หยกงามเคียงบัลลังก์

บทที่ 54 โทษเหล่านี้ ท่านรับไหวหรือไม่?

กู้อวี้พลันรู้สึกอยากต่อยคนขึ้นมา ซูจ้งฝู่ผู้นี้มีเพียงหัวใจ แต่กลับไร้หัวคิดโดยสิ้นเชิง

เห็นที …สาเหตุที่รับราชการหลายปีแต่ไม่ได้เลื่อนตำแหน่ง นอกจากไม่ยินดีเลื่อนขั้นเองแล้ว ยังเป็นเพราะความซื่อบื้อของเขาเองด้วย

นางพยายามรักษาน้ำเสียงไม่ให้เสียดแทงจิตใจคนฟังจนเกินไป “ท่านจงยินดีเสียเถอะที่ข้าได้ยินเรื่องที่ฝ่าบาทกำลังหารืออยู่ในท้องพระโรงพอดี จึงมีโอกาสทูลเสนอให้จัดงานชุมนุมปราชญ์ เปิดทางให้พวกเขาได้ร้องทุกข์ มิฉะนั้น ด้วยการเดิมพันสักครั้งของท่าน ไม่รู้ว่าจะทำให้มีคนบริสุทธิ์ต้องสังเวยชีวิตไปมากมายเท่าไหร่”

ซูจ้งฝู่กล่าว “ข้ารู้ว่ากู้ซื่อจื่อเห็นแก่บ้านเมือง ทุ่มเทอย่างมากเพื่อการปฏิรูประบบการสอบเคอจวี่ ข้าขอขอบคุณกู้ซื่อจื่อแทนบัณฑิตทั้งแผ่นดินจากใจจริง กู้ซื่อจื่อโปรดรับการคำนับจากข้าด้วย”

ว่าแล้วเขาก็คุกเข่าคำนับนางอย่างมากพิธี

กู้อวี้ทอดสายตามองลงมา “นายอำเภอซู ข้ามาวันนี้ไม่ใช่เพื่อทวงบุญคุณกับท่าน ข้ามาเพื่อถามว่า เหตุใดจึงมีคนยอมทำทุกวิถีทางเพื่อสังหารจูเจี้ยนชุน”

ซูจ้งฝู่คุกเข่าเหยียดหลังตรง คิ้วหนาขมวดแน่น “ข้าน้อยไม่รู้รายละเอียดของเรื่องนี้ การปลุกระดมบัณฑิตเป็นเพียงการคล้อยตามสถานการณ์เท่านั้น”

นางได้ยินอย่างนั้นก็อยากกระทืบเขาสักทีจริง ๆ “ท่านไม่รู้รายละเอียดของเรื่องนี้ เหตุใดจึงมาขอร้องให้องค์หญิงใหญ่ช่วยเหลือจูเจี้ยนชุน! ท่านเคยคิดบ้างหรือไม่ว่า ถ้าความจริงเบื้องหลังเรื่องนี้ถูกเปิดเผย แม้แต่องค์หญิงใหญ่ก็ไม่อาจรับมือได้ เช่นนั้นจะทำอย่างไร? หรือท่านยังแค้นฝังใจที่ลำนำชิงเหมยในปีนั้นทำให้ภรรยาของท่านได้รับความไม่เป็นธรรม จึงจงใจดึงองค์หญิงใหญ่เข้ามาเสี่ยงอันตราย?”

ซูจ้งฝู่ยกมือขึ้นกล่าวคำสาบาน “หากข้าน้อยมีจิตใจต่ำทรามเช่นนั้นขอให้ฟ้าผ่า ตายไปไม่ได้ผุดได้เกิด!”

