แอกโซเยอร์ขยับมือเล็กน้อย การเคลื่อนไหวนั้นแทบจะมิดชิด แต่ไป๋จื่อหรูที่หันหลังให้กลับหลบหลีกมือที่ยื่นเข้ามาควบคุมของอีกฝ่ายในทันที และหมุนตัวเตะเอวที่าเ็หนักของชายหนุ่ม
แอกโซเยอร์ส่งเสียงหึหนึ่งเสียง คว้าข้อเท้าของคนตรงหน้าแล้วหมุน ไป๋จื่อหรูใสะดุ้ง ทั้งร่างถูกหมุนสามร้อยหกสิบองศา เกือบปลิวออกไป
เขาะโขึ้นกลางอากาศ ดีดถอยหลังไปบนแคปซูลรักษา แล้วคุกเข่าลงข้างหนึ่ง จากนั้นกางแขนซ้ายออก ในมือส่องแสงสีฟ้าจาง ขณะเดียวกันก็ควบแน่นกลายเป็ใบมีดน้ำแข็ง เขากัดฟันด้วยความโกรธจนเกือบเผยเขี้ยวแวมไพร์ออกมา
ไป๋จื่อหรูะโเอ่ย “ฉันช่วยนาย..นาย...จะฆ่าฉันอยู่เรื่อย!”
เขาสะบัดมือซ้าย ใบมีดน้ำแข็งนับไม่ถ้วนก็พุ่งไปหาแอกโซเยอร์
ระบบไม่กล้าส่งเสียงปี๊บใส่ไป๋จื่อหรูอีก มันได้แต่ะโอย่างบ้าคลั่งในหัวเขา ‘สันติสุขของจักรวาลนะ—’
ไป๋จื่อหรู “คนบ้าฆ่าคน!”
ดวงตาแอกโซเยอร์เบิกขึ้นเล็กน้อย กุมเอวซ้ายหลบใบมีดน้ำแข็งนับไม่ถ้วนที่พุ่งเข้ามาในองศาไม่แน่นอน
แต่ในตอนที่ใบมีดน้ำแข็งของไป๋จื่อหรูปะทะเข้ากับชุดทหารสีดำของแอกโซเยอร์นั้นไม่ถูกขวางเอาไว้ แต่กลับถูกทำให้ละลาย ทว่าใบมีดน้ำแข็งที่ค่อนข้างแข็งแรงหน่อยก็ผ่านิัที่เปลือยเปล่าด้านนอกของชายหนุ่ม กรีดหลังมือและแก้มที่ผอมตอบเล็กน้อยจนเป็รอยเืออกมา
ไป๋จื่อหรูไม่อยากเชื่อว่าใบมีดน้ำแข็งที่ตัวเองส่งออกนั้นไร้ผลกับแอกโซเยอร์ นี่มันโคตรสัตว์ประหลาดอะไรกันเนี่ย!
“นายช่วยฉันไว้เหรอ” แอกโซเยอร์ส่งเสียงสงสัยออกมา
“ใช่!” ไป๋จื่อหรูล้วงผลึกคริสตัลที่ก่อนหน้านี้ระบบให้เขามา ดูดซับมันโดยตรง ถึงแม้จะระดับหนึ่ง แต่…
ในห้องที่คับแคบ แสงสีฟ้าได้ะเิออกมาจากตัวไป๋จื่อหรู เหมือนท้องฟ้าที่ฝนตกพลันกระจ่างใส แสงสว่างสีท้องฟ้าพร่างพราวละลานตา งดงามจนน่าเหลือเชื่อ
ขณะเดียวกัน ไป๋จื่อหรูก็พลันพุ่งเข้าไปหาแอกโซเยอร์ ตบใบหน้าของเขา จากนั้นก็บินไปข้างหลังอย่างรวดเร็ว แล้วกดตัวเองที่มุมห้อง อยู่จากแอกโซเยอร์ให้ไกลที่สุด
แอกโซเยอร์มองเอวซ้ายของตัวเอง ตรงนั้นมีน้ำแข็งโปร่งใสเสียบลึก ทะลุผ่านน้ำแข็งโปร่งใสไปสามารถเห็นอวัยวะภายในที่ยังไม่สมานทั้งถูกฉีกขาดออกมา
“ฉันจะฆ่านาย” เสียงแหบแห้งของไป๋จื่อหรูส่งออกมาจากลำคออย่างสะกดอารมณ์ แตกพร่าแทบไม่เป็น้ำเสียง
แอกโซเยอร์ดึงน้ำแข็งออกมาช้าๆ เงยหน้ามองเด็กหนุ่มตัวเล็กที่อ่อนแอ ตัวกระจ้อยร่อยแต่กลับมีจิตสังหารเต็มเปี่ยม
