เจฟเตรียมตัวออกเดินทางไปยัง DEMON SOLO LANDการเดินทางครั้งนี้เขารู้ตัวแล้วว่าไม่มีใครสามารถเดินทางไปพร้อมกับเขาได้ตัวละครทุกตัวที่นี่ถูกสร้างเพื่อทำภารกิจที่นี่เท่านั้น ตัวละครอาจไม่รู้สึกอะไรแต่ในใจลึกๆ ของเจฟเขากลับมีความรู้สึก เขารู้สึกผูกพันไปกับความสัมพันธ์ที่เกิดขึ้นระยะเวลาที่อยู่ตรงนี้ยาวนานพอสำหรับเขาที่จะทำให้เขาหวนคิดถึงมัน มิตรภาพ รอยยิ้มน้ำตา เสียงหัวเราะของที่นี่หล่อหลอมให้เขากลายเป็คนใหม่ที่เข้มแข็งขึ้นแม้เขาจะยังไม่พร้อมที่จะจากไปแต่เขารู้อยู่แล้วว่ามันถึงเวลาที่ต้องออกเดินทางนี่แหละข้อเสียของมนุษย์ เพราะมนุษย์มีความรู้สึกหลายครั้งมนุษย์เลยเป็ฝ่ายพ่ายแพ้
เจฟหันหลังกลับมามองที่นี่อีกครั้งเขาเห็นคนสนิทของมาสเตอร์คนเก่าและเรนเดียยืนยิ้มและโบกมือให้กับเขาอยู่ตรงนั้นเขาต้องทิ้งความรู้สึกทุกอย่างไว้ตรงนี้เพื่อทำภารกิจต่อไปรวมถึงลืมเื่ราวของมาสเตอร์คนเก่าที่จู่ๆก็เข้ามามีบทบาทต่อความรู้สึกของเขาแบบที่เขาเองก็ไม่ได้เตรียมใจมาก่อน เอาล่ะ! ถึงเวลาที่ก้าวเดินเพื่อภารกิจต่อไปแล้ว
“ฉันไปก่อนนะขอบคุณนะทุกคน”
LET’SGO
เจฟกดเข้าสู่หมวดแผนที่เข็มทิศในแผนที่เริ่มทำงานเพื่อบอกทิศทาง เขาถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่อย่างเหนื่อยใจแต่เขาก็ต้องไปต่อเพื่อทำภารกิจให้สำเร็จ แม้ความรู้สึกว้าเหว่จะเกิดขึ้น แต่ลึกๆเจฟรู้สึกถึงพลังมหาศาลในตัวเขา หลังจากฝึกทักษะมาอย่างครบถ้วนตอนนี้เขาพร้อมที่จะเริ่มต่อสู้แล้ว!
แผนที่ยังคงนำทางเจฟไปเรื่อยๆที่นี่ทำให้เจฟไม่รู้สึกหิวหรืออ่อนเพลีย ความแข็งแกร่งของเขาเพิ่มขึ้นความอดทนของเขาก็เพิ่มขึ้นไปด้วย เจฟเดินทางไปอย่างรวดเร็ว และเขารู้สึกไกลห่างจากSOLO LAND ออกมาทุกที ดินแดนของ DEMON SOLO LANDอยู่ไม่ไกลจากเขาแล้ว ทุกย่างก้าวที่ใกล้เข้าสู่ DEMON SOLOLAND ทำให้เจฟรู้สึกโดดเดี่ยวขึ้นทุกทีเช่นกัน
20.00น.
ในที่สุดเขาก็เดินทางมาถึง
WELLCOMETO DEMON SOLO LAND
“ถึงสะทีนะ”
เจฟแวะพักข้างทางเพื่อหยุดพักผ่อนเขาเดินทางมาไกลโดยไม่หยุดพักมาหลายชั่วโมงเพื่อที่จะมาถึงปลายทางให้เร็วที่สุดที่นี่มีพลังบางอย่างที่ทำให้เขารู้สึกกลัว เพียงแค่นึกถึง SOLO DEMON หัวใจเขาก็เจ็บจี๊ดขึ้นมา มันทำให้เขาเริ่มกังวลหากเขาเป็เพียงตัว NPC ที่เกมส์สร้างขึ้นก็คงดีภารกิจคงสำเร็จง่ายกว่าหากไม่มีความรู้สึก
“ยินดีต้อนรับครับมาสเตอร์”
เจฟหันไปมองตามเสียงที่ดังขึ้น
“นาย คุยกับฉันเเหรอ?”