แม้ภายในห้องจะมืดสลัว แต่กู้อวี้ยังสามารถมองเห็นคลื่นลมโกลาหลในใจของซูจ้งฝู่

คนโบราณให้ความสำคัญกับคำสาบานยิ่งนัก ในเมื่อเขาร้อนรนใจจนถึงขั้นกล่าวคำหนักแน่นแล้วก็หมายความว่า… ยังห่างจากการสารภาพความจริงอีกแค่ไม่กี่ก้าวเท่านั้น

กู้อวี้ยั่วยุต่อไป “แต่ตอนนี้จูเจี้ยนชุนตายแล้ว! องค์หญิงใหญ่ก็ไปติดต่อท่านราชครูแล้ว ข้าเองก็ช่วยแพร่ข่าวลือด้านดี ๆ ของจูเจี้ยนชุนในหมู่บัณฑิตเรียบร้อย ฎีการ่วมลงนามตามที่สัญญาเอาไว้กลายเป็นเพียงกระดาษเปล่าที่ไร้ความหมาย มิหนำซ้ำยังก่อให้เกิดความเคลื่อนไหวใหญ่โตเช่นนี้ งานชุมนุมปราชญ์ยังไม่ทันได้เริ่มก็มีอันต้องสะดุดเสียแล้ว ท่านคิดว่าฝ่าบาทจะทรงคิดอย่างไรต่อบัณฑิตที่เลือดร้อนเหล่านั้น ท่านกับข้า หรือกระทั่งองค์หญิงใหญ่?”

เห็นซูจ้งฝู่ตกใจจนพูดอะไรไม่ออก กู้อวี้ก็ไม่เปิดโอกาสให้เขาได้คิดทบทวน พูดต่อทันทีว่า “ฝ่าบาทคงจะทรงคิดว่าบัณฑิตกลุ่มนี้ได้ยินเสียงลมก็คิดว่าเป็นฝน ไม่สามารถทำการใหญ่ได้ ข้ากับท่านทำให้งานชุมนุมปราชญ์ที่สมควรได้ฝากชื่อเสียงไว้ในประวัติศาสตร์กลายเป็นเพียงรอยด่างพร้อย เห็นได้ชัดว่าปฏิบัติหน้าที่ด้วยความสะเพร่า องค์หญิงใหญ่กับราชครูสมรู้ร่วมคิดกับเหล่าบัณฑิต ก้าวก่ายราชกิจ ไม่สนใจหน้าที่ของตนเอง แสดงถึงจิตใจคิดไม่ซื่อ”

“นายอำเภอซู โทษเหล่านี้ ท่านรับไหวหรือไม่?”

ซูจ้งฝู่ถูกนางพูดจนสับสนไปหมด ไม่เข้าใจด้วยซ้ำว่าคำพูดเหล่านี้มาได้อย่างไร รู้สึกเหมือนตนเองทำเรื่องผิดพลาดใหญ่หลวง แต่ก็ไร้กำลังจะชดเชย

กู้อวี้ลอบยิ้มจากมุมที่เขามองไม่เห็น 

ข้าตั้งใจให้ท่านทำอะไรไม่ถูก ไม่มีเวลาคิดใคร่ครวญ ได้แต่ตามจังหวะข้าต่อไปนี่แหละ

นางประคองซูจ้งฝู่ลุกขึ้นอย่างถูกจังหวะ “นายอำเภอซู ยามนี้วิธีการเดียวที่สามารถแก้ไขเรื่องนี้ได้ก็คือ หาสาเหตุที่จูเจี้ยนชุนถูกสังหาร จึงจะสามารถมอบคำอธิบายให้เหล่าบัณฑิตและฝ่าบาท”

ซูจ้งฝู่กล่าวว่า “ข้าไม่รู้เบื้องลึกเบื้องหลังเรื่องนี้จริง ๆ”

สีหน้ากู้อวี้แข็งทื่อ โทสะที่พยายามข่มเอาไว้ทำท่าจะระเบิดออกมาอีกรอบ ก่อนได้ยินเขาพูดว่า “รู้แค่ว่าเรื่องนี้ใหญ่หลวงนัก”

กู้อวี้ถามต่อ “เหตุใดจึงพูดเช่นนั้น?”

ซูจ้งฝู่ทอดถอนใจ “ตอนอยู่ในคุกวันนั้น ข้าถามเขาแล้ว แต่เขาตอบเพียงว่า ‘บอกไปก็เป็นการเพิ่มผู้โชคร้ายอีกคนก็เท่านั้น’ จึงไม่ยอมบอกข้า ต่อมามีคนมาหยั่งเชิงถามข้าจริง ๆ โชคดีที่ข้าไม่รู้เรื่อง ไม่อย่างนั้น ข้าคงมีชีวิตรอดมาไม่ถึงวันนี้แล้ว”

