ตอนที่9
สิ้นเสียงัโบราณต่างฝ่ายต่างพากันพุ่งทะยานไปตามทิศทางต่างๆเพื่อไปยังเรือที่อยู่ตามชายฝั่ง
"ทุกคนมากันครบละนะ"
ชายชราที่เป็กัปตันเรือกล่าวเมื่อมองไม่เห็นว่ามีผู้ใดเหลือรอดแล้ว..
"ไม่มีผู้เหลือรอดแล้วจากััของข้า"
เสียงมาจากชายหนุ่มที่ยืนอยู่หัวเรือที่สวมใส่ชุดสีขาวที่เปื้อนเืลมพัดผ่านเส้นผมปลิวไสวตามสายลมเสือผ้าก็ด้วยพร้อมกับสายตาที่เศร้าหมอง
"ใช่ข้าเองเช่นกันไม่อาจััอะไรได้"
ใช่ๆๆๆ
ผู้คนบนเรือลำนี้ต่างใช้ััของตรวจสอบตอบเป็เสียงเดียวกันซึ่งชายชรากัปตันเรือคนนี้ไม่ได้จากไปพร้อมกับเรือลำอื่นๆก่อนหน้านี้เพราะยังคงรอคอยผู้รอดชีวิตบนเรือมีชาวบ้านอยู่ร่วมสองร้อย ที่มาไม่ทันขึ้นเรืออพยพและคนที่ยังอยู่บนทวีปที่เป็ชาวบ้านล้วนตายสิ้นเพราะไม่อาจป้องกันคลื่นจากพลังได้
ตอนนี้เหลือผู้ฝึกตนและทหารไม่มากแล้วที่รอดจากาเพียงหนึ่งพันกว่าคนเท่านั้นรวมกับชาวบ้านอีกสองร้อยเป็หนึ่งพันสองร้อยคนเท่านั้นที่อยู่บนเรือขนาดใหญ่ลำนี้
"ออกเรือ"เสียงชายชรากัปตันะโสั่งลูกเรือ
ครืด....
ในตอนที่เรือกำลังเคลื่อนตัวออกไปได้ราวๆยี่สิบลี่ปรากฎคลื่นพลังมหาศาลจากฟ้าล่วงหล่นลงมาจากฟ้าเป็ผลให้ครึ่งหนึ่งของทวีปก่อเกิดเป็ทะเลเพลิงมากมายูเาไฟผุดขึ้นสูงเสียดฟ้าพร้อมกับความร้อนที่แผ่ขยายออกไปเรื่อยๆ
ส่วนอีกครึ่งทวีปปรากฏเป็ทะลน้ำแข็งที่หนาวเหน็บพร้อมภูเข้าน้ำแข็งที่สูงเสียดฟ้าความหนาวเย็นแผ่ขยายเรื่อยๆเช่นกันกับผู้เขาไฟเป็เหตุให้ไม่มีผู้ได้ข้ามผ่านทวีปนี้ไปได้หลังจากนั้นเป็ต้นมาทวีปแห่งนี้ถูกเรียกขานว่าทวีปเพลิงเหมันต์นิรันดร์และกันกลางระหว่างทิศเหนือทิศใต้
ของโลกนี้อย่างสิ้นเชิงไม่อาจข้ามไปได้
หกเดือนหลังจากา...
ณ ทวีปเก้านภา (เริ่มต้นยุคศักสิทธิ์แล้ว)
มีเรือขนาดใหญ่ราวๆห้าหมื่นลำตามแนวชายฝั่งนั้นก็คือผู้อพยพกลุ่มแรกนั้นเอง
"ทำไมเราถึงไม่ขึ้นฝั่งสักทีละขอรับ"
"เรายังไม่อาจขึ้งไปได้ในตอนนี้พวกเรากำลังเหนื่อยล้าอยู่จากการเดินทางและการต่อสู้กับสัตว์อสูรใต้ทะเลลึกมาตลอดหกเดือน"
ชายเป็หนึ่งในอดีตแม่ทัพกล่าวเพราะตอนนี้ไร้ซึ้งอาณาจักรไร้ซึ่งแผ่นดินไม่มีาาไม่มีขุนนาง ไม่ไมีตระกูลใดทั้งสิ้น
เหลือเพียงเผ่ามนุษย์เพียงสามสิบล้านคนเท่านั้นที่ยังอยู่บนเรือที่เหลือเพียงครึ่งเดียวหลังจากอพยพข้ามทะเลมาเพราะถูกสัตว์อสูรใต้ทะเลโจมตีและจมเรือไปตลอดการเดินทางทำให้เหลือเพียงครึ่งที่มาถึง
ผ่านไปหนึ่งสัปดาห์..
