมาที่ปราณต์....
"อ่าวๆ พอแล้วเฮีย" ปัณณธรปรามพี่ชายเมื่อเห็นว่าเขาดื่มมากเกินไปแล้ว.
"เดี๋ยวพรุ่งนี้ก้ตื่นไปงานแต่งตัวเองไม่ไหวหรอก" ปัณณธรเตือนพี่ชาย.
"ก็ดีสิวะ"
ปราณต์แพยายามแย่งแก้วบรั่นดีคืนจากมือน้องชาย แต่แล้วสายตาของเขาก็เกิดเหลือบไปเห็นบางอย่างเข้า.
"มุกรดา...."
ปราณต์เห็นผู้หญิงคนหนึ่งยืนมองเขาอยู่ท่ามกลางผู้คนมากมายที่กำลังยืนเต้นตามจังหวะเพลง รูปร่างหน้าตาที่สวยคมของเธอยังคงสง่าโดดเด่นกว่าใครในสายตาของเขาแม้ชายหนุ่มจะเมามากแล้วก็ตาม.
"ห๊ะ....?" ปัณณธรต้องขนาดคิ้วเมื่อได้ยินเช่นนั้น.
"ผมว่าเฮียเมาหนักจนตาลายมองคนอื่นเป็พี่มุกรดาแล้วล่ะมั้ง" ปัณณธรบอกพี่ชายเพราะไม่เห็นมุกรดาเหมือนที่ปราณต์เห็น.
"ก็นั่นไง แกไม่เห็นหรอ"
ปราณต์หันไปยืนยันกับน้องชายพร้อมกับชี้ให้ปัณณธรดู แต่กลับไม่เห็นมุกรดายืนอยู่ตรงนั้นแล้ว.
"ผมว่าเฮียคงคิดถึงความสัมพันธ์เก่าๆ จนตาฝาดไปแล้วมั้ง" ปัณณธรพูดขึ้นแล้วหันไปถามราเมศร์ที่ยังคงนั่งเงียบอยู่ตามสไตล์ของตัวเอง
"เฮียราเมศร์เห้นน้องเมียเฮียรึเปล่าล่ะ?"
"ฉันก็ไม่เห็น"
ราเมศร์ส่ายหน้าและคิดว่าคงเป็ไปไม่ได้ที่มุกรดาจะมายืนอยู่ที่นี่ าาวดีเคยบอกกับตนครั้งหนึ่งแล้วตอนกลับจากไปเยี่ยมมุกรดาที่อังกฤษตอนเกิดเื่ใหม่ๆ ว่ามุกรดาคงกลับเมืองไทยไม่ได้อีกแล้ว.
ในขณะที่ปราณต์นั้นเริ่มสับสนตามที่น้องชายบอก....หรือว่าเมื่อกี้เขาจะตา่ฝาดไปจริงๆ
...................
ฝากกดติดตามและกดถูกใจนิยายเป็กำลังใจให้ไรท์ด้วยนะคะ ขอบคุณค่ะ ????
6K
