เว่ยเยียนหรานส่ายหน้าเื่เย็นวันนี้ไม่ใช่ความผิดของชิงซินตอนที่เว่ยเยียนหรานคนก่อนสั่งให้ชิงซินรีบวกกลับไปนั้น ท่านหญิงอิ๋นจูก็ได้สิ้นใจแล้วทันทีที่ชิงซินจากไป นางก็เผชิญกับฆาตกรอำมหิต ่เวลาแห่งความเป็ความตายนี้ ใครเลยจะทันนึกถึง
ชิงซินปราดมองเว่ยเยียนหรานแวบหนึ่งมิได้ตอบคำถามของนาง หากชิงซินไม่ใช่องครักษ์เงาผู้มีจิตใจเข้มแข็ง ตอนนี้นางอาจจะเป็เหมือนหญิงรับใช้ที่อยู่ด้านนอกนั่นก็เป็ได้
เว่ยเยียนหรานไม่ใส่ใจอยากรู้ว่าเ้านายของชิงซินเป็ใครเพียงส่งทารกในมือเข้าไปในอ้อมแขนของชิงซิน “มอบเขาให้นายท่านของเ้าให้เขาเลี้ยงดูเด็กให้ดี”
ชิงซินมองเด็กในอ้อมแขนไม่รู้ว่าควรจะรับไว้หรือไม่ นางมองเว่ยเยียนหรานด้วยท่าทีอึกอัก “คุณหนูใหญ่นี่คือบุตรชายของเว่ยโหว หากข้านำกลับไป เื่นี้...”
เว่ยเยียนหรานไม่ได้ตอบนางทว่าหันหน้าไปมองท่านหญิงอิ๋นจู พลางเอ่ยถามเสียงเนิบ“เ้าอยู่ข้างกายข้ากับมารดามาระยะหนึ่งแล้วใช่หรือไม่”
“เ้าค่ะ อยู่ข้างกายท่านหญิงสามปีอยู่ข้างกายคุณหนูห้าปี” ชิงซินเอ่ย
“เช่นนั้นเ้าคิดว่าจวนเว่ยโหวเป็สถานที่แบบใดหากไม่มีมารดาปกป้อง เด็กคนนี้จะเติบใหญ่อยู่ในจวนเว่ยโหวที่เต็มไปด้วยอันตรายได้อย่างปลอดภัยหรือ”เว่ยเยียนหรานรู้สึกเปลืองแรงพูด กว่านางจะเอ่ยออกมาได้แต่ละประโยคลำคอก็รู้สึกแสบร้อน
“...”ชิงซินมองเว่ยเยียนหราน เห็นได้ชัดว่าเด็กสาวตรงหน้าเป็คนเดียวกับคนก่อนหน้านี้ หากแต่กลับให้ความรู้สึกแตกต่างกันราวกับเป็คนละคนเว่ยเยียนหรานใน่ก่อนหน้านี้แม้จะอวดดี บ้าอำนาจ ไร้เหตุผลแต่นางก็เป็เพียงเด็กที่ถูกเอาใจจนเสียคน ลึกๆ แล้วยังนิสัยดีอยู่บ้างแต่เว่ยเยียนหรานตรงหน้านางคนนี้ นอกจากเ็าแล้ว นางก็หาคำอื่นมาอธิบายไม่ได้อีกเมื่อครู่ตอนอยู่ในห้อง นางก็ยังได้เห็นเ้าตัวผ่าท้องของเว่ยฮูหยินควักทารกข้างในออกมา องครักษ์เงาที่ประสบกับความเป็ความตายมานับครั้งไม่ถ้วนเช่นนางยังรู้สึกหวาดเสียวแต่ผู้หญิงคนนี้กลับไม่ขมวดคิ้วเลยสักนิด
“ไปเถิด”เว่ยเยียนหรานมองนาง “ข้าคิดว่าในเมื่อนายท่านของเ้าส่งเ้ามาที่นี่เขาจะต้องเข้าใจเื่ราวทั้งหมดของจวนเว่ยโหว ไม่มีทางกล่าวโทษเ้าแน่นอน หากยังไม่ไปอีกจะไม่ทันการณ์ข้าไม่อยากให้คนของจวนเว่ยโหวรู้ว่าเด็กคนนี้ยังมีชีวิตอยู่”
“...”ชิงซินมองเว่ยเยียนหรานอีกครั้ง พยักหน้า จากนั้นกอดทารกไว้ในอก ก้าวฉับๆเดินออกจากห้อง ก่อนจะหายไปอย่างไร้ร่องรอย
เว่ยเยียนหรานถอนหายใจแ่เบาจากนั้นหยิบเข็มกับด้าย เย็บท้องของท่านหญิงอิ๋นจูด้วยท่าทางคล่องแคล่ว “วางใจได้เด็กคนนั้นจะต้องมีความสุขมากกว่าอยู่ในจวนโหวแน่นอนเขาจะต้องเติบโตอย่างปลอดภัยไร้กังวล จากนั้นแต่งภรรยามีทายาทท่านที่อยู่บนฟ้าก็คุ้มครองเขาด้วยแล้วกัน”
เว่ยเยียนหรานใช้มือลูบคลำลำคอเบาๆพลางหัวเราะเย้ยหยัน คนพวกนี้ช่างอำมหิตจริงๆ
ด้านหน้าอารามฉืออวิ๋น
เซียวถิงหลานมองหญิงรับใช้ที่ขวัญหนีดีฝ่อตรงหน้าพลางตวาดเสียงดัง “เ้าพูดไร้สาระอันใด หากพูดไร้สาระอีกข้าจะตบปากเ้าให้พอง”
“จริง...จริงนะเ้าคะอี๋เหนียง” หญิงรับใช้นางนั้นโขกศีรษะพลางพูดเสียงสั่น“ข้ากับพี่หญิงหวังเห็นเหมือนกัน คุณหนูใหญ่ถูกิญญาเข้าสิงศพจริงๆนาง...นางลุกขึ้นนั่งบนเตียง ยัง...ยังมองมาทางพวกข้าอีกด้วย”
เซียวถิงหลานขมวดคิ้วมองเว่ยเซิ่งที่อยู่ข้างๆแวบหนึ่ง เว่ยเซิ่งส่ายหน้า เป็ไปไม่ได้ เขาตรวจสอบแล้ว เว่ยเยียนหรานสิ้นลมจริงๆหรือว่าตอนนั้นนางแค่หยุดหายใจไปชั่วขณะกัน
**ติดตามตอนต่อไปก่อนใครได้ที่ https://www.readawrite.com/a/c296c31b0765291b1e1f03a511502655
![[มี E-book] เกิดใหม่มาเป็นภรรยาตัวประกอบของคุณพระเอก](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1725282232_40696964.webp)
5K
