เมื่อภรรยาขอหย่า ข้าจึงหวนคืนสู่เทพสงคราม!

บทที่ 35 ฉันประเมินแกสูงไปจริงๆ

"ฮึๆ... แกพูดถูก ถ้าเป็นคนอื่นคงไม่มีคุณสมบัติลงมือกับฉัน แต่เสียดายที่แกเจอฉัน ถ้าเป็นคนอื่นคงตายไปนานแล้วในมือของฉัน" เย่เทียนพูดอย่างเฉยเมย

"แกนี่ตลกดี ไม่ว่ายังไง แกก็เป็นแค่นักยุทธ์ระดับปฐมภูมิช่วงต้น ฉันว่าแค่ท่าเดียวฉันก็เอาชนะแกได้แล้ว" ชายชุดดำหัวเราะเยาะอย่างดูถูก เขาคิดว่าคำพูดของเย่เทียนมันตลกเกินไป ต่อให้พลังของเขาอ่อนแอกว่าเย่เทียนเล็กน้อย เขาก็ไม่ใช่คนที่เย่เทียนจะรับมือได้

"แกพูดถูก เสียดายที่แกเจอฉัน ถ้าแกไม่เจอฉัน แกอาจจะฆ่าฉันได้จริงๆ แต่เสียดายที่แกเจอฉัน ชะตาของแกกำหนดไว้แล้ว" เย่เทียนหัวเราะเยาะ

แม้เย่เทียนจะไม่รู้ว่าชายชุดดำหลบหนีการติดตามของเขาไปได้อย่างไร แต่เย่เทียนเชื่อว่าในเมื่อชายชุดดำสามารถลอบโจมตีเขาได้ เขาก็ต้องสามารถหลบหนีการติดตามของเขาได้เช่นกัน ดังนั้นตอนนี้เขาจึงไม่กังวลอะไร

สีหน้าของชายชุดดำเปลี่ยนไป เขาพูดอย่างโกรธเกรี้ยว "เย่เทียน ฉันจะขอลองดูว่าแกมีดีอะไร" พูดจบชายชุดดำก็พุ่งเข้าใส่เย่เทียนทันที ด้วยความเร็วที่รวดเร็ว ในพริบตาก็มาถึงต่อหน้าเย่เทียน ชกไปที่เย่เทียนด้วยแรงกดดันที่ทำลายล้าง อุณหภูมิในอากาศเพิ่มขึ้นถึงขีดสุด ราวกับว่าอุณหภูมิในห้องทั้งหมดลดลงจนถึงจุดเยือกแข็ง

แววตาของเย่เทียนแข็งกร้าวทันที เขาสัมผัสได้ว่าคนตรงหน้ามีพลังที่แข็งแกร่งจริงๆ หากพวกเขาลงมือจริงๆ เขาคงต้องเสียเปรียบอย่างแน่นอน เพราะพลังของชายชุดดำแข็งแกร่งกว่าอาเดรียมาก เย่เทียนไม่คิดว่าเขาจะสามารถทนต่อการโจมตีของเขาได้

อย่างไรก็ตาม เย่เทียนกลับสงบนิ่ง เขาคาดการณ์ไว้แล้วว่าชายชุดดำจะต้องมาหาเรื่องเขา ดังนั้นก่อนที่จะมาที่นี่ เขาได้คิดไว้แล้วว่าชายชุดดำจะทำร้ายเขา เย่เทียนจึงเตรียมมาตรการป้องกันไว้แล้ว เขาได้สวมเครื่องป้องกันไว้ที่หน้าอก เครื่องป้องกันคือชุดเกราะทองคำ เป็นของที่เย่เทียนทำขึ้นเป็นพิเศษ มีความสามารถในการป้องกันที่แข็งแกร่ง ตราบใดที่ถูกห่อหุ้มด้วยชุดเกราะทองคำ ดาบและอาวุธทั่วไปก็ไม่สามารถทำร้ายเย่เทียนได้ แม้แต่น้อย ยกเว้นว่าจะใช้อาวุธลับหรือปืน มิฉะนั้นจะไม่มีอะไรสามารถทำลายการป้องกันของเกราะป้องกันตัวนี้ได้

อย่างไรก็ตาม พลังของเย่เทียนในตอนนี้ แม้จะไม่แข็งแกร่งเท่าเมื่อก่อน แต่ก็เทียบเท่ากับนักฝึกตนระดับหลังปฐมภูมิขั้นเจ็ด ดังนั้นเขามีความมั่นใจเพียงพอที่จะเผชิญหน้ากับการโจมตีของชายชุดดำ

"ปังๆๆ..."