“ผมคือเลโอที่จะช่วยนำทางมาสเตอร์ไปสู่สนามการประลอง พร้อมหรือยัง”
เจฟเกือบตอบว่าพร้อมออกไปแล้วแต่เขาก็หยุดคิด หากเขาตอบไป เขาคงหลุดไปสนามประลองอย่างไม่ทันตั้งตัวเจฟรวบรวมสติที่มีและจึงค่อยตอบออกไป
“พร้อมแล้ว”
แสงสว่างจ้าเกิดขึ้นจนเจฟมองเห็นแต่สีขาวโพลนร่างกายเขาเหมือนถูกดูดชั่วอึดใจ เจฟก็มาโผล่อยู่ที่หมู่บ้านแห่งหนึ่งที่ดูเก่าแก่เหมือนชนบทของเมืองราวกับว่าย้อนอดีตมาหลายร้อยปีสภาพแวดล้อมที่ไม่คุ้นเคยรวมถึงการแต่งตัวที่แปลกตาทำให้เจฟเริ่มมั่นใจว่าที่นี่ไม่ใช่ปัจจุบัน
เจฟเดินเข้าไปทักทายชายวัยกลางคนรูปร่างดีคนหนึ่งที่กำลังตักน้ำใส่รถเข็นเสื้อผ้าเขาดูมอมแมม มีรอยขาดบางจุด แต่แววตากลับเต็มไปด้วยความสุข เจฟค่อยๆเดินเข้าไปใกล้ๆ แต่ดูเหมือนว่าเขาไม่รู้สึกว่ามีเจฟอยู่ตรงนี้เจฟจึงลองยื่นมือไปััเขาแต่คว้ามาได้เพียงความว่างเปล่า
“อ๋อ นี่เป็แค่ภาพสินะ”
เจฟทำความเข้าใจกับมันและเริ่มรู้ว่าสิ่งที่เขาเห็นนั้นเป็ภาพที่เกมส์สร้างขึ้นมาเพื่อบอกอะไรบางอย่างแก่เขาด้วยความไม่รู้เจฟจึงเลือกที่จะเดินตามชายคนนั้นไปเพราะการที่เกมส์เลือกเขาให้โผล่ตรงชายคนนี้อาจจะมีบางอย่างของเกมส์ที่เกี่ยวข้องกับเขา
ชายคนนั้นเดินมาหยุดแล้วแอบมองหญิงสาวสวยคนหนึ่งในร้านขนมปังเธอเหมือนเป็เ้าของร้าน รูปร่างของเธอดูงดงาม มีใบหน้าที่องค์ประกอบครบสวยราวกับเ้าหญิงในนิยายเธอยิ้มและหัวเราะอย่างสดใส แต่แล้วสายตาเธอก็จ้องมองมายังเขาแม้ว่าสภาพเขาจะดูไม่งดงามเหมือนชายทั่วไปหญิงสาวก็ไม่ใจร้ายและหยิบขนมปังนั้นส่งให้อย่างเมตตาชายคนนั้นรับมาด้วยความปลื้มปิติ แววตาของเขาดูมีความสุขอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อนจากนั้นเจฟเห็นชายคนนั้นไปทำงานรับจ้างอย่างขยันขันแข็ง ภาพฉายผ่านไปอย่างรวดเร็วไม่นานชายหนุ่มคนนั้นก็กลับมาที่ร้านขนมปังอีกครั้ง แต่ในรูปลักษณ์ที่ดีกว่าเดิมเขาไปทำงานที่โรงนาท้ายหมู่บ้าน เ้าของโรงนาร่ำรวยมากแต่ไม่มีลูกเมื่อชายคนนั้นไปทำงานก็ชื่นชอบในความขยันขันแข็งพอตายชายชราก็ยกสมบัติให้ชายหนุ่มทั้งหมด เขาไปมาหาสู่กับเธอบ่อยครั้งและทั้งคู่ก็แอบมีสัมพันธ์กัน ไม่นาน “เอลิเซีย” ก็ตั้งท้องเขานำข่าวดีมาบอกชายคนรัก ทั้งคู่แววตามีความสุขจนบอกไม่ถูกเจฟเองก็รู้สึกยินดีไปกับเขาด้วย