ตอนที่เห็นหน้าตาของเด็กหนุ่มที่มีผมสีฟ้าตาสีฟ้า หลังยืนยันด้วยตาว่าเป็คนที่พาตัวเองกลับมาจากในหุ่นรบตอนที่สลบก่อนหน้านี้ แอกโซเยอร์จึงค่อยๆ เก็บพลังอำนาจบนตัว
เขากุมเอวที่มีเืไหลออกมาและเดินเข้าไปหาเด็กหนุ่มหนึ่งก้าว
แอกโซเยอร์เห็นเด็กหนุ่มเผยท่าทีดุร้าย แต่ต่อให้ดวงตาโตนั้นลืมกว้างอีกแค่ไหน ก็มักให้ความรู้สึกไร้เดียงสาบางอย่าง ผิวซีดขาวกับโครงกระดูกผอมบางเหมือนเด็กที่ยังโตไม่เต็มที่ แม้ว่าจะดูอ่อนเยาว์จนน่าเหลือเชื่อ แต่กลับมีความรู้สึกประหลาดชนิดหนึ่งทำให้คนเข้าใจผิดคิดว่าเขาแข็งแกร่งมาก
แอกโซเยอร์ถูกความประทับใจแรกของไป๋จื่อหรูหลอกลวงแล้ว ถึงได้คิดว่าเด็กคนนี้คือศัตรู
เสียงสนั่นหูดังขึ้น ไป๋จื่อหรูไม่ได้ยินเสียงอะไรทั้งนั้น เืทั้งร่างเขาราวกับกำลังจะเดือดพล่านขึ้นมา แต่ในความเป็จริงมันกลับเย็นเยียบต่ำกว่าศูนย์องศา
พลังน้ำแข็งโคจรไม่หยุด รวดเร็วดุจแม่น้ำที่พุ่งทะยาน ซัดสาดในหลอดเื
พลังงานที่ดูดซับซึ่งสะสมมาตลอดครึ่งเดือนกว่านี้ เติมเต็มระหว่างเซลล์ทุกเซลล์ แทบจะพุ่งทะลุร่างกายของเขา
จนกระทั่งการเปลี่ยนแปลงทางปริมาณก่อให้เกิดการเปลี่ยนแปลงทางคุณภาพ พลังงานของหุ่นรบทั้งตัวบวกกับพลังงานของสิงโตเบียบี และท้ายสุดผลึกคริสตัลก็พาการะเิสุดท้ายมา ในที่สุดผู้ถูกคัดสรรไร้ค่าระดับหนึ่งก็ทะลวงขีดจำกัด ทะลุกำแพงอย่างรุนแรง พุ่งพรวดถึงระดับสอง
“อึก” ไป๋จื่อหรูกุมปาก หน้าอกเหมือนกำลังจะะเิออกอย่างไรอย่างนั้น เขาส่งเสียงอาเจียน นึกว่าตัวเองจะสำรอกเนื้อเบียบีเมื่อมื้อเย็นออกมา นึกไม่ถึงว่าจะได้ลิ้มรสชาติของเื
เขากระอักเืสดออกมา
แอกโซเยอร์เบิกตากว้างอย่างใ
ระบบ ‘!!!’
ไป๋จื่อหรู “???” เขาแบมือออกและมองครู่หนึ่ง เชี่ย! แวมไพร์กระอักเืได้ซะงั้น! นี่แม่งมหัศจรรย์จริงๆ!
แอกโซเยอร์เดินหน้าหนึ่งก้าว ไป๋จื่อหรูควบแน่นน้ำแข็งชิ้นที่สองในมือทันทีและเล็งไปที่อีกฝ่าย ถ้าคนตรงหน้าก้าวขึ้นหน้าอีกหนึ่งก้าว ก็หมายความว่าจะตายตกไปตามกันกับเขา
“…” แอกโซเยอร์ลังเลอยู่นานจึงค่อยอ้าปากอย่างเชื่องช้า “ฉันนึกว่า...นายคือศัตรู”
ไป๋จื่อหรูหัวเราะเยาะเบาๆ “ฉันนึกว่า...นายปัญญาอ่อน นายก็...ปัญญาอ่อนจริงๆ”
แอกโซเยอร์ขมวดคิ้ว ไม่ตอบคำของไป๋จื่อหรู เอ่ยพูด “ยานถูกเผ่าเซิร์กทำลายจนตกลงมา ฉันนึกไม่ถึงว่าบนดาวราชันสัตว์ป่าจะมีเผ่าเซิร์กอยู่ด้วย” เขามองไป๋จื่อหรู “แล้วก็ยังมีมนุษย์”
นี่หมายความว่าแอกโซเยอร์มองสิ่งที่เคลื่อนไหวได้ทั้งหมดเป็พวกเดียวกับเผ่าเซิร์กก่อน แต่ไป๋จื่อหรูฟังแล้วกลับขมวดคิ้ว