"โครมคราม..."

เย่เทียนต่อสู้กับชายชุดดำอย่างดุเดือด ความแตกต่างของพลังของทั้งสองคนไม่มากนัก การต่อสู้จึงสูสีกัน แต่ในสายตาของเย่เทียน พลังของชายชุดดำยังไม่ฟื้นฟูเต็มที่ หากเขาฟื้นฟูพลังของเขา เย่เทียนคงไม่ใช่คู่ต่อสู้ของเขา แต่ชายชุดดำได้รับบาดเจ็บสาหัส การที่จะฟื้นฟูให้ถึงจุดสูงสุดต้องใช้เวลาหลายสิบปี เย่เทียนมั่นใจว่าในช่วงเวลานี้ เขาจะสามารถฟื้นฟูพลังของเขาให้ถึงจุดสูงสุดได้

ฝ่ามือทั้งสองข้างของเย่เทียนฟาดออกไปอย่างแรง ปะทะกับชายชุดดำ ทั้งสองคนปะทะกันด้วยหมัดและฝ่ามือ เกิดเสียงระเบิดที่ดังกึกก้อง คลื่นพลังงานที่มองไม่เห็นแผ่กระจายไปทั่วทุกทิศทาง ทำลายสิ่งของในห้องนั่งเล่นจนหมด โต๊ะ เก้าอี้ และแม้แต่พรมในห้องนั่งเล่นก็ถูกพลิกคว่ำกระจัดกระจาย แสดงให้เห็นว่าพลังของการโจมตีเมื่อครู่รุนแรงเพียงใด

ชายชุดดำชกไปที่เย่เทียนทีละหมัด ร่างกายของเย่เทียนถอยหลังไม่หยุด ส่วนชายชุดดำก็ถอยหลังไม่หยุดเช่นกัน จนกระทั่งถอยไปถึงหน้าต่างในห้องนั่งเล่น

สีหน้าของชายชุดดำเปลี่ยนเป็นสีเขียวสีแดง สลับกันไปมา ดูน่าสนใจมาก เขาไม่คาดคิดเลยว่าเย่เทียนจะมีพลังขนาดนี้ ถึงกับต่อสู้กับเขาได้อย่างสูสี มันน่ากลัวเกินไป

หากไม่ใช่เพราะทั้งหมดนี้เป็นภาพลวงตา เขาคงสงสัยว่าตัวเองถูกเย่เทียนหลอกแล้ว แต่ชายชุดดำรู้ดีว่าโลกนี้ไม่มีอะไรที่เป็นของปลอม ทุกอย่างมีอยู่จริง ทั้งหมดนี้เป็นเรื่องจริง ไม่ใช่ความฝันที่ทำให้คนไม่กล้าเชื่อ และยอมรับไม่ได้

มุมปากของชายชุดดำเผยรอยยิ้มขมขื่น พลังของเขาด้อยกว่าเย่เทียนมาก หากเขายังคงต่อสู้กับเย่เทียนต่อไป เขาก็ต้องแพ้อย่างแน่นอน ตอนนี้เขาไม่มีโอกาสชนะแล้ว

"ไอ้หนู แกมันเจ้าเล่ห์จริงๆ" ชายชุดดำกัดฟันจ้องมองเย่เทียน

"ก็แค่พอๆ กัน หากแกยอมสวามิภักดิ์ต่อฉัน ฉันจะให้แกจากไปอย่างปลอดภัย แต่ถ้าแกไม่ยอม ฉันก็ไม่รังเกียจที่จะเก็บแกไว้ที่นี่ ฉันรับประกันว่าจะไม่มีที่ฝังศพให้แก" เย่เทียนพูดอย่างเย็นชา

ใจของชายชุดดำสั่นสะท้าน พลังของเขาไม่ใช่คู่ต่อสู้ของเย่เทียน หากเขาต่อสู้ต่อไป เขาก็มีแต่ทางตัน แต่ถ้าเขายอมรับปากเย่เทียน เขาก็รู้สึกว่าตัวเองน่าอาย เขาที่เป็นถึงเจ้าของสำนักชุดดำ กลับต้องหนีหัวซุกหัวซุนต่อหน้าเด็กหนุ่ม ถ้าเรื่องนี้แพร่งพรายออกไป เขาจะกล้าสู้หน้าใครอีก