ภาพเวลาหมุนผ่านไปเอลิเซียให้กำเนิดบุตรชายแก่เขา ทั้งคู่ยินดีอย่างยิ่งแต่แล้วความจริงก็ปรากฎเมื่อสามีนักรบของ เอลิเซียกลับมาชายหนุ่มเสียใจจนแทบสิ้นสติ เขากอดทารกลูกชายและวิ่งหนีไป
“เดม่อน”
เสียงของเอลิเซียะโเรียกเขาเจฟพึ่งรู้เดี๋ยวนั้นเองว่าชายหนุ่มที่เขาเฝ้าติดตามคือเดม่อนเดม่อนหายไปและหมกตัวอยู่ในถ้ำท้ายหมู่บ้าน และเจอเข้ากับกล่องสมบัติเก่าแก่เมื่อเปิดออกมามีควันดำลอยคลุ้งและปรากฏปีศาจที่ถูกปลดปล่อยเด็กทารกเติบโตมากับความโกรธแค้นและปีศาจที่ร้ายกาจ หล่อหลอมออกมาเป็เขาความแค้นนั้นทำให้เดม่อนพร้อมพังทลายทุกอย่างเมื่อถึงเวลาปีศาจได้มอบพลังอำนาจมหาศาลให้แก่เขาเป็การตอบแทนที่ปลดปล่อยเขาออกมาเดม่อนรับพลังนั้นและทำลายล้างทุกสิ่งเหลือเพียงแต่หญิงใจชั่วความแค้นที่ฝังลึกทำให้เขาควักหัวใจของเธอออกมาและใส่มันลงไปในตัวของบุตรชายลูกชายที่เกิดมาด้วยความรักกับนังผู้หญิงแพศยา
“ต่อไปนี้เ้าคือ SOLO DEMON บุตรที่เกิดจากข้าแต่เพียงผู้ด้วยจงใช้พลังเพื่อเป็ผู้ยิ่งใหญ่ที่สุดในดินแดน SOLO LAND อย่าให้ใครมาพรากความยิ่งใหญ่ไปจากตัวเ้า”
เดม่อนสละชีวิตเพื่อสร้างความเป็ะแก่ลูกชายทารกที่ถูกเลี้ยงโดยปีศาจและความโกรธแค้น เติบโตมาด้วยพลังมหาศาลที่พ่อเขาทิ้งไว้ไม่เคยแม้แต่ได้รับความรัก นั่นทำให้ SOLO DEMON แข็งแกร่งและไม่มีเมตตาต่อใครก็ตาม ความเป็ปีศาจค่อยๆกัดกินเขาและเปลี่ยนเด็กผู้บริสุทธิ์กลายเป็ปีศาจชั่วร้ายตลอดกาลกาลเวลาค่อยๆผ่านไป ทำให้เจฟเห็นการต่อสู้ครั้งแล้วครั้งเล่าที่มาสเตอร์จากเดินแดนSOLO LAND เดินทางมาเพื่อปราบ SOLO DEMON หากแต่ว่าไม่มีใครทำสำเร็จ และชายหนุ่มคนล่าสุดก็คือตาของเขา...
เจฟดูการต่อสู้ที่ดุเดือดตรงหน้าด้วยหัวใจที่เ็ปตาของเขาถูกโจมตีครั้งแล้วครั้งเล่า มาสเตอร์ล้มลงและมีเลือกกระอักออกมาแม้เขาจะเป็ชายหนุ่มรูปร่างกำยำแต่ในภาพที่เจฟเห็นเขาคือตาชราของเจฟที่สู้แม้ร่างกายจะไม่ไหว
“ตาาาา!!!”