กู้อวี้หมดความอดทนโดยสิ้นเชิง “นายอำเภอซู ท่านบอกสิ่งที่ท่านรู้มาก็พอแล้ว”

เขาจึงกล่าวว่า “ข้ารู้แค่ว่าจูเจี้ยนชุนเคยหมั้นหมายไว้ตั้งแต่ตอนเด็ก ภายหลังคู่หมั้นของเขาถูกคนลักพาตัวไป เมื่อได้มาพบกันอีกครั้ง คู่หมั้นของเขาก็กลายเป็นม้าผอมที่จวนตระกูลหยางชุบเลี้ยงเอาไว้ไปเสียแล้ว จูเจี้ยนชุนสวมรอยสอบแทนผู้อื่น ไม่ใช่แค่เพื่อรักษามารดา แต่ยังทำไปเพื่อไถ่ตัวม้าผอมผู้นั้น ความลับที่จูเจี้ยนชุนล่วงรู้เป็นไปได้มากว่าคงเกี่ยวข้องกับม้าผอมผู้นั้นเอง”

ม้าผอมไม่ใช่ม้า แต่มาจากรสนิยมของคนเจียงหนานที่มองว่าสตรีผอมบางนั้นงดงาม ครอบครัวพ่อค้าบางคนจะเลี้ยงเด็กหญิงที่รูปร่างผอมบางหน้าตางดงามเอาไว้ หลังผ่านการอบรมฝึกฝนช่วงหนึ่งก็จะส่งไปให้ขุนนางเสมือนเป็นสินค้าชิ้นหนึ่ง แลกกับความสะดวกในการจัดการธุระบางอย่าง

กล่าวให้ชัดเจนก็คือหญิงงามที่ถูกเลี้ยงไว้เป็นสินบนนั่นเอง

นางได้ยินมานานแล้วว่าขุนนางบางส่วนในเจียงหนานไม่ชอบเงินทองแต่ชอบหญิงงาม พ่อค้าร่ำรวยเลี้ยงม้าผอมกลายเป็นกระแสนิยมที่บิดเบี้ยวรูปแบบหนึ่ง

ในเมื่อเป็นม้าผอม ตระกูลหยางย่อมไม่คิดจะเลี้ยงไว้ใช้สอยเอง ไม่อย่างนั้นแค่เลี้ยงเป็นอนุภรรยาในบ้านก็ได้แล้ว

ดังนั้น ม้าผอมผู้นั้นจะต้องเลี้ยงไว้เพื่อกำนัลขุนนางใหญ่สักคนเป็นแน่ และเป็นไปได้อย่างมากที่บุคคลผู้นี้จะเป็นคนที่ตามสังหารจูเจี้ยนชุน

“ม้าผอมผู้นั้นยังมีชีวิตอยู่หรือไม่?” ถึงกู้อวี้จะถามไปเช่นนั้น แต่ในใจก็มีคำตอบแล้ว แม้แต่มารดาของจูเจี้ยนชุนยังเสียชีวิตแล้ว ม้าผอมผู้นั้นก็คงไม่น่ารอด

ซูจ้งฝู่ส่ายหน้า “เกรงว่าคงโชคร้ายมากกว่าดี”

กู้อวี้ถามต่อ “ตระกูลหยางนั่นมีความเป็นมาอย่างไรกันแน่?”

เขาสืบความเรื่องนี้มาแล้วจึงตอบได้ทันที “ไม่ใช่ตระกูลใหญ่มีชื่ออะไร เป็นเพียงตระกูลพ่อค้าเกลือธรรมดา ทั้งยังไม่ได้มีอำนาจอิทธิพลในเจียงหนาน”

“อย่างนั้นก็แปลกแล้ว พ่อค้าเกลือธรรมดาผู้หนึ่งจะมีความลับใหญ่โตที่ให้ใครรู้ไม่ได้ขนาดนั้นเชียวหรือ”

สมองของกู้ซื่อจื่อทำงานอย่างรวดเร็ว เท่าที่นางคิดออก เรื่องร้ายแรงที่สุดที่พ่อค้าเกลือธรรมดาคนหนึ่งสามารถทำออกมาได้ก็คือการลักลอบค้าเกลือ

แต่พูดกันตามตรง น้ำใสเกินย่อมไร้ปลา เรื่องอย่างการลักลอบค้าเกลือ คาดว่าคนในวงการนี้คงเคยทำกันมาเป็นส่วนใหญ่

แต่พ่อค้าเกลือธรรมดา ภายใต้สถานการณ์ที่เหมืองเกลือมีอยู่จำกัดเช่นนี้ แต่ละวันจะลักลอบขายได้สักเท่าไหร่เชียว

ถึงกับต้องลงทุนระเบิดเรือของทางการสังหารจูเจี้ยนชุนเพื่อปกป้องความลับนี้ด้วยหรือ?