"แกต้องการให้ฉันสวามิภักดิ์ต่อแกจริงๆ เหรอ? แกมีอะไรเป็นหลักฐาน?" ชายชุดดำมองเย่เทียนด้วยใบหน้ามืดมน

"ง่ายมาก ตราบใดที่แกรยอมสวามิภักดิ์ต่อฉัน ฉันรับประกันว่าจะไม่จัดการแก และฉันจะช่วยแกฟื้นฟูอาการบาดเจ็บของแก" เย่เทียนพูดอย่างเฉยเมย

"หึ แกคิดว่าฉันเป็นเด็กสามขวบที่หลอกง่ายขนาดนั้นหรือไง? แกต้องการใช้ฉันควบคุมสำนักชุดดำ แล้วแกก็จะยึดอำนาจของสำนักชุดดำ ฉันบอกแกเลย อย่าหวัง ฉันจะไม่ยอมรับปากแกเด็ดขาด" ชายชุดดำพูดด้วยเสียงเย็นชา

"ฉันไม่ได้ต้องการใช้แก ฉันแค่อยากช่วยแก และสิ่งที่ฉันพูดก็เป็นความจริง พลังของแกในตอนนี้ด้อยกว่าเมื่อก่อนมาก แกคิดว่าแกจะต่อต้านฉันได้หรือไง?" เย่เทียนพูดอย่างดูถูก

"ดี ในเมื่อเป็นแบบนั้น ฉันก็คงต้องสู้ตาย ถึงจะตายที่นี่ ฉันก็จะไม่ยอมให้แผนชั่วของแกสำเร็จ" ชายชุดดำพูดด้วยเสียงเย็นชา แล้วยกมีดสั้นในมือขึ้นแทงไปที่คอของตัวเองอย่างแรง

การเคลื่อนไหวของชายชุดดำเกิดขึ้นอย่างกะทันหัน เย่เทียนต้องการหลบ แต่ไม่ทัน เย่เทียนจึงต้องใช้ฝ่ามือรับมือกับชายชุดดำ ต้องการขัดขวางมีดสั้นของเขา ในขณะเดียวกันมือขวาของเย่เทียนก็คว้าไปที่ข้อมือของชายชุดดำที่ถือมีดสั้น ตราบใดที่เย่เทียนจับข้อมือของชายชุดดำไว้ได้ ชายชุดดำก็ไม่สามารถทำร้ายคอของตัวเองได้

"ฉึก!"

นิ้วของเย่เทียนทะลุผ่านจุดฝังเข็มที่ข้อมือของชายชุดดำทันที มือของชายชุดดำที่ถือมีดสั้นก็อ่อนแรง มีดสั้นในมือก็ร่วงลงบนพื้น และเย่เทียนก็จับแขนของชายชุดดำ บิดอย่างแรง "กร๊อบ" แขนของชายชุดดำก็หลุดออกจากเบ้า ทำให้เขาเจ็บปวดจนร้องออกมา แล้วร่างกายของชายชุดดำก็ถูกเย่เทียนเหวี่ยงออกไป กระแทกเข้ากับกำแพงอย่างแรง แล้วตกลงบนพื้น

"ฝีมือของแกมันห่วยแตกเกินไปแล้ว ยังคิดจะมาต่อต้านฉัน ไม่แปลกใจเลยว่าทำไมแกถึงฟื้นฟูพลังไม่ได้มาหลายปี ที่แท้แกก็เป็นไอ้ขยะนี่เอง!" เย่เทียนพูดอย่างดูถูก

แม้ว่าเย่เทียนจะพูดด้วยน้ำเสียงที่ดูถูกเหยียดหยาม แต่ชายชุดดำก็ไม่ได้แสดงท่าทีโกรธเคือง กลับกัน ดวงตาของชายชุดดำกลับเต็มไปด้วยความตกตะลึง เขานึกไม่ถึงว่าพลังของเย่เทียนจะน่ากลัวถึงเพียงนี้ สามารถจัดการเขาได้ในท่าเดียว ซึ่งเป็นสิ่งที่เขาไม่เคยคิดมาก่อน และสิ่งที่ชายชุดดำไม่เข้าใจมากยิ่งกว่าคือ ทำไมทักษะการต่อสู้ของเย่เทียนถึงเพิ่มขึ้นมากมายขนาดนี้ เขาเป็นอัจฉริยะงั้นหรือ?