อย่างแรกคือ ดาวดวงนี้เรียกว่าดาวราชันสัตว์ป่า อย่างที่สอง กลุ่มดาวผีเสื้อเมื่อสามปีก่อนก็ปรากฏเผ่าเซิร์กแล้ว อย่างที่สาม เผ่าเซิร์กตอนนี้ก็สามารถเป็ปรสิตบนร่างมนุษย์ได้แล้ว ดังนั้นเพราะคิดว่าตัวเองกลายเป็เซิร์กแล้วจึงจะฆ่างั้นสิ
“ชื่อ…ของนายล่ะ” แอกโซเยอร์มองตรงที่ไป๋จื่อหรู ในดวงตาไม่มีความรู้สึกผิดที่เมื่อครู่นี้เกือบฆ่าผิดคนแม้แต่น้อย เสมือนว่าทั้งหมดนั้นเป็เื่ธรรมชาติ
“ไอ้ ประ สาท” ไป๋จื่อหรูแขวะเขาทีละถ้อยคำ
แอกโซเยอร์ขมวดคิ้ว ยกมือ ระหว่างที่ใช้ความคิดหลังมือก็ส่องสว่าง
ระบบเอ่ยขึ้น ‘ติ๊ดๆๆ ถึงกับมีคนอยากแฮ็กระบบผู้นี้เพื่อล้วงข้อมูลด้วย นี่มันความคิดขยะอะไรกัน’
ไป๋จื่อหรูยังคงจ้องมองแอกโซเยอร์อย่างระแวดระวัง เอ่ยในใจอย่างเงียบเชียบ ‘ระบบขยะ ได้ยินแล้วตอบด้วย เปลี่ยน!’
ระบบเอ่ยอย่างจนปัญญา ‘…ได้ยินแล้ว เปลี่ยน’
ไป๋จื่อหรูเอ่ย ‘ที่ส่องแสงอยู่บนมือเขานั่นอะไร พลังแสงเหรอ’
ระบบเอ่ย ‘สมองโฟตอน’ จากนั้นก็เสริมอีกสามคำ ‘สมองโฟตอนแบบพิการ’
ไป๋จื่อหรู ‘เขาแฮ็กเข้าคลังข้อมูลของฉันได้งั้นเหรอ’
ระบบเอ่ยเสียงขรึม ‘วิทยาศาสตร์อีกร้อยปีก็ทำไม่ได้’
ไป๋จื่อหรู ‘…ระบบให้การศึกษาอนุบาลข้ามดวงดาวรหัสหนึ่งร้อยเจ็ดคืออะไร’
ระบบไม่ตอบ
ไป๋จื่อหรูเอ่ย ‘เอาเถอะ ฉันรู้แล้ว เกินขอบเขตอำนาจของระบบ นายตอบไม่ได้’
สมองโฟตอนรุ่นจิ๋วบนหลังมือแอกโซเยอร์ส่งเสียงเปาะแปะ จากนั้นแสงก็ดับลง แกนสมองโฟตอนลุกไหม้ เครื่องพังโดยสมบูรณ์
แอกโซเยอร์ขมวดคิ้วแน่นพลางมองคนตรงหน้า ไป๋จื่อหรูรักษาท่าทีก่อนหน้านี้ เครื่องหน้าประณีตไม่แม้แต่ขยับเขยื้อน ถมึงทึงเหมือนอยากกินแอกโซเยอร์อย่างไรอย่างนั้น
“…นายเป็ใคร” แอกโซเยอร์หาคำตอบจากการเข้าถึงสมองโฟตอนไม่ได้จึงได้แต่ต้องถามโดยตรง
ไป๋จื่อหรูค้นพบว่าคนคนนี้ก่อนพูดจามักจะนิ่งงันก่อน เหมือนคิดคำถามดีแล้วจึงค่อยเอ่ยปากถาม ชวนให้รู้สึกโง่ยังไงชอบกล นอกจากมีค่าพลังต่อสู้แข็งแกร่งกว่าเขาแล้ว ก็ไม่มีพลังคุกคามใดๆ
ไป๋จื่อหรูกะพริบตาหนึ่งที น้ำแข็งยังคงอยู่ในมือ เขาแขวะช้าๆ ‘ไป หา แม่ ไป๊!’ อย่างชัดถ้อยชัดคำ
“เด็กน้อยอย่าอ้าปากก็พูดแต่คำหยาบ” แอกโซเยอร์เอ่ย “แอกโซเยอร์ วอตช์ฟีล นักเรียนปีหนึ่งของโรงเรียนทหารสหพันธ์”
คนคนนี้แนะนำตัวเอง และเก็บความเป็ศัตรูทั้งหมดลง
4K
![ดวงใจมาเฟีย [มี E-Book แบบจบเรื่องที่ Meb]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1653554902_68073280.webp)