ผู้คนต่างทยอยขึ้นฝั่งกันหมดแล้วออกสำรวจพื้นที่สร้างเมืองต่างๆและจัดการกับสัตว์อสูรเพื่อสร้างเมืองเมื่อระยะเวลาผ่านล่วงเลยไปหลายสิบปีหลายร้อยปีเกิดการแบ่งแยกเป็อาณาจักรต่างๆนิกาย สำนัก พรรค กองกำลังต่างๆ รวมถึงตระกูลต่างๆด้วย
หลังจากการขึ้นฝั่งของผู้อพยพชุดแรก
หงส์หลงและกลุ่มทหารรวมไปถึงชาวบ้านมาถึงหลังจากนั้นหนึ่งเดือนโดยไม่มีใครรู้เลยว่าเกิดอะไรขึ้นในาครั้งนั้นเพียงคำบอกเล่าจากเหล่าทหารที่เหลือรอดกลับมาเพียงเล็กน้อยแต่ถึงอย่างไรหงส์หลงและผู้ฝึกตนทั้งเก้าที่แข็งแกร็งที่สุดก็ถูกยกย่องให้เป็กลุ่มผู้นำแห่งยุคใหม่นี้เพราะระดับพลังที่สูงทำให้มีผู้คนติดตามเป็จำนวนมากจนสร้างอาณาจักรได้ในเวลาต่อมาส่วนของทหารและผู้ฝึกตนที่เหลือต่างก็มีฝีมือทั้งนั้นดังนั้นทั้งพันคนที่เหลือจึงก่อตั้งตระกูล หรือพรรคในเวลาต่อมาเช่นกัน
"เอ๋!!! แล้วท่านหงส์หลงละขอรับผู้าุโ"
ช่างลี่ถามด้วยความสงสัยว่าเขาจะไปอยู่ที่ไหนทำอะไรดาบและทักษะยุทธของเขามาอยู่ในภายตระกูลเขาได้อย่างไร
"ข้ากำลังจะเล่าให้เ้าฟังยังไงละเ้าหนู"
ชายวัยกลางคนตอบด้วยสายตาที่อบอุ่น..
หงส์หลงนั้นหลังจากมายังทวีปแห่งนี้เขาก็เร้นกายไม่สนโลกภายนอกเวลาผ่านไปนับสิบปีได้
หงส์ได้พบรักกับหญิงสาวผู้หนึ่งและได้ก่อตั้งตระกูลขึ้นมา
"หงส์หลงได้ตั้งตระกูลขนาดกลางโดยไม่มีใครรู้ว่าเขาคือใครในเมืองเล็กๆแห่งหนึ่ง"
"อ๋อ เป็เช่นนี้เอง"
ช่างลี่กล่าวออกมา
"แล้วตระกูลที่ว่านั้นคือตระกูลอะไรและอยู่ที่ไหนหรือขอรับผู้าุโ"
"ตระกูล เลี่ยงหรง อยู่ที่เมืองใดมิอาจบอกได้เพราะผ่านมานานมากแล้วและใกล้จะหมดเวลาของข้าแล้วเช่นกันหลังจากที่ข้ารอผู้มีความสามารถภายในตระกูลมาเนิ่นนานเ้าเป็คนแรกที่สามมารถมายังที่แห่งนี้ได้"
"อ๊ะ....."
ช่างลี่เมื่อได้ฟังถึงกับใเมื่อได้ฟังเื่ราวต่างๆ
"งั้นหมายความว่าตระกูล...."
"ใช่แล้วเ้าหนู..
ผู้ก่อตั้งตระกูลเ้าก็คือ ท่านหงส์หลง ซึ่งเป็บรรพบุรุษของเ้าด้วยยังยังไงละ"
"ข้าคงจะบอกเ้าได้เพียงเท่านี้แล้วนะเ้าหนู
ข้าหวังว่าเ้าจะไม่ทำให้ข้าผิดหวังนะจงก้าวนำพาตระกูลของเราอย่าให้ใครมารังแกได้"
ชายวัยกลางคนกล่าวพร้อมกับรอยยิ้ม
"ขอรับ"
ช่างลี่พยักหน้าตอบด้วยพร้อมกับทำการคาราวะชายวัยกลางคนเพราะเขาคิดว่าชายวัยกลางคนผู้นี้คือผู้ก่อตั้งตระของเขาไม่ผิดแน่นอน
ก่อนที่ภาพชายวัยกลางคนจะเลือนลางหายไป
"ข้าน้อยขอทราบชื่อผู้อาวุธโสได้หรือไม่"
"อือ...
ก่อนที่ชายวัยกลางคนจะใช้พลังะโออกมาด้วยความน่าเกรงขามได้ยินทั่วทั้งมิติแห่งนี้
ว่า
"ข้าชื่อ เลี่ยงหรง หงส์หลง"
พรึบ..
"หายไปแล้วแล้วเราจะทำไงดีนะ ออกไปจากนี้ก่อนดีกว่า"
ช่างลี่ออกไปแล้วพบกับคนจำนวนมากที่รออยู่หน้าหอตำรา..
อะไรอีกวะเนี่ย!!
414