"เย่เทียน พลังของแกแข็งแกร่งมาก แต่ฉันจะไม่ยอมจำนนเด็ดขาด แกจงรอรับการแก้แค้นของฉันเถอะ!" ชายชุดดำจ้องมองเย่เทียนด้วยความอาฆาต เขาถูกเย่เทียนทรมานจนเป็นสภาพนี้แล้ว หากเย่เทียนไม่ฆ่าเขา เขาจะไม่มีวันปล่อยเย่เทียนไป ครั้งนี้เขาจะต้องฆ่าเย่เทียนให้ได้ ฆ่าเย่เทียนให้ได้ไม่ว่าต้องแลกด้วยอะไรก็ตาม เขาจะฉีกร่างเย่เทียนออกเป็นชิ้นๆ เพื่อระบายความแค้นในใจ ไม่ว่าต้องจ่ายราคามากแค่ไหนก็ตาม

"ยินดีต้อนรับเสมอ" เย่เทียนพูดด้วยรอยยิ้ม

"หึ!" ชายชุดดำแค่นเสียง แล้วหันหลังหายลับไปในความมืดในทันที ไม่นานหลังจากนั้น เย่เทียนและชายชุดดำก็แยกย้ายกันเข้าไปในโลกแห่งจิตสำนึกของเย่เทียนและหลงหลิง

เมื่อหลงหลิงเห็นชายชุดดำปรากฏตัวต่อหน้าเขา เขาก็ตกใจมาก เขานึกไม่ถึงว่าชายชุดดำจะยังมีชีวิตรอดกลับมา ดูเหมือนว่าเขาจะรู้ว่าตัวเองตายแล้ว และเขาไม่เชื่อว่าตัวเองตาย ไม่งั้นชายชุดดำคงไม่แสดงสีหน้าตกตะลึงเมื่อเห็นเย่เทียน

"ไอ้แก่ชุดดำ แกยังมีชีวิตรอดกลับมาได้ ฉันประเมินแกสูงไปจริงๆ" หลงหลิงพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา

ชายชุดดำแค่นเสียง ไม่สนใจหลงหลิง แต่จ้องมองเย่เทียนแล้วถามว่า "แกเป็นใคร? แกมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง?"

ทันทีที่ชายชุดดำพูดจบ หลงหลิงก็อึ้งไป ชายชุดดำรู้จักเย่เทียนได้ยังไง? หลงหลิงมองเย่เทียนด้วยความสงสัย ต้องการฟังคำตอบของเย่เทียน

"ฮึๆ แกไม่ต้องรู้หรอก แกควรห่วงตัวเองก่อนเถอะ!" เย่เทียนพูดเสียงเย็น

เมื่อได้ยินคำพูดของเย่เทียน สีหน้าของชายชุดดำก็เปลี่ยนไป จ้องมองเย่เทียนอย่างเย็นชา แล้วถามว่า "แกต้องการอะไร?"

"ความหมายของฉันชัดเจนแล้ว ถ้าแกยังดื้อดึง ฉันก็ช่วยไม่ได้" เย่เทียนยักไหล่ กางมือ แสดงว่าเขาจนปัญญา

เมื่อได้ยินคำพูดของเย่เทียน สีหน้าของชายชุดดำก็เปลี่ยนไปอย่างมาก เขานึกไม่ถึงว่าเย่เทียนจะหน้าไม่อายถึงเพียงนี้ ถึงกับต้องการให้เขายอมแพ้

ชายชุดดำจ้องมองเย่เทียนด้วยความโกรธ ดวงตาของเขาเบิกกว้าง หน้าอกของเขาขึ้นลงอย่างรุนแรง ลมหายใจของเขาเริ่มหยาบกระด้าง ร่างกายของเขาสั่นเล็กน้อยด้วยความโกรธ เห็นได้ชัดว่าชายชุดดำกำลังต่อสู้และดิ้นรนทางจิตใจอย่างรุนแรง ท้ายที่สุดแล้ว เย่เทียนได้แสดงพลังอันแข็งแกร่งออกมาแล้ว ชายชุดดำไม่กล้าประเมินเย่เทียนต่ำ แม้ว่าเขาจะไม่รู้ว่าเย่เทียนได้รับพลังอันแข็งแกร่งนี้มาได้อย่างไร แต่เขามั่นใจว่าหากนำพลังในปัจจุบันของเขามาเปรียบเทียบกับเย่เทียน เขาไม่มีทางเป็นคู่ต่อสู้ของเย่เทียน เขาเพียงหวังว่าเย่เทียนจะไว้ชีวิตเขา