นอกจากนี้ ม้าผอมผู้นั้นถูกเลี้ยงไว้เพื่อกำนัลให้ใครกันแน่?

ข้อมูลที่ซูจ้งฝู่ให้มามีน้อยเกินไป

“เมื่อครู่ท่านบอกว่ามีคนมาลองหยั่งเชิงกับท่าน คนผู้นั้นคือใคร?” กู้อวี้ถาม

ซูจ้งฝู่แค่นยิ้ม “หลายคนทีเดียว”

“หลายคน?” นางขมวดคิ้วอีกครั้ง

“ช่วงเวลานั้นทางหนึ่งข้าปลุกระดมเหล่าบัณฑิต อีกทางหนึ่งก็ต้องคอยปกป้องจูเจี้ยนชุน กล่าวได้ว่าหวาดระแวงไปเสียทุกอย่าง รู้สึกว่าใครก็น่าสงสัยไปหมด ทั้งที่ปรึกษาของข้า ข้ารับใช้ในจวน กระทั่งแม่เฒ่าที่ขายผักอยู่ริมถนน ชาวนาที่เข้ามาทักทาย คำพูดของพวกเขาดูเหมือนจะมีเจตนาแอบแฝง แต่พอขบคิดดูแล้วก็คล้ายจะไม่มี” ซูจ้งฝู่กล่าวอย่างอมทุกข์

กู้อวี้มีอันต้องโมโหเพราะความไม่เอาไหนของเขาอีกครั้ง

ดีชั่วอย่างไรก็เป็นถึงทั่นฮวาหลาง เหตุใดจิตใจจึงเปราะบางเช่นนี้

กู้อวี้กล่าว “ข้าขอถามท่าน ท่านเป็นคนปล่อยข่าวเรื่องที่จูเจี้ยนชุนทุจริตในการสอบรับราชการออกมาเอง หรือว่าเขาบอกให้ท่านทำ?”

ซูจ้งฝู่ตอบ “ข้าตัดสินใจเอง! ข้าสัมผัสได้ว่าเรื่องนี้อาจเอื้อประโยชน์ต่อบัณฑิตยากจนทั้งหลาย จึงปล่อยไปตามน้ำ แต่ข้ากลัวว่าเขาจะถือสา เพราะเรื่องนี้กระทบต่อชื่อเสียง ถึงอย่างไรบัณฑิตทั้งแผ่นดินก็รังเกียจการทุจริตในการสอบเข้ากระดูกดำ หากเรื่องนี้เผยแพร่ออกไป เขาจะต้องถูกคนประณามหยามเหยียด”

เขาอธิบายต่อไปว่า “ แต่ตอนที่ข้าไปพูดเรื่องนี้กับเขา เขากลับเห็นด้วย บอกว่าถือเป็นการทำอะไรเพื่อบัณฑิตทั้งหลายก่อนตาย แถมยังพูดว่าตอนที่เขาตกลงสวมรอยสอบแทนคนอื่นก็เตรียมใจเผื่อเรื่องนี้ไว้แล้ว บอกให้ข้าทำได้อย่างเต็มที่ ไม่ต้องคิดมาก ความกล้าหาญเช่นนี้ข้านับถือยิ่งนัก”

กู้ซื่อจื่อคว้าประเด็นสำคัญเอาไว้ได้ “เขารู้ตัวว่าตัวเองต้องตายแน่นอนรึ”

ซูจ้งฝู่ผงกศีรษะแล้วถามกลับว่า “ขอถามกู้ซื่อจื่อ จูเจี้ยนชุนตายได้อย่างไร”

กู้อวี้หรี่ตา จงใจตอบว่า “เขากระโดดน้ำฆ่าตัวตายตอนอยู่บนเรือ”