เจฟวิ่งเข้าไปประคองแต่ก็คว้ามาด้วยความว่างเปล่าแวบหนึ่งเขารู้สึกว่าได้สบตากับแววตาคู่นั้น ตาค่อยๆพยุงตัวขึ้นและหันไปสู้จบแทบสิ้นใจ เขามองเห็นตาทุรนทุรายและวิ่งหนีออกไปเป็ภาพเดียวกับคืนนั้นที่เขาเจอตาระหว่างที่เขานอนสลบอยู่การต่อสู้ครั้งนั้นทำให้เจฟเจ็บจี๊ดที่หัวใจเขาเคยเ็ปที่สุดเมื่อครั้งวัยเด็กที่เขาเล่นต่อสู้กับพ่อ
“พ่อเข้ามาเลยฮะ ผมพร้อมแล้ว”
“งั้นพ่อไม่ออมแรงละนะ”
พ่อต่อยสวนเข้ามาที่ท้อง เจฟในวัย 8 ขวบจุกและเจ็บไปทั่วร่างกายภาพจำตอนนั้นคือแม่รีบวิ่งมาพยุงเขา และหันไปต่อว่าพ่อยกใหญ่เขาเจ็บจนไม่รู้สึกตัวแล้วสลบไปภาพความทรงจำในอดีตกับภาพความเ็ปของตาที่เขาเห็นทำให้เขาสับสนเขาไม่อยากรับรู้ความเ็ปนั้นอีก ความกลัวกัดกินในหัวใจของเขา เขามองเห็นตาวิ่งทุรนทุรายแต่สุดท้ายตาก็รอดไปได้จากน้ำมือของSOLO DEMON
เจฟสะดุ้งตื่นมาอีกครั้งในสวนที่เขาหยุดพัก
“หลับไปนานเลยนะมาสเตอร์”
เขาลืมตามองตามเสียง เลโอนั่นเองเขายังไม่หายไปและยังคงนั่งอยู่ที่เดิมเจฟยังเ็ปกับความรู้สึกที่ถาโถมเข้ามาอย่างบอกไม่ถูก เขากลัวเขากลัวว่าเขาจะตายอยู่ที่นี่โดยไม่มีใครรู้ แม่ที่คอยปกป้องเขามาทั้งชีวิตเขายังไม่มีโอกาสที่จะได้ตอบแทนเลย เมื่อความตายใกล้เข้ามาเจฟเลยรู้ว่าความรักของแม่นั้นยิ่งใหญ่และสำคัญของเขาเพียงใดเขาจะต้องลองสู้สักครั้งเพื่อให้สมกับที่ตาสละชีวิตเพื่อมอบพลังให้แก่เขาได้ไปต่อครั้งนี้ไม่เหมือนทุกครั้ง เขาว้าเหว่และโดดเดี่ยวจริงๆ
เจฟพยายามลืมเื่ราวที่เขาไปพบเจอแต่ยิ่งอยากลืมภาพกลับยิ่งชัดเจน ทุกฉากทุกตอน แววตาที่มีแต่ความโกรธแค้นในตัวของ SOLO DEMON ยิ่งชัดขึ้น แต่แล้วภาพการต่อสู้ของตากับ SOLODEMON ในคืนนั้นก็ทำให้เขาสะดุดใจ เขาเห็นการต่อสู้ที่ดุเดือดและใช่! มีท่าทางการต่อสู้หลายท่าที่เขาไม่คุ้นเคยเจฟพยายามตั้งสติและนึกถึงภาพการต่อสู้ในคืนนั้น ตาเขาพลาดตรงไหนถึงเอาชนะ SOLODEMON ไม่ได้นะ!
เจฟให้เลโอพาไปหาที่เงียบๆสำหรับฝึกซ้อมอีกครั้ง ครั้งนี้เขาจะต้องพร้อมกว่าครั้งไหนๆเพราะการเสียสละที่ตามอบให้และเขาจะสู้เพื่อจะได้มีชีวิตกลับไปหาแม่อีกครั้งเจฟนั่งสมาธิรวบรวมสติเพื่อจดจำท่าต่อสู้ที่เขาเห็นในภาพอดีตของตาให้ได้มากที่สุดมันจะต้องมีจุดอ่อนบางอย่างที่ทำให้คืนนั้นตาพ่ายแพ้ให้กับมัน ทั้งๆที่พลังมาสเตอร์เยอะขนาดนี้ ทำไมถึงไม่มีใครเอาชนะได้ มันต้องมีจุดบอด! เขาตั้งใจจะหาข้อผิดพลาดที่เกิดขึ้นจากเื่ราวในอดีตและครั้งนี้แหละที่มาสเตอร์จาก SOLO LAND จะเอาชนะ SOLODEMON ปีศาจร้ายที่ถูกสร้างมาจากความโกรธแค้น
“ท่านต้องพักบ้างนะมาสเตอร์”
“ฉันเหลือเวลาไม่มากแล้วการต่อสู้ครั้งนี้มีชีวิตเป็เดิมพันและฉันคนนี้จะแพ้ไม่ได้”
เจฟนั่งสมาธิสลับกับลุกขึ้นมาต่อสู้อย่างไม่หยุดพักเขาไม่รู้สึกเหน็ดเหนื่อย เพราะเขารู้ดีว่าถ้าหากเขาพ่ายแพ้ครั้งนี้มันคือความพ่ายแพ้ตลอดไป
27